Ο Δημήτρης Μακαλιάς είναι ηθοποιός αλλά έχει κάνει και άλλου είδους σπουδές. Ακούει μουσική, δεν ζει ούτε λεπτό χωρίς τη γυναίκα του, απολαμβάνει τα δυο παιδιά τους, ονειρεύεται να ανοίξει ένα βιβλιοπωλείο, έχει ενδιαφέρουσες απόψεις και πρωταγωνιστεί στο debate της χρονιάς το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026 στο Θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη. Το "ΠΡΙΝ & ΜΕΤΑ – τα παιδιά" επιστρέφει ακόμη πιο ανανεωμένο και πιο διαδραστικό μετά την πρόσφατη επιτυχία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, εξερευνώντας τι συμβαίνει πραγματικά στη ζωή των γονιών. Οι οικοδεσπότες Έλενα Χαραλαμπούδη (5 Minute Mum), Δημήτρης Μακαλιάς, Ευγενία Σαμαρά και Κώστας Μαλιάτσης μοιράζονται εμπειρίες από τη ζωή πριν και μετά τα παιδιά, σε ένα απολαυστικό debate που μπλέκει stand-up, συζήτηση και αυτοσχεδιασμό.
Ήταν ιδανική περίπτωση να συναντήσω τον Δημήτρη Μακαλιά και να μάθω τα μυστικά του και τον τρόπο που βλέπει τη ζωή του. Βρεθήκαμε στο Μαρούσι. Όλες οι λεπτομέρειες στο κείμενο που ακολουθεί.
Φωτογραφίες : Λεωνίδας Τούμπανος
-Λοιπόν, Δημήτρη, για πες μου. Πώς πέρασες το καλοκαίρι σου;
-Μαγικά. Κάνουμε πάντα οικογενειακές διακοπές γιατί έχουμε και δύο παιδιά. Οπότε πήγαμε στα προσωπικά μας μέρη. Κεφαλονιά, εγώ και Σέρρες, η Αντιγόνη. Πάμε στα χωριουδάκια μας και αφήνουμε και τα παιδιά έξω στο δρόμο και ήρεμούμε εμείς και κοιμόμαστε και λίγο παραπάνω και κάναμε και ένα road trip στην Ιταλία με ένα βανάκι που είχαμε πολλά χρόνια να το κάνουμε με παιδιά. Έ τώρα ψιλομετανιώσαμε από το θέμα της κούρασης, αλλά κατά τα άλλα ήταν υπέροχα.
-Πλήρες καλοκαίρι.
-Πλήρες, ναι. Είχα την ευτυχία να έχω ένα μήνα διακοπές και το εκμεταλλεύτηκα. Συνήθως ξέρεις, λόγω της δουλειάς μας για να κάνεις διακοπές πρέπει να μην δουλέψεις όλο το καλοκαίρι. Είναι μια γενναία απόφαση. Κάνω περιοδεία ή δεν κάνω. Έχω ζωή και κάνω διακοπές ή πρέπει να δουλέψω σαν σκυλί. Οπότε φέτος ήταν μια ωραία ευκαιρία που συνδυάσαμε τα δύο.
-Και τώρα τι γίνεται. Υπάρχει μια παράσταση στα άμεσα σχέδια.
-Το Θέατρο Πέτρας. Το Πριν και Μετά. Μπράβο.
