Είναι πολλά αυτά που μπορούν να ειπωθούν για τον Δημήτρη Ήμελλο, που έφυγε τόσο νωρίς στα 57 του χρόνια, όμως ταυτόχρονα τα λόγια αποδεικνύονται φτωχά. Εκ των σπουδαιότερων ηθοποιών της γενιάς του, πρόλαβε να διαγράψει μία πολύ σημαντική, ουσιαστική, πορεία στο χώρο, συνεργαζόμενος με σκηνοθέτες και σχήματα που καθόρισαν την σύγχρονη θεατρική ιστορία. Με αφορμή το δυστυχές συμβάν του θανάτου του, μάθαμε πως η πρώτη του εμφάνιση ήταν το 1996, στην πρώτη παράσταση του Κινητήρα, της ομάδας χορού της Αντιγόνης Γύρα, αν και το επίσημο επαγγελματικό ντεμπούτο του το σημείωσε σε μία ιστορική παράσταση: συμμετείχε στο Χορό των "Περσών", που σκηνοθέτησε ο Λευτέρης Βογιατζής με το Εθνικό Θέατρο το 1999, δίπλα στη Μαρία Κατσιαδάκη, τον Σοφοκλή Πέππα, τον Ακύλλα Καραζήση κ.ά. Ιστορική, γιατί επρόκειτο για την πρώτη -από τις μόνο δύο- συνεργασίες του κορυφαίου σκηνοθέτη με το πρώτο κρατικό θεάτρο της χώρας.
Στα επόμενα είκοσι πέντε σχεδόν χρόνια, ο Ήμελλος απέδειξε σε κάθε του ερμηνεία γιατί το θέατρο ήταν ο φυσικός του χώρος. Αποτέλεσε, εξάλλου, περίπτωση ηθοποιού που εγκατέλειψε την προοπτική μίας σίγουρης & προσοδοφόρας δουλειάς (να αναλάβει το συμβολαιογραφικό γραφείο του πατέρα του, λόγος για τον οποίο ξεκίνησε να φοιτά στη Νομική Σχολή), όταν ανακάλυψε τη μεταμορφωτική δύναμη του θεάτρου, χάρη στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου που παρακολουθούσε ως φοιτητής και στην παράσταση "Ρόσμερσχολμ" του Ίψεν που είδε στο Απλό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Αντώνη Αντύπα, την περίοδο 1991-92, με την κεντρική ερμηνεία του Στάθη Λιβαθινού.
Η γνωριμία του με τον Λιβαθινό αποδείχτηκε καθοριστική, καθώς κάπως έτσι αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Νομική. Τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Διομήδη Φωτιάδη και το 1996 έφυγε για θεατρικές σπουδές στη Ρωσία και στην περιβόητη Ακαδημία Θεατρικής Τέχνης της Μόσχας (GITIS), όπου σπούδασε υποκριτική αλλά και διδασκαλία˙ διόλου, τυχαίο, πως ο Ήμελλος δεν διακρίθηκε μονάχα ως ηθοποιός αλλά και ως δάσκαλος: δίδαξε στις δραματικές σχολές του Ωδείου Αθηνών, στον Ίασμο, στη Δήλο και στην Αρχή της Νέλλης Καρρά. Τη συνεργασία του στους "Πέρσες" του Εθνικού ακολούθησε η συμμετοχή στην παράσταση της "Φρεναπάτης" του Τόνι Κούσνερ, σε σκηνοθεσία του Λιβαθινού: για την ερμηνεία του στο ρόλο του "αλαφρωίσκιωτου" Ματαμόρ βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο Χορν που δόθηκε, το 2001.
Η αυγή του νέου αιώνα τον βρίσκει να συμμετέχει στην ομάδα της νεοσύστατης Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Λιβαθινού. Η πρωτοβουλία του τότε Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Θεάτρου, Νίκου Κούρκουλου έθεσε τα θεμέλια για την άνθιση μίας ολόκληρης γενιάς ηθοποιών και σκηνοθετών, τους καρπούς της οποίας απολαμβάνουμε μέχρι σήμερα. Από το 2002 έως και το 2007, η Πειραματική Σκηνή παρουσίασε τις παραστάσεις: "Αγάπης αγώνας άγονος" του Σέξπιρ, "Αυτό που δεν τελειώνει: Ελληνική Ποίηση του 20ού αιώνα Ι και ΙΙ", "Μολιέρος" του Μπουλγκάκοφ, "Ο μαύρος μοναχός " του Τσέχοφ, "Όνειρο" του Στρίντμπεργκ, "Το βλέμμα του μελαμψού άνδρα" του Ιγνάθιο δελ Μοράλ και βέβαια τη θρυλική εξάωρη εκδοχή του "Ηλίθιου" του Ντοστογιέφσκι.
