Μαργαρίτα Αθανασίου © Γιώργος Αθανασίου
Το πολυμεσικό δοκίμιο της Μαργαρίτας Αθανασίου "VOICES" (Φωνές) που παρουσιάζεται στο ΕΜΣΤ συνδέει ευφυώς την ιστορία του πνευματισμού με τη γυναικεία χειραφέτηση αποτελώντας μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της σεζόν. Με φρέσκια, διεισδυτική ματιά και χιούμορ, η εικαστικός ξεδιπλώνει εδώ στην πιο ώριμη και ολοκληρωμένη μορφή την εικαστική γλώσσα του DIY (ψηφιακού) κολάζ που έχει αναπτύξει σε προηγούμενα έργα της.
Μέσα από βίντεο δοκίμια, εκδόσεις και ψηφιακά μέσα, η πρακτική της Αθανασίου διερευνά σύγχρονες μυθολογίες, την πνευματικότητα, την τεχνολογία και τις διαδικτυακές κουλτούρες και στο VOICES (Φωνές) εστιάζει στην πρακτική της διαμεσότητας [αγγλ. channeling: της επικοινωνίας με μη-φυσικές οντότητες όπως πνεύματα νεκρών, αγγέλων κ.α., συνήθως μέσα από έναν ενδιάμεσο (medium)] και φανερώνει τις απρόσμενες συνδέσεις της με την εξέλιξη των τεχνολογιών επικοινωνίας και πληροφοριών, καθώς και την ιστορία των γυναικείων διεκδικήσεων.
"Πάντα αναζητούσα τις προγόνους μου, τις βιολογικές, τις καλλιτεχνικές, τις πολιτικές. Εκείνες που προηγήθηκαν και που χωρίς να το επιλέξουν με σχημάτισαν. Το γεννεολογικό δέντρο άλλωστε είναι μια μορφή αυτοπροσωπογραφίας.” μας λέει η Αθανασίου. Και στον παιγνιώδη, "ροζ” κόσμο της συναντάμε εμβληματικές μορφές πνευματιστριών διαφορετικών εποχών, από τη Νέα Υόρκη του 1850 σε ένα σύγχρονο, φεμινιστικό ποίημα που συνδέει την ενδελεχή και αποκαλυπτική σε σημεία της έρευνα με εμπειρίες channeling που η καλλιτέχνιδα είχε ως παιδί, με τη γιαγιά της, η οποία είναι και η ίδια καλλιτέχνιδα. Έτσι, όπως μας λέει, δημιουργεί "έναν οικείο, ασφαλή χώρο θέασης που επιτρέπει την εξέλιξη της ιστορίας”.
H Μαργαρίτα Αθανασίου αντιμετωπίζει, όπως μας λέει, όλα της τα έργα σαν οπτικοποιημένα κείμενα και επιλέγει την τεχνική του ψηφιακού κολάζ για αισθητικούς αλλά και στρατηγικούς λόγους, ως ένα DIY εργαλείο που της επιτρέπει να χτίζει πολύπλοκες αφηγήσεις με ελάχιστα μέσα, και ως παρακλάδι ενός φεμινιστικού και κουήρ γενεαλογικού δέντρου.
Πώς ξεκίνησε η ιδέα για το VOICES;
Όπως όλες οι μεγάλες ιδέες στον ύστερο καπιταλισμό – με μία αίτηση. Η ιδέα στην αρχική της μορφή είχε γραφτεί στα πλαίσια του πρώτου ανοικτού καλέσματος του Onassis Air για ένα τρίμηνο residency στη Βραζιλία και αφορούσε πολύ πιο διευρυμένα τις πρακτικές "δαιμονισμού”, συμπεριλαμβάνοντας τελετουργίες της yoruba και του candomble, αφροβραζιλιάνικων πνευματικών παραδόσεων καθώς και τους εξορκισμούς των Ευαγγελιστών – χριστιανικό δόγμα πολύ διαδεδομένο στη βόρεια και νότια αμερική. Όσο προχωρούσα στην έρευνα όμως, αισθανόμουν όλο και πιο άβολα να καταλαμβάνω τη θέση της λευκής, ευρωπαίας ψευδοανθροπολόγου/ παρατηρήτριας, και αποφάσισα (με ανακούφιση) να παρατήσω αυτό το κομμάτι τελείως και να επικεντρωθώ στην ιστορία των πρακτικών που ήταν πιο κοντά στο προσωπικό μου βίωμα. Έτσι έστρεψα την έρευνα μου μόνο στον πνευματισμο και θεοσοφισμό του 19ου και στο New Age του 20ου αιώνα. H έρευνα του έργου ξεκίνησε στο Ρίο Ντε Τζανέιρο το 2019 και διήρκησε ως το 2024.