-Πες μου γι' αυτό λοιπόν
-Το "Πριν και Μετά" είναι μια παράσταση που κάνουμε μαζί με τη Χαρολαμπούδη, τη Σαμαρά και τον Μαλιάτση. Έχει να κάνει με το πώς αλλάζει η ζωή μας όταν μπει στο προσκήνιο το κομμάτι παιδί. Αυτό το ξέρουμε καλά και εγώ και η Έλενα, οπότε προσπαθούμε να δείξουμε στα παιδιά ότι δεν πεθαίνει ένας άνθρωπος όταν γίνει γονιός. Δεν αλλάζει τόσο πολύ η ζωή του. Που αλλάζει. Αλλά σε αυτή τη φάση προσπαθούμε να τους πείσουμε ότι δεν αλλάζει. Μπας και γίνουν και αυτοί γονείς. Οπότε είναι ένα ντιμπέιτ ανάμεσα σε γονείς και σε μη γονείς για το τι γίνεται όταν έρθει ένα παιδί στη ζωή σου. Πώς αλλάζουν οι σχέσεις, πώς αλλάζει η καθημερινότητα, πώς αλλάζει η κούραση. Είναι ένα ντιμπέιτ, είναι μια παράσταση ανοιχτή, αυτοσχεδιαστική. Μιλάμε με τον κόσμο, παίζουμε μαζί τους, παίζουμε παιχνίδια. Αυτή είναι η τελευταία μας παράσταση στην Αθήνα. Και εκεί ολοκληρώνεται και το ταξίδι αυτής της παράστασης. Στο Θέατρο Πέτρας.
-Θα έχω το "Σεσουάριο για δολοφόνους" που επιστρέφει για 16η χρονιά. Ένα έργο που πλέον νομίζω ότι με έχει σημαδέψει γιατί το αγαπάω πάρα πολύ. Κάνω αυτό το ρόλο για πέμπτη ή έκτη φορά. Και το κάνω στο Θέατρο Γκλόρια ξανά. Κλασική επένδυση αυτό το έργο. Καταλάβαινα ότι κάτι γίνεται και αντέχει τόσα χρόνια.
-Αυτό μπορείς να μου το εξηγήσεις. Δεν μπορώ να καταλάβω ποιο είναι το μυστικό. Έχουν περάσει πολλοί ως πρωταγωνιστές.
-Έχουν αλλάξει διάφορα πρόσωπα. Διάφορα κάστ. Και αυτό είναι ένα μυστικό πιστεύω σε αυτό το έργο. Το υπέροχο είναι ότι αυτή την παράσταση την βλέπει ο κόσμος ξανά και ξανά. Αυτό νομίζω ότι είναι ένα φοβερό κέρδος, γιατί ο κόσμος περνάει τόσο καλά που θέλει να ξανάρθει και φέρνει και άλλους φίλους. Δεν είναι τυχαίο που έρχονται άνθρωποι που το είχαν δει παλιά στο αποθήκη και έρχονται να το ξαναδούν. Έχουν αλλάξει οι γενιές στο μεταξύ. Παιδιά που τότε δεν το είχαν, έρχονται και το βλέπουν τώρα. Άλλοι που τότε δεν το θυμούνται. Είναι μια παράσταση που έρχεσαι για δύο ώρες να περάσεις καλά, να γελάσεις, να ξέρεις ότι δεν θα εκτεθείς, μπορείς να πεις ό,τι θέλεις. Παίρνεις τα χέρια σου στο σενάριο. Γιατί κάθε βράδυ, ανάλογα με το κοινό, αλλάζει η παράσταση. Είναι πολύ σημαντικό γιατί από τα μέση και μετά το κοινό κάνει ό,τι θέλει. Σου λέει τι να κάνεις, σου κάνει παρατηρήσεις, σου κάνει ερωτήσεις. Έχω κάνει πάνω από 600 παραστάσεις με αυτό το έργο. Και σκέφτομαι ότι ακόμα κόσμος κάνει ερωτήσεις που δεν έχουν ξαναγίνει ποτέ στο παρελθόν. Και μας ξαφνιάζει. Παιδάκια, γιατί είναι family friendly όλα αυτά, που λένε ό,τι γουστάρουνε. Και επίσης κάθε βράδυ έχουμε άλλο φινάλε. Δηλαδή κάθε βράδυ ο κόσμος επιλέγει ποιος πιστεύει ότι είναι ο δολοφόνος. Έχουμε πάρει το ΟΚ από τους συγγραφείς στο εξωτερικό και έχουμε αλλάξει και άλλα πράγματα. Τα έχουμε φέρει στην ελληνική πραγματικότητα. Οπότε είναι ένα δώρο από τον Θεό. Και ταυτόχρονα, πέρα από το "Σεσουάρ" θα κάνω και τον Ηρακλή, μια παιδική παράσταση για παιδιά, όχι παιδική, δίπλα στο Ακροπόλ μαζί πάλι με την Αντιγόνη Ψυχράμη. τη γυναίκα μου, και τον Ιαν Στρατή. Αυτό τα Σαββατοκύριακα.