Με την παύση της λειτουργίας της Πειραματικής Σκηνής, ξεκινάει για τον Ήμελλο ένας δεύτερος εξίσου σημαντικός κύκλος, συνεργαζόμενος με τον Λευτέρη Βογιατζή: "Αντιγόνη" του Σοφοκλή, "Τόκος" του Δημήτρη Δημητριάδη, "Το ύστατο σήμερα" του Χάουαρντ Μπάρκερ, "Αμφιτρύων" του Μολιέρου (η τελευταία παράσταση του Βογιατζή). "Η συνάντηση με την προσωπικότητα που λέγεται Λευτέρης Βογιατζής και η ταυτότητα που λέγεται ομαδική δουλειά με τον Στάθη Λιβαθινό είναι ένα κράμα που πράγματι με καθόρισε" είχε δηλώσει στο "α" ο Ήμελλος. "Δεν θα μπορούσε ο Λευτέρης Βογιατζής να έχει την αξία που έχει μέσα μου αν δεν ήμουν μέλος της διαδικασίας μιας ομαδικής δουλειάς που συνέβη στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου με τον Στάθη Λιβαθινό. Εκεί με γνώρισε ο Λευτέρης και με εκτίμησε. Οι δύο αυτές συνεργασίες είναι παντρεμένες μέσα μου, δεν είναι διαχωρισμένες, ανήκουν στη βιογραφία μου", μας είπε το καλοκαίρι του 2022, με αφορμή τη συμμετοχή του στο ρόλο του Οδυσσέα στον "Αίαντα" του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία του Αργύρη Ξάφη.
Ακολούθησαν πολλές ακόμη δουλειές, ένας ακόμη σπουδαίος κύκλος συνεργασίας με τον Λιβαθινό (στον "Ερωτόκριτο", τους "Γάμους του Φίγκαρο" και την αξεπέραστη "Ιλιάδα"), αλλά και με τον Γιάννη Χουβαρδά, τον Ντίμιτερ Γκότσεφ (στους "Πέρσες" του Εθνικού Θεάτρου), με τον Τσέζαρις Γκραουζίνις, τον Σταύρο Τσακίρη, τον Άρη Τρουπάκη, τον Τάκη Τζαμαργιά, τον Γιώργο Σκεύα. Τα τελευταία χρόνια τον απολαύσαμε στον σαρωτικό "Άνθρωπο απ’ το Παντόλσκ" του Εθνικού, που σκηνοθέτησε ο μαθητής του στη Δραματική του Ωδείου Γιώργος Κουτλής: μια ερμηνεία-κέντημα στο ρόλο του υπαστυνόμου που ανακρίνει έναν τυχαίο πολίτη που συλλαμβάνεται χωρίς λόγο, και ως Ξέρξη στη συναρπαστική περιπατητική παράσταση του Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, "Πέρσες, Το ταξίδι στο πεδίο των ψυχών", που δόθηκε στον τόπο όπου πραγματοποιήθηκε η ιστορική ναυμαχία της Σαλαμίνας.
Επίσης, σε δύο παραστάσεις του Δημήτρη Τάρλοου: υπήρξε απολαυστικός Κολοκοτρώνης στον σπουδαίο "Κοτζάμπαση του Καστρόπυργου" του Καραγάτση και φλεγματικός ανακριτής Πορφύρης στο κατά Θανάση Τριαρίδη, "Έγκλημα και τιμωρία", που υπήρξε και ο τελευταίος του ρόλος. Σε αυτόν έλεγε: "Τι απέγινα εγώ; Στ’ αλήθεια γιατί ρωτάτε; Εγώ συνέχισα να ζω, μα η συνέχεια της ζωής μου δεν έχει σημασία. Έμεινα για πολλά χρόνια Αστυνόμος. Κάποτε έφυγα από την υπηρεσία, βγήκα στην σύνταξη. Στο τέλος πέθανα, όλοι πεθαίνουν. Μα θα με ξανασυναντήσετε σε πολλές ακόμη ιστορίες. Με έχετε ανάγκη μέσα στις ιστορίες σας. Γιατί εγώ είμαι η γέφυρα ανάμεσα σε εσάς και σε κάποιον που πέρασε στην άλλη πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Κάποιον σαν τον Ροντιόν Ρασκόλνικωφ. Σας ενδιαφέρει αυτή η άλλη πλευρά, η τόσο σκοτεινή, σας τραβάει πολύ. Ως εκ τούτου, καλή μας αντάμωση".
Είχα την τύχη να παρακολουθήσω μέρος της προετοιμασίας του θιάσου στο νησί της Άνδρου, το καλοκαίρι του 2023, όταν ο Ήμελλος ήταν ήδη άρρωστος και υποβαλλόταν σε θεραπείες. Η παρουσία του ως συνεκτικού δεσμού της ομάδας και η αφοσίωσή του στις πρόβες θα μου μείνουν αξέχαστες, και έχω την εντύπωση πως αν δεν συμμετείχε ο ίδιος, κουβαλώντας ως εφόδιο και την περιπέτεια της υγείας που τον βασάνιζε, το κείμενο και η παράσταση δεν θα ήταν τα ίδια. Όπως θα μου μείνει αξέχαστο το χάρισμά του να εμπλουτίζει το υλικό προσθέτοντας κάποια πολύτιμη πληροφορία από την εμπειρία του στη Ρωσία, ή να αποφορτίζει την ένταση, αφηγούμενος συναρπαστικές ιστορίες από τη μακρά διαδρομή του, τις θεατρικές σπουδές του, τη συνεργασία του με τον Βογιατζή. Βαθιά ανθρώπινος, λιτός, ουσιαστικός, "αθόρυβος", με χιούμορ αλλά και βαθιά σοφία, ο Δημήτρης Ήμελλος υπήρξε ένας ξεχωριστός, φωτεινός άνθρωπος. Θα μας λείψει πολύ.
φωτό εξωφύλλου: "Έγκλημα και τιμωρία", σκνθ. Δ. Τάρλοου
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