Στο σημείο τομής πνευματισμού και φεμινισμού
Ποιά είναι η προσωπική σου εμπειρία από πρακτικές διαμεσότητας (channeling) και με ποιόν τρόπο η προσωπικότητα της γιαγιάς σου υπήρξε καθοριστική για το έργο;
Η προσωπική μου εμπειρία είναι μικρή, επιδραστική, στην πραγματικότητα όμως, όχι τόσο κεντρική. Στα πλαίσια μιας αυτοθεωρητικής αφηγηματικής δομής, η ιστορία ξεκινάει με αρχειακό υλικό από τα πειράματα με το channeling των εφηβικών μου χρόνων. Το βίωμα μου εντάσσεται στην αφήγηση εργαλειακά – με αυτό τον τρόπο επικοινωνώ στους θεατές πως αυτό που θα παρακολουθήσουν είναι αληθινό και πως ενέχει προσωπικό κόστος για μένα, την αφηγήτρια. Έτσι δημιουργώ έναν οικείο, ασφαλή χώρο θέασης που επιτρέπει την εξέλιξη της ιστορίας
Το VOICES είναι ένα ποιητικό δοκίμιο που λειτουργεί σε δύο χρόνους, τον κυριολεκτικό και το μεταφορικό. Κυριολεκτικά, επικοινωνώ μέρος της πολυετούς μου έρευνας πάνω στην ιστορία του new age, την ιστορία της τεχνολογίας και πως τέμνονται με τους αγώνες έμφυλης χειραφέτησης. Σε αυτό το κυριολεκτικό πλαίσιο εντάσσω και το προσωπικό μου βίωμα και την ιστορία της γιαγιάς μου. Παράλληλα όμως χτίζεται μια μεταφορική αφήγηση – όλα αυτά τα γεγονότα, δομούν ένα ποιητικό κειμενικό σώμα που μιλάει για το τι σημαίνει η κατοχή μιας φωνής.
Το έργο είναι αυτοβιογραφικό όχι γιατί είχα προσωπική εμπειρία με αυτές τις πρακτικές, αλλά γιατί η ζωή μου μέχρι στιγμής ήταν μία συνεχής πάλη για την απόκτηση φωνής. Και για να την κατακτήσω, δανείστηκα και εγώ άλλες φωνές, ίσως τελικά όχι τόσο διαφορετικά από ότι το έκαναν αυτές οι γυναίκες πάνω από έναν αιώνα πριν.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η διατύπωση των αιτημάτων γυναικείας (και ευρύτερα ταξικής/ φυλετικής κλπ.) χειραφέτησης που εξελίσσεται παράλληλα με την ιστορική αναδρομή στις πρακτικές των πνευματιστριών. Με ποιόν τρόπο εξελίχθηκε η έρευνά σου και προέκυψαν αυτές οι συνδέσεις;
"Παρόλο το μαγικό περιτύλιγμα, αυτή η ιστορία μιλάει για απτά πράγματα. Έχει να κάνει με το προνόμιο της αυτοπραγματωσης και παραθέτει το channeling σαν μια πρακτική δανεισμού προνομίου."
Παρατηρώντας γυναίκες που γνώριζα προσωπικά, οι οποίες πειραματίστηκαν με αυτές τις πρακτικές, είδα ότι υπήρχαν κοινοί παρονομαστές. Ήταν γυναίκες, χωρίς οικονομικούς πόρους, που συγκεκριμένα μεγάλωσαν σε μονογονεϊκές οικογένειες υπό δύσκολες συνθήκες και παρότι το συγκείμενό τους το καθιστούσε απαγορευτικό, είχαν μια εσωτερική ώθηση, να μάθουν, γράψουν, να μιλήσουν, να συνεισφέρουν στη δημόσια σφαίρα. Εξωτερικεύοντας την υποστηρικτική φωνή μιας γονεϊκής φιγούρας, ενός μέντορα που δεν υπήρχε στο περιβάλλον τους, τους δόθηκε το δικαίωμα να δράσουν. Τους δόθηκε η άδεια, να κάνουν αυτό που θέλουν. Ξεκινώντας με αυτή την παρατήρηση σαν πρωτόλεια υπόθεση, άρχισα να διαβάζω βιογραφίες πνευματιστριών και ήταν τρομερό με τί λεπτομέρεια ακολουθούσαν όλες το ίδιο μοτίβο.