-Συνήθως ακούω ότι ο κόσμος θέλει λίγο χρόνο, θέλει αέρα μακριά λίγο από το σπίτι, λίγο να ηρεμήσεις, να πάρεις μία πρόσθεση, να ανανεωθείς. Πολλώ δε μάλλον όταν είσαι και στο ίδιο αντικείμενο. Αυτό για μας έχει λειτουργήσει πάρα πολύ θετικά. Γιατί η σχέση μας, περιέργως, τουλάχιστον με την Αντιγόνη, έτσι λειτουργεί. Από την πρώτη μέρα, δηλαδή, ήμασταν ένα ζευγάρι που θέλαμε να περνάμε χρόνο μαζί. Δεν κουραστήκαμε ποτέ.
-Καλό αυτό.
-Ναι και επειδή το χτίσαμε έτσι, τώρα όταν δεν είμαστε μαζί δεν νιώθουμε πάρα πολύ καλά. Δηλαδή, όταν έχω εμπειρίες μόνος μου, φεύγω με τον γιο μου και κάνω ένα ταξίδι, δύο μέρες πάμε κάπου, μου λείπει πάρα πολύ η γυναίκα μου. Εγώ θα σου πω ότι παίρνω χρόνο επειδή έχω το γραφείο μου στο σπίτι και απομονώνομαι μία-δύο ώρες τη μέρα για να δουλέψω, και νομίζω ότι αυτό μου δίνει τον απαραίτητο χρόνο και την αίσθηση που χρειάζομαι για να απομονωθώ και να βρω λίγο χρόνο για εμένα. Οπότε μετά τις υπόλοιπες 22 ώρες θέλω να είμαι συνέχεια με τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου. Το έχω ανάγκη και μου αρέσει. Οπότε το να είμαι και στη δουλειά που τουλάχιστον επικοινωνούμε, υπάρχει μια ασφάλεια. Γιατί θα μπορούσαμε και εκεί να τσακωνόμαστε. Να έχουμε ανταγωνιστικότητα.
-Δεν έχεις έφτασει ποτέ σε κόντρα. Ξέρεις...Εγώ έχω περισσότερους ακόλουθους. Εσύ έχεις αυτό ή οτιδήποτε. Δεν υπάρχουν τέτοιοι ανάμεσα σας;
-Δεν υπάρχει καθόλου αυτό. Λειτουργούμε πολύ συμπληρωματικά. Μας αρέσει πάρα πολύ. Επίσης εγώ τώρα που για 8 μήνες δεν είχα social media, μου τα είχαν χακάρει και πριν από λίγες ώρες τα ξαναπήρα, φαντάζομαι 8 μήνες μετά πήγα στο μηδέν. Πάλι ένιωθα ρε παιδί μου ότι η γυναίκα μου ήταν εδώ να με συμπληρώσει. Ακόμα και τώρα. Γιατί είναι και κομμάτι της δουλειάς μας. Είναι εργαλείο της δουλειάς μας η επικοινωνία. Είχα βρει αποκούμπι τα social της γυναίκας μου. Δηλαδή ένιωθα ότι με εκπροσωπεί, με αντιπροσωπεύει και μπορώ να μιλήσω σε εισαγωγικά μέσα από τα social media της γυναίκας μου. Οπότε νιώθω ότι είμαστε ένα.
