"Πεθαίνω σαν χώρα": Στο ΠΛΥΦΑ το έργο του Δημητριάδη που μας κάνει μάρτυρες ενός εξουθενωμένου έθνους

Για δεύτερη συνεχή χρονιά η ομάδα Knot παρουσιάζει το "Πεθαίνω σαν χώρα" του Δημήτρη Δημητριάδη. Η θετική ανταπόκριση του κοινού που γνώρισε πέρυσι η παράσταση στην κεντρική σκηνή του Bios, ώθησε την ομάδα και τη σκηνοθέτιδα Αλίκη Στενού να επανέλθουν αυτή τη φορά στο ΠΛΥΦΑ από τις 12 Δεκεμβρίου. Το πάντα επίκαιρο έργο που γράφτηκε το 1978 μάς κάνει μάρτυρες ενός εξουθενωμένου έθνους που καταρρέει: "Θα έλεγε κανείς πως το αδιέξοδο της χώρας ήταν στις ψυχές των κατοίκων της ή πως η ψυχή όλων των κατοίκων της δεν ήταν παρά το δικό της αδιέξοδο”.

Η χώρα που περιγράφει ο συγγραφέας του μεταμοντερνισμού βρίσκεται σε ένα τέλμα, σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή όπου καμιά γυναίκα δεν φέρνει πια παιδί στον κόσμο. Μετά από χίλια χρόνια πολέμου και ενώ ο εχθρικός στρατός πρόκειται να περάσει από ώρα σε ώρα τα σύνορα, βλέπουμε το έθνος να υποδέχεται έναν νέο ιστορικό κύκλο. Τις στιγμές εκείνες θρονιάζεται σε όλα τα κεφάλια το πολυμέτωπο βασίλειο της φαντασίας και συμβαίνουν κοσμοϊστορικές ανακατατάξεις. Το τέλος μιας εποχής έχει έρθει, όπως ο προμελετημένος θάνατος μιας αθεράπευτης αρρώστιας. Όταν όμως κάτι τελειώνει, κάτι νέο ξεκινά. Κι αυτό είναι που αξίζει να κρατήσουμε. Όπως σημειώνει ο Δημήτρης Δημητριάδης: "...εύχομαι να έρθει γρήγορα ο θάνατος αυτός, γιατί ούτως ή άλλως δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε. Είναι νομοτελειακό. Βρισκόμαστε στην κίνηση ενός μηχανισμού ο οποίος δεν θα σταματήσει παρά μόνο όταν θα έχει ολοκληρώσει την τροχιά του. Μέσα σε όλο αυτό υπάρχει και πολλή ζωή γύρω μου. Και θα νικήσει στο τέλος”.

Ο καταξιωμένος Νίκος Τουλιάτος μοιράζεται τη σκηνή με τους ηθοποιούς Δημήτρη Καραμάνο, Λίνα Κομνηνού, Συμεών Κωστάκογλου, Δήμητρα Νταντή και την Αλίκη Στενού, επενδύοντας μουσικά την παράσταση με τα κρουστά του.

Τη σύνθεση του ηλεκτρονικού ηχοτοπίου υπογράφει ο Τάκης Π., τα σκηνικά και τα κοστούμια η Σοφία Παπαγεωργίου, την κίνηση η Λίνα Κομνηνού και τους φωτισμούς ο Θωμάς Οικονομάκος.