Λάμπρος Ρουμελιωτάκης©
Το κίτρινο τρόλεϊ όπου γυρίστηκαν τα "Φτηνά Tσιγάρα" (2000) είναι σταθμευμένο πλάι στο κανάλι του Κέντρου Πολιτισμού - Ίδρυμα "Σταύρος Νιάρχος", ενώ από πίσω του τα σιντριβάνια, σε νέον αποχρώσεις, γιορτάζουν χορευτικά τη συμπλήρωση 5 χρόνων από την απόδοση του Κέντρου στην ελληνική κοινωνία. Η γιορτινή ατμόσφαιρα συνεχίζεται και μετά την έξοδό μας από την Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής, όταν βλέπουμε σύσσωμο το cast των "Φτηνών τσιγάρων" να τραγουδάει την "Τζούρα" μέσα στο τρόλεϊ με τον αριθμό 9, γυρίζοντας ένα σύντομο σποτάκι για τα social· φορώντας ακόμα τα κοστούμια και ποτισμένοι με το high μιας επιτυχημένης βραδιάς, διασκεδάζουν με το τραγούδι σήμα κατατεθέν του μιούζικαλ, το οποίο συνεχίζουμε να τραγουδάμε όσο κατευθυνόμαστε προς το κέντρο για το πρώτο ποτό μετά χορού, έπειτα από μήνες και επίσημα, με τη βούλα του νόμου. Και συνεχίζουμε να το τραγουδάμε και την επόμενη μέρα. Και τη μεθεπόμενη. Και… το πιάσατε το νόημα.
Αν κάτι ξεχωρίζει πρώτα απ’ όλα στο μουσικοθεατρικό ανέβασμα των "Φτηνών τσιγάρων" είναι φυσικά η μουσική του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου, δεμένη με τους περισσότερο ή λιγότερο tongue in cheek στίχους του ίδιου και των Πέτρου Βουνισέα, Μιχάλη Γκανά και Ελένης Ζιώγα. "Τράβα μια τζούρα ωραία/Κι ας αποβεί και μοιραία": αυτό το μότο φαίνεται να ακολουθεί ολόκληρη η παράσταση, αγκαλιάζοντας με τρυφερότητα την καλτ πλευρά της ταινίας: με τις παράξενες φυσιογνωμίες της, με τα φιλοσοφικά τσιτάτα της, με τους ψευδο-μποέμ πρωταγωνιστές της να ξεδιπλώνονται σε πλήρη απενοχοποίηση, κάνοντας ακόμα και μια μη φανατική του πρωτότυπου υλικού (aka η γράφουσα) να δηλώνει ότι θα ξαναβρεθεί στα στασίδια της Λυρικής για μία δεύτερη… τζούρα, όπως και πολλοί άλλοι από τους θεατές.
Διότι, μπορεί η νοσταλγία για μια πιο ανοιχτή σε πιθανότητες και ευκαιρίες εποχή να είναι ο κινητήριος μοχλός για να δει κάποιος τα "Φτηνά τσιγάρα" (ποιος ξέρει, ίσως και η σκέψη πίσω από το ανέβασμά τους), αλλά είναι η αίσθηση ελευθερίας αυτό που μένει μέσα σου για ώρα πολλή, μετά την τελική υπόκλιση. Μπουχτίσαμε, άλλωστε, με τις υποχρεώσεις, τους περιορισμούς, το φόβο και κυρίως την ενοχή – χρειαζόμαστε ένα καυτό καλοκαίρι σε μια έρημη Πανεπιστημίου (και χωρίς χαντάκια από έργα περιπάτου), αφήνοντας νου και σώμα ελεύθερο σε ό,τι τα ευχαριστεί. Όπως μας λέει και η Νεφέλη Φασούλη, στη συνέντευξη που μας παραχώρησε μαζί με τους Φοίβο Δεληβοριά και Δημήτρη Μεντζέλο λίγο προτού καταλάβουν τη "Villa Vox": "Χρειαζόμαστε απενοχοποίηση στη ζωή μας γενικά. Είτε σου αρέσει το καλτ είτε όχι, είναι μια χαρά. Το παλιό χρειάζεται για να σου δείξει το δρόμο για το καινούργιο – εγώ δεν θέλω να γυρίσω στα 90s, δεν ήμασταν το ίδιο συνειδητοποιημένοι. Αλλά μου αρέσει να γελάω μαζί τους και να κοροϊδεύω τον εαυτό μου, σαν να βλέπω ένα παλιό άλμπουμ με φωτογραφίες. Και μετά πάμε παρακάτω, ο καθένας όσο θέλει και μπορεί". Τι πιο απελευθερωτικό, άλλωστε, από το να σαρκάζεις τον εαυτό σου, με όσα έχεις, είσαι, σου αρέσουν και μη, συλλέγοντας τη στιγμή "σαν μια τζούρα μοιραία";
Περισσότερες πληροφορίες
Φτηνά τσιγάρα
Στη μετεγγραφή της ομώνυμης ταινίας των 90s σε μιούζικαλ οι χαρακτήρες αναμετριούνται με τις απόψεις για τη ζωή. Καθοριστικά για το εγχείρημα, η παρουσία του σκηνοθέτη-σεναριογράφου της ταινίας Ρ. Χαραλαμπίδη ως αφηγητή και τα νέα τραγούδια του Π. Καλαντζόπουλου.