-Είμαστε μαζί 15 χρόνια ακριβώς. Σαν ζευγάρι και 11 χρόνια γάμου. Τα παιδιά είναι 9 και 4. Είναι αγόρι ο μεγάλος 9 χρονών, 4 είναι η μικρή.
-Γυρνάω το χρόνο πίσω. Είσαι πιτσιρικάς και λες θα γίνω ηθοποιός; Είναι κάτι που είπες από την πρώτη στιγμή;
-Όχι, όχι σε καμία περίπτωση.
-Το παιδικό μου όνειρο ήταν να έχω ένα βιβλιοπωλείο, το οποίο παραμένει ακόμα το όνειρό μου. Δηλαδή αν με ρωτήσεις τώρα τι θα ήθελα αύριο με ένα μαγικό ραβδί να κάνω, θα ήθελα να έχω ένα βιβλιοπωλείο. Δεν θα ήθελα να είμαι ηθοποιός. Κάπου στην Κεφαλονιά, σε ένα άλλο νησί, έχω δει ένα πολύ ωραίο βιβλιοπωλείο στη Μυτιλήνη. Θα ήθελα να χαθώ μέσα σε ένα τέτοιο χώρο. Και εκεί να μπορώ να κάνω και διαλέξεις, να μπορούμε να μιλάμε, να κάνουμε θέατρο, να κάνουμε διάφορα πράγματα, αλλά σε ένα χώρο βιβλιοπωλείου, τέχνης. Στην πορεία μου άρεσε επίσης πάρα πολύ το διπλωματικό σώμα. Δηλαδή γι' αυτό και σπούδασα πολιτικές επιστήμες και δημόσιο δίκαιο. Μου άρεσε πάρα πολύ να ταξιδεύω, να επικοινωνώ, η κοινωνικότητα που δεν είχα γιατί ήμουνα πολύ εσωστρεφής σαν άνθρωπος. Το θέατρο βγήκε σιγά σιγά.
-Πώς σου προέκυψε αυτή η συνήθεια;
-Εδώ από τη γειτονιά που είμαστε τώρα. Το 1997 άνοιξε εδώ το πρώτο multiplex στην Ελλάδα, τα village. Και εκεί χάθηκα η σκοτεινή αίθουσα των village ήταν ο καταλύτης. Έμενα ακριβώς δίπλα στα 100 μέτρα και σχεδόν κάθε μέρα έβλεπα και μια ταινία. Όταν η ταινία έβγαινε, εγώ πήγαινα στα village. Ακόμα και μόνος μου. Δηλαδή έτσι συνήθισα να πηγαίνω τόσο τακτικά. Και μαγευόμουνα από τη σκοτεινή αίθουσα και τις ιστορίες που μπορούσε να μου αφηγηθεί μια ταινία. Αυτό λοιπόν έγινε το όνειρό μου. Όχι να γίνω ηθοποιός, να αφηγούμαι ιστορίες σε ένα πανί. Στην πορεία λοιπόν, επειδή ήταν πολύ δύσκολο και δεν μπορούσα να το σπουδάσω στην Ελλάδα, το να γίνω σκηνοθέτης καθώς μόνο του Σταυράκου υπήρχε μια σχολή τότε οπότε είπα: "ας μάθω όλα τα πόστα που χρειάζονται για να κάνω μια ταινία και θα αρχίσω να κάνω ταινίες". Το πιο εύκολο που μου φάνηκε ήταν να μάθω πώς δουλεύει ένας ηθοποιός. Και μετά θα πήγαινα να κάνω, ξέρω, σκηνοθεσία, ηχοληψία, όλα… Και έτσι μου μπήκε λίγο το μικρόβιο, λέω, κάτσε να δω λοιπόν πώς είναι ένας ηθοποιός. Είναι εύκολο, είναι δύσκολο; Και έδωσα εξετάσεις για να γίνω ηθοποιός στο κρατικό θέατρο. Που ήταν και από τις πιο δύσκολες σχόλες. Και μου κατσε. Οπότε ακολουθώ λίγο τη μοίρα, είμαι τέτοιος άνθρωπος. Δεν παλεύω να αντισταθώ σε αυτό που έχω ή σε αυτό που μου έρχεται. Για να κάνω ένα όνειρο που είχα μικρός ή οτιδήποτε. Λέει αυτό το βιβλιοπωλείο που σου λέω τώρα που ήθελα από παιδάκι, υπάρχει στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου, αλλά δεν το πιέζω. Νιώθω ότι αν είναι να συμβεί, θα συμβεί την κατάλληλη στιγμή.
