Μάρθα Πασακοπούλου & Άρης Παπαδόπουλος: "Μας γοήτευσε το "άγνωστο" ως στάδιο μιας τελετουργίας και το πόσο "μόδα" έχει γίνει αυτή η λέξη"

Βρέθηκαν στο Dancing to Connect του Ιδρύματος Ωνάση το 2014, παρουσιάσαν την πρώτη τους δουλειά ως arisandmartha το 2017 στην πλατφόρμα Aerowaves, ενώ το 2019 συμμετείχαν στο Φεστιβάλ Αθηνών. Φέτος, η Μάρθα Πασακοπούλου και ο Άρης Παπαδόπουλος μεταφράζουν την προσωπική τους σχέση, φιλία, συνεργασία και σκηνική συνύπαρξη σε χορό στο "ALL THAT MATTER  or  notes on performing friendship” που παρουσιάζεται από 20 έως 22 Μαΐου στο Πρώην Βιομηχανικό Πάρκο ΠΛΥΦΑ, μετά την επιτυχία του πρώτου ανεβάσματος τον Απρίλιο. Με αφορμή τη νέα τους δουλειά μιλούν στο "α" για την κοινή τους πορεία, την "τελετουργία", το σύγχρονο τοπίο του χορού και τα επόμενα τους σχέδια.

Πότε και πώς ξεκίνησε η κοινή σας πορεία;
Συναντηθήκαμε το 2014 μέσα από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα Dancing to Connect, του Ιδρύματος Ωνάση, από όπου και όπως φάνηκε συνδεθήκαμε! Μια παρόμοια αντίληψη για τα πράγματα και ένα κοινό ενδιαφέρον για πειραματισμό, μας έφεραν μαζί το 2016 σε ένα στούντιο να δοκιμάζουμε scores και να ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλο. Το 2017 δημιουργήσαμε το "touching.just", την πρώτη μας από κοινού χορογραφική απόπειρα, με το οποίο επιλεχθήκαμε στην πλατφόρμα Aerowaves. Έκτοτε συνεχίζουμε με περιέργεια και ενδιαφέρον για περαιτέρω πειραματισμό και σκηνικές συνευρέσεις.

 

Πώς γίνεται χορός η σχέση δύο ανθρώπων στο "ALL THAT MATTER  or  notes on performing friendship”;
Μετά από πολλές συζητήσεις και δοκιμές, κι ενώ ψάχναμε αρχικά να αποτυπώσουμε την σχέση αυτή με πιο φορμαλιστικούς τρόπους, αντιληφθήκαμε οτι το "πώς" κάνουμε εμείς τα πράγματα είναι και το ίδιο το έργο, ανεξαρτήτως φόρμας ή κινητικού υλικού. Εκθέτουμε το πώς εμείς οι δύο συνομιλούμε, πώς συνεννοούμαστε ή τί αποφάσεις λαμβάνουμε ως τα εργαλεία που δομούν το έργο, με την επιθυμία να ξεφύγουμε του αυτοαναφορικού και να ανοίξουμε λίγο χώρο για κάτι προς τα έξω. 

 

"Η άγνωστη περιοχή που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι  μιας ζωντανής παράστασης είναι σίγουρα κάτι που μας ενδιαφέρει και συχνά ψάχνουμε τρόπους για να δημιουργήσουμε αυτήν την πρόκληση για εμάς".

 

Η αναζήτηση τελετουργικών πρακτικών του παρελθόντος αλλά και του μέλλοντος φαίνεται να σας απασχολεί ιδιαιτέρως. Ψάχνετε το τι συμβαίνει σε μια άγνωστη περιοχή του χορού και της τελετουργίας;
Στην προηγούμενη δουλειά μας "Lucy. tutorial for a ritual" (Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2019), μας γοήτευσε τόσο το "άγνωστο” ως στάδιο μιας τελετουργίας όσο και το πόσο "μόδα” έχει γίνει η λέξη αυτή στην καλλιτεχνική δημιουργία, με την έννοια της ευκολίας. Οπότε εκκινώντας από μια θέση περισσότερο κριτική καταλήξαμε πράγματι να θέτουμε τους εαυτούς μας σε προτεινόμενες χορογραφικές συνθήκες ψάχνοντας κάτι πέρα από αυτό που ήδη γνωρίζουμε. Μας ενδιαφέρει να θέτουμε τους όρους και να βουτάμε σε κάτι που δεν είναι προαποφασισμένο, αν και συχνά το μορφοποιούμε. Αυτή είναι και η ιδιαιτερότητα για εμάς σε αυτό το έργο, το ότι δεν είναι όλα τα πράγματα προαποφασισμένα και κάθε παράσταση ίσως έχει μια ελαφρώς διαφορετική τροπή. Η άγνωστη περιοχή που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι  μιας ζωντανής παράστασης είναι σίγουρα κάτι που μας ενδιαφέρει και συχνά ψάχνουμε τρόπους για να δημιουργήσουμε αυτήν την πρόκληση για εμάς. Σε αυτό το σημείο να πούμε ότι η επόμενή μας δουλειά εκκινεί από την "Ιεροτελεστία της Άνοιξης".