Με ρωτάνε συχνά κατά πόσο πιστεύω πως αυτές οι γυναίκες όντως πίστευαν ότι μιλούσαν με πνεύματα, αγγέλους και οντότητες. Αποφεύγω να τοποθετηθώ γιατί στην πραγματικότητα δεν μας αφορά. Παρόλο το μαγικό περιτύλιγμα, αυτή η ιστορία μιλάει για απτά πράγματα. Έχει να κάνει με το προνόμιο της αυτοπραγματωσης και παραθέτει το channeling σαν μια πρακτική δανεισμού προνομίου. Οι γυναίκες στην ιστορία μου κάνουν outsource την επιθυμία τους σε αυτές τις οντότητες, που έρχονται με αρσενικό entitlement (δικαίωμα) και τους λένε πως πρέπει να προχωρήσουν, για το καλό του κόσμου. Στρετσάρουν έτσι τον ορίζοντα των δυνατοτήτων τους.
Συνεχίζοντας την έρευνα ανακάλυψα πως οι περισσότερες βικτωριανές πνευματίστριες επιτέλεσαν σημαντικό έργο για την εξάπλωση του γυναικείου ζητήματος, καθώς και άλλων δικαιωματικών αγώνων και πως υπάρχει βιβλιογραφία για το σημείο τομής μεταξύ φεμινισμού και πνευματισμού. Η δική μου συνεισφορά έγκειται στο ότι φέρνω και την τεχνολογική εξέλιξη στη συνάρτηση και μιλάω για το θηλυκό σώμα σαν τεχνολογικό μέσο.
Τι ήταν τελικά για σένα οι γυναίκες πνευματίστριες;
Πάντα αναζητούσα τις προγόνους μου, τις βιολογικές, τις καλλιτεχνικές, τις πολιτικές. Εκείνες που προηγήθηκαν και που χωρίς να το επιλέξουν με σχημάτισαν. Το γεννεολογικό δέντρο άλλωστε είναι μια μορφή αυτοπροσωπογραφίας.
Στα πλαίσια της έρευνας διάβασα βιογραφίες, αυτοβιογραφίες, άρθρα, προσωπικά γράμματα, ακόμα και νομικά έγγραφα, με λίγα λόγια ό,τι μπορούσα να βρω για αυτές τις γυναίκες. Όποιο έχει ασχοληθεί με την έρευνα ιστορικών προσώπων ξέρει πως είναι μια έντονα συναισθηματική διαδικασία. Διαβάζοντας δημιούργησα μονόπλευρες σχέσεις μέσα στο χρόνο. Κάποιες τις συμπαθώ, άλλες τις λατρεύω και είναι και εκείνες που μου τη σπάνε. Όλες όμως με γοητεύουν.
Οι πνευματιστριες ήταν πιο ρηξικέλευθες από τις σύγχρονές τους φεμινίστριες στο σημείο να θεωρούνταν επικίνδυνες για τη φήμη του πρωτοφεμινιστικού κινήματος στις ΗΠΑ, εξού και δεν εντάχθηκαν ποτέ στην ιστορία του. Με γοητεύει τρομερά αυτό, δεν έκαναν lobbying, έλεγαν "όλα είναι λάθος, και πρέπει να αλλάξουν όλα ταυτόχρονα”. Οι σχέσεις μας, τα ρούχα μας, οι νόμοι μας, οι θρησκείες μας. Έχει κάτι το ουτοπικό η προσέγγιση τους που με συγκινεί.