-Άρα είναι το μόνο που δεν έχεις πετύχει είναι το βιβλιοπωλείο μέχρι στιγμής.
-Ναι, ναι. Το οποίο πια σιγά σιγά το βλέπω να έρχεται. Θα ήθελα πάρα πολύ να φύγω σιγά σιγά από την Αθήνα και να πάω στο Κεφαλονιά και εκεί επενδύουμε με τη γυναίκα μου τα επόμενα χρόνια να φτιάξουμε κάτι για να μπορούμε να πηγαίνουμε πιο τακτικά, τουλάχιστον τα καλοκαίρια, έξι μήνες να περνάμε εκεί, και να μοιραζόμαστε το χρόνο. Νομίζω ότι πάω σιγά σιγά και κάνω βήματα προς το βιβλιοπωλείο μου. Να το ανοίξω εκεί τελικά.
-Πώς το βλέπεις το θέμα σήμερα με τη διασκέδαση. Θεωρείς ότι ο Έλληνας είναι κοντά στο να περνάει καλά και πηγαίνει όπου πάει κατ ανάγκη, σε μια παράσταση που είναι μόδα ή να φάει κάπου γιατί είναι το μαγαζί στη μόδα,,,
- Το κομμάτι του πολιτισμού νομίζω ότι περνάειράστια κρίση. Και το κομμάτι της διασκέδασης είναι πολύ χειρότερα. Νιώθω ότι ο κόσμος στην Ελλάδα ακόμα μετράει πολλά πράγματα, ακόμα και τη διασκέδασή του, ανάλογα με την τσέπη του, ανάλογα με το κόστος. Θεωρεί ότι όσο πιο πολλά δώσει θα περάσει και σίγουρα πολύ καλύτερα. Έχουμε χάσει την μπύρα σε ένα παγκάκι ή σε μια παραλία με μια κιθάρα και μια φωτιά όπου θα χρειαστούμε μόνο τρία ευρώ για να πάρουμε ένα σουβλάκι. Όπου μπορεί να κάνει τρία ευρώ ένα σουβλάκι… Οπότε ναι, το κομμάτι της διασκέδασης και της ψυχαγωγίας έχει περάσει σε ένα πολύ δεύτερο επίπεδο και ο κόσμος διασκεδάζει κυρίως στην Ελλάδα με το φαγητό και το ποτό. Όλα τα άλλα έχουν πέσει. Ακόμα και τα μπουζούκια που είναι κάτι που δεν λατρεύω αλλά κι αυτό το θέμα καταρρέει σιγά σιγά έχοντας αλλοιωθεί πάρα πολύ.
-Σίγουρα. Ακραία πολυτέλεια.
-Γιατί είναι γεμάτα τα θέατρα; Ακούω συνέχεια για sold out παραστάσεις.