 

Τι χαρακτηρίζει την χορογραφική σας γλώσσα;
Η αποσπασματικότητα, η περιέργεια για το πώς θα "ταρακουνήσουμε" μια δομή, το πώς θα δημιουργήσουμε το περιβάλλον ώστε να εκτεθούμε σαν περφόρμερς, η σωματική, κινησιολογική, ιδιοσυγκρασιακή έρευνα και το χιούμορ, είναι κάποια από τα στοιχεία που μας αφορούν.

Πώς αντιλαμβάνεστε το σύγχρονο τοπίο του χορού στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη;
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια πιο έντονη δραστηριότητα στην σύγχρονη ελληνική χορογραφική δημιουργία, το οποίο φυσικά είναι πολύ ελπιδοφόρο, καθώς περισσότεροι νέοι άνθρωποι εμπλέκονται στο πεδίο αυτό συχνά με φρέσκιες ιδέες, και εκτός των 2-3 μεγάλων ονομάτων του χώρου που σκιαγραφούν ήδη μια αισθητική κατεύθυνση, υπάρχει και αρκετό "άλλο" υλικό που δεν είναι ακόμη τόσο ορατό.  Οι δομές είναι ακόμη αρκετά προβληματικές, και ο καλλιτέχνης καλείται να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια για να δημιουργήσει και να ολοκληρώσει το έργο του. Σαφώς υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται για να βελτιώσουν τις συνθήκες αυτές συμπεριλαμβανομένου και του Σωματείου μας (ΣΕΧΩΧΟ). Δυστυχώς, συγκρίνοντας τις δομές και τους τρόπους που συμβαίνουν τα πράγματα στην Ελλάδα σε σχέση με την Ευρώπη (κεντρική και βόρεια τουλάχιστον), διαπιστώνουμε ότι υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος.

Με ποιους ξένους και Έλληνες καλλιτέχνες έχετε συνεργαστεί, οι οποίοι σας επηρέασαν βαθιά;
Μ.Π.: Είχα την τύχη να γνωρίσω και να συνεργαστώ με τον αμερικάνο χορογράφο Wally Cardona, ένας καλλιτέχνης που επηρέασε καταλυτικά τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τόσο το performing όσο και τη δημιουργία. Φυσικά είναι και άλλοι δημιουργοί που έχουν εμπλουτίσει την αντίληψή μου, όπως οι Robert Clark, Eva Recacha, Lauren Potter, Ίρις Καραγιάν ανάμεσα σε άλλους. Για αυτό όμως το έργο, έχουμε επηρεαστεί από τα γνωστά σκηνικά ντουέτα Mathilde Monnier & La Ribot, Jerome Bel & Pichet Klunchun και Jonathan Burrows & Matteo Fargion.

Έχει κοινωνικοπολιτική υπόσταση η δουλειά σας;
Σε αυτή τη δουλειά προσπαθούμε να ξεφύγουμε από ρόλους και να θέσουμε τους εαυτούς μας και τις αποφάσεις μας σε διακύβευμα. Επιχειρώντας να εντοπίσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς αλλά και το ανάμεσά μας με έναν προσωπικό και ειλικρινή τρόπο, θέτουμε μια ευάλωτη συνθήκη ανάμεσα στην αποτυχία ή την επιτυχία και αποδεχόμαστε την όποια τροπή. Η διαδικασία αυτή είναι προσωπική και άρα πολιτική. 

Που αλλού θα σας δούμε φέτος; Θα ταξιδέψετε με το  "ALL THAT MATTER  or  notes on performing friendship”;
Σκεφτόμαστε ήδη τα επόμενα βήματα του "ALL THAT MATTER  or  notes on performing friendship” με πιθανές νέες ημερομηνίες παραστάσεων. Παρόλα αυτά και λόγω της φύσης του ίδιου του έργου φανταζόμαστε ότι θα μπορούσε να είναι από αυτά που δουλεύονται και παρουσιάζονται σε βάθος χρόνου. Ταυτοχρόνως βρισκόμαστε στο σχεδιασμό της επόμενης σκηνικής μας συνεύρεσης, αυτή τη φορά θα είναι ένα τρίο (!) με τίτλο "OUT OF SPRING, a walk on the wild side” στο οποίο διερευνούμε την κατεύθυνση του Performing wildness, το οποίο και θα παρουσιαστεί τον Ιούλιο στην Αθήνα.