Το κολάζ είναι πολιτικό
Γράφοντας αυτό το φιλμικό δοκίμιο συνδυάζεις έτοιμο υλικό, συνεντεύξεις και ψηφιακό κολάζ. Πώς αρθρώνεται και εξελίσσεται μες στο χρόνο η εικαστική σου γλώσσα;
Αντιμετωπίζω όλα μου τα έργα σαν οπτικοποιημένα κείμενα. Ξεκινάω πάντα από τη γραφή και μετά εικονογραφώ. Έτσι, παρότι τα βιντεοδοκίμιά μου θα μπορούσαν να ειδωθούν σαν πειραματικά ντοκιμαντέρ, δεν θα αποκαλούσα ποτέ τον εαυτό μου κινηματογραφίστρια, δεν αφηγούμαι κινηματογραφικά. Η εικόνα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ακολουθεί και υποστηρίζει το κείμενο. Είναι εκεί για να βοηθήσει δηλαδή στην κατανόησή του.
Αυτή η οπτικοποίηση γίνεται με την τεχνική του ψηφιακό κολάζ, που πέρα από αισθητική θέση (i love it) έχει και στρατηγική χρήση. Είναι ένα DIY εργαλείο που μου επιτρέπει να χτίζω πολύπλοκες αφηγήσεις με ελάχιστα μέσα. Η εικαστική μου γλώσσα έτσι, εξυπηρετεί τις ανάγκες, τις δεξιότητες και την προσωπικότητά μου και όχι αντίστροφα. Έχω δημιουργήσει ένα αισθητικό σύμπαν στοχευμένα πλουραλιστικό ώστε να εγκωλπίζει τις αντιφάσεις και τις διακυμάνσεις της δημιουργικής μου διαδικασίας.
"Το κολάζ ήταν πάντα πολιτικό γιατί ήταν οικονομικά προσβάσιμο, αντιτίθεται στην ιεραρχία της καλλιτεχνικής ειδικευσης και, σε θεωρητικό επίπεδο, αντανακλά την κατακερματισμένη οπτική των μη-κυρίαρχων υποκειμένων."
Παρότι χρησιμοποιώ ψηφιακά μέσα τα προσεγγίζω με ένα σχεδόν χειρωνακτικό τρόπο. Η διαδικασία δόμησης του οπτικού κομματιού βασίζεται στο ένστικτο, το trial and error και τη σταδιακή ανακάλυψη. Δεν σχεδιάζω από πριν τι θα κάνω, δεν στοχεύω σε κάποιο αυθαίρετο standard τελειότητας (αν και εμμονικά τελειομανής με τους όρους μου) και σίγουρα δεν θεωρώ πως η ποιότητα ταυτίζεται με την ευκρίνεια της εικόνας. Αντιθέτως, με ενδιαφέρουν τα ετερόκλητα στοιχεία γιατί το καθένα φέρνει την ιστορία και την υλικότητά του– μου αρέσει πολύ να συνδυάζω διαφορετικές ψηφιακές υφές με αυτό τον τρόπο. Το low και το high definition έτσι νοηματοδοτούνται αλλιώς.
Και μιας και ήδη ανέφερα πόσο σημαντικά μου είναι τα γενεαλογικά δέντρα, το κολάζ μου είναι σημαντικό και ταυτοτικά. Αναφέρομαι συνειδητά στην ιστορικότητα του μέσου γιατί έχει κυρίως χρησιμοποιηθεί από γυναίκες και κουήρ καλλιτέχνα, καθώς και από συλλογικότητες στα πλαίσια της πανκ και diy κουλτούρας. Το κολάζ ήταν πάντα πολιτικό γιατί ήταν οικονομικά προσβάσιμο, αντιτίθεται στην ιεραρχία της καλλιτεχνικής ειδικευσης και, σε θεωρητικό επίπεδο, αντανακλά την κατακερματισμένη οπτική των μη-κυρίαρχων υποκειμένων.