-Δηλαδή δεν ξέρω ποιος το λέει ότι είναι γεμάτα τα θέατρα; Λέμε ότι είναι sold out οι παραστάσεις. Είναι, 7-8 παραστάσεις το χρόνο. Σε μια Αθήνα που μετρούσες στο παρελθόν και 1500 παραστάσεις. Δεν ξέρω πια που είμαστε κάθε χρόνο. Το να πούμε ότι οι 10 είναι sold out σε θέατρα των 200 ή 300 θέσεων. Δεν είναι sold out και δεν είναι καμία φοβερή επιτυχία για μια πόλη 5 εκατομμυρίων. Το Λονδίνο έχει 10 εκατομμύρια και έχει 800 θέατρα θέατρα. Είναι sold out όντως κάθε μέρα. Ίσως λέμε sold out μικρές αίθουσες με 100 άτομα. Και ξέρεις ότι είναι πολύ συγκεκριμένες. Είναι λίγες. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κόσμος πηγαίνει θέατρο. Το θεατρικό κοινό έχει μειωθεί δραστικά. Είμαστε κάτω στις 100.000 σίγουρα και ανακυκλώνονται. Ο κόσμος ακούει ότι είναι sold out κάτι οπότε όταν κάποιος θεατής που δεν πάει πολύ θέατρο θα ακολουθήσει τη μάζα. Και έτσι την πατάει πολλές φορές. Θα δεις sold out παραστάσεις οι οποίες δεν είναι καθόλου καλές και το λένε όλοι. Πω πω θεέ μου τι ήταν αυτό… Αλλά συνεχίζουν να είναι sold out. Περνάμε μία συγκλονιστική κρίση θα έλεγα. Υπάρχουν πολύ λίγα χρήματα για να κάνεις πολύ καλές παραγωγές. Υπάρχουν εξαιρετικές παραστάσεις αλλά είναι πολύ λίγες. Και μακάρι αυτές να είναι sold out. Να συνάδει δηλαδή το sold out με τις καλές παραστάσεις.
-Κοίταξε το μέλλον για μένα είναι η παιδεία μας. Είναι ο πολιτισμός μας. Είναι να μας γίνει ανάγκη να παρακολουθούμε πολιτιστικά δρώμενα. Να παρακολουθούμε θέατρο. Να βλέπουμε μουσική. Συναυλίες. Να το θέλουμε. Να μας λείπει. Όπως λέμε θα δώσω 40 και 50 ευρώ πια για να πάω να φάω. Και να πάνε όλα αυτά τα 40-50 ευρώ στην τουαλέτα μετά από 2-3 ώρες. Να δώσουμε 20 ευρώ τα μισά λεφτά. Για να μας αλλάξει λίγο η σκέψη. Όταν αυτό γίνει τρόπος σκέψης και ζωής νομίζω ότι τα πράγματα θα καλυτερεύσουν. Όταν το κοινό γίνει πιο απαιτητικό και το θέατρο θα γίνει καλύτερο.
-Με τη μουσική ποια είναι η σχέση σου. Δηλαδή τι ακούς, πώς είσαι;
-Είμαι μουσικός. Το έχω σαν θέμα. Γιατί από μικρός ασχολούμαι πάρα πολύ με τη μουσική. Παίζω πιάνο. Έχω παντρευτεί και μια γυναίκα η οποία είναι μέσα στη μουσική. Οπότε την λατρεύω. Δεν έχω όρια. Ακούω τα πάντα. Όταν μπούμε σε αυτοκίνητο, επειδή το έχουμε λίγο από την ώρα που γεννήθηκε ο Χάρης. 9 χρόνια τώρα, με το που μπούμε σε αυτοκίνητο πρέπει αμέσως να ξεκινήσει ένα playlist από κάποιον. Οπότε κάνουμε κύκλο. Έχουμε ροή. Ξεκινάει ο γιός μου. Μετά πάει η κόρη μου. Μετά πάω εγώ. Μετά πάει η Αντιγόνη. Οπότε μπορείς να ακούσεις μέσα σε μισή ώρα μέσα στο αυτοκίνητο τα πάντα. Από σκληρό μέταλ μέχρι Μαριάνα Κατσιμίχα και Σπανού και γιουροβίζιον… Ένα ευρύ φάσμα. Το οποίο το λατρεύω. Το ότι μπορούμε να ακούσουμε έναν χατζιδάκι. Και το επόμενο να είναι το bangaraga.