Τα έργα που εκτίθενται στον προθάλαμο της έκθεσης με ποιόν τρόπο τη συμπληρώνουν, ώστε να αποφασίσεις να παρουσιαστούν μαζί;
"Θέλω να ανασκάπτω ιστορίες, να τις γυαλίζω και να συνθέτω τη μία δίπλα, πάνω και πίσω από την άλλη. Μπορεί να είναι κομμάτια της ιστορίας της θρησκείας, της ιστορίας της τεχνολογίας, της ιστορίας των δικαιωματικών αγώνων, της ιστορίας της γιαγιάς μου ή της δικής μου. "
Στον προθάλαμο της έκθεσης παρουσιάζεται ένα ζωγραφικό έργο της Έφης Αθανασίου, της γιαγιάς μου που εμφανίζεται στο VOICES. Πρόκειται για γεωμετρικό έργο από την περίοδο μεταξύ 1991-1995 που, όπως όλη της η δουλειά, αφορά τη σχέση με το υπερβατικό στοιχείο. Ήθελα και να την τιμήσω σαν καλλιτέχνη και να δώσω την ευκαιρια στο κοινό να δει το έργο από κοντά, καθώς έχω χρησιμοποιήσει κομμάτια του συγκεκριμένου πίνακα στις animated συνθέσεις του πέμπτου κεφαλαίου. Το ζωγραφικό έργο βρίσκεται εκεί σαν έμπρακτη γενεαλογία που λέγαμε και παραπάνω. Άρεσε πολύ η ιδέα και στην ομάδα του ΕΜΣΤ οπότε το έργο της ολοκληρώνει την έκθεση.
Επίσης στον προθάλαμο οι επισκέπτριες θα δουν σε video wall την ψηφιακή αφίσα της έκθεσης με τις ώρες που λουπάρει το έργο ώστε να μπορούν να το δουν από την αρχή. Σημαντικό!
Εσένα τι σε βοηθάει να βρεις τη φωνή σου, την αυταξία σου;
Η δουλειά μου. Ίσως πρέπει να βρω και άλλους τρόπους κάποια στιγμή, αλλά προς το παρόν, ψυχή τε και σώματι, η δουλειά μου :)
Χιούμορ, ποίηση, μαλάκωμα, μαγεία
Βλέποντας πίσω στη δουλειά σου, παιδικές εμμονές, μαγεία, έρωτας, girly ηρωίδες, κουλτούρα του φανταστικού και πραγματικότητα συντίθενται στα "κολάζ” σου. Τι είναι εκείνο που θα έλεγες ότι βρίσκεται στον πυρήνα του έργου σου, ότι σε ενδιαφέρει περισσότερο να ερευνήσεις;
Μου αρέσει να εξερευνώ τις αόρατες γραμμές που συνδέουν τις ιδέες, τα γεγονότα και τους ανθρώπους σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Θέλω να ανασκάπτω ιστορίες, να τις γυαλίζω και να συνθέτω τη μία δίπλα, πάνω και πίσω από την άλλη. Μπορεί να είναι κομμάτια της ιστορίας της θρησκείας, της ιστορίας της τεχνολογίας, της ιστορίας των δικαιωματικών αγώνων, της ιστορίας της γιαγιάς μου ή της δικής μου.
Πώς ισορροπείς ανάμεσα στον ρομαντισμό και τον πραγματισμό; Και που/πώς μπαίνει η ποίηση και το χιούμορ;
Μεγάλωσα μέσα στις υπερβατικές πρακτικές, τα manga και τη λογοτεχνία του φανταστικού οπότε μέρος της διαδικασίας ενηλικίωσης ήταν να βρω μηχανισμούς διαχείρισης του πραγματιστικού όπως λες– το χιούμορ και η ποίηση είναι ακριβώς αυτό. Είναι τρόποι γείωσης, σύνδεσης αλλά και ταυτόχρονα αποστασιοποίησης. Μεγάλη ανακούφιση όταν περιστοιχίζεσαι από βαρυγδουπα με κεφαλαίο όπως θεός, τέχνη, αλήθεια. Πιστεύω πως το πιο δοτικό πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να προσφέρεις το γέλιο, τη γνώση και το μαλάκωμα. Για αυτό τα ψάχνω στη δουλειά όσο και στη ζωή μου και με αυτό το γνώμονα βρίσκω τις ισορροπίες.
Έχεις αγαπημένες καλλιτέχνιδες; Συγγραφείς;
Ακολουθεί ελάχιστο σεντόνι αναφορών:
Τα εικαστικά βιντεοδοκίμια της Hito Steyerl και τα youtube βιντεοδοκίμια της Contrapoints, το avant garde της Γερτρούδης Στάιν που δεν παλιώνει με τίποτα, οι κόσμοι των Octavia Butler και Ursula le Guin, τα κινηματογραφικά αριστουργήματα της Maya Derren και ο πειραματισμός της Barbara Hammer, η ηθικά αμφιλεγόμενη αυτοβιογραφικότητα της Sophie Calle, το low-fi world building των Miranda July και Laure Prouvost, η σχέση μεταξύ