-Από μικρός δεν έκανα ποτέ μεγάλο όνειρο. Γιατί η ζωή πάντα μου τα ανέτρεπε και πάντα πήγαινα συντηρητικά. Βάζω μικρά όνειρα άμεσα. Τι θέλω να κάνω τώρα. Τι θέλω να κάνω αύριο. Ναι, αλήθεια το λέω γιατί έτσι το βιώνω. Δεν θα σου απαντήσω ποτέ τι θα κάνω σε δέκα χρόνια. Από μικρός νόμιζα ότι θα πεθάνω και μικρός. Οπότε δεν έλεγα στα 40 μου. Και τώρα δεν λέω στα 60 μου. Λέω τι μπορώ του χρόνου το καλοκαίρι ως εκεί μπορώ να φτάσω. Οπότε επενδύω σε μικρά πράγματα. Γιατί όταν τα πιάνω νιώθω και πάρα πολύ ευτυχισμένος, πολύ πλήρης. Και όταν το φτάσω τότε κάνω το επόμενο όνειρο. Οπότε δεν απλώνομαι, δεν ανοίγω πλοκάμια για να μην ματαιώνομαι. Το μόνο μου όνειρο είναι τα παιδιά μου πια. Οπότε με βάση τα παιδιά μου και την ευτυχία μου μαζί τους, χτίζω πράγματα. Ακόμα και αυτό που σου λέω ότι θέλω να πάω στην Κεφαλονιά και με την επένδυση που κάνω με τη γυναίκα μου να περνάμε χρόνο εκεί, το κάνω με γνώμονα ότι θέλω να περνάω πολύ χρόνο με τα παιδιά μου σε ένα πιο όμορφο περιβάλλον. Και να είμαστε ευτυχισμένοι, έτσι όπως το ονειρεύομαι εγώ το ευτυχισμένοι. Το θέατρο είναι κάτι που με καλύπτει αυτή τη στιγμή, αλλά δεν μπορώ να σου πω ότι και σε πέντε χρόνια θα είναι αυτό που θα με καλύπτει. Μπορεί να θέλω με τα παιδιά μου να κάνω κάτι άλλο, να κάνω ταξίδια, να γίνω booker και να κλείνω ταξίδια και να κάνω ξεναγήσεις. Το αφήνω γιατί είμαι και εύκολος άνθρωπος. Δηλαδή δεν παντρεύομαι όνειρα, δεν παντρεύομαι επαγγέλματα, δεν παντρεύομαι συνεργάτες, παντρεύομαι μόνο τη στιγμή.
-Τι άνθρωπος είσαι; Μπορείς να μου περιγράψεις τον εαυτό σου;
-Είμαι πάρα πολύ μοναχικός, είμαι άνθρωπος που είμαι συγκεντρωτικός, αρκετά απόλυτος, δηλαδή χρειάζομαι αρκετή κουβέντα για να με πείσεις για το αντίθετο, αν νιώθω μέσα με μεγάλη σιγουριά, που συνήθως έτσι γίνεται, για αυτό που λέω, γιατί για ό,τι δεν ξέρω δεν μιλάω, οπότε αφήνω χώρο σε αυτούς που ξέρουν και μ' αρέσει να μοιράζω αρμοδιότητες και να μαθαίνω από άλλους. Είμαι άνθρωπος που φέρνω αντιρρήσεις για να επιβεβαιώσουμε στην κουβέντα μας μετά ποιο ήταν το σωστό, μόνο και μόνο για να αποκλείσουμε το αντίθετο. Δεν είμαι εύκολος και είμαι άνθρωπος που δίνεται πάρα πολύ συναισθηματικά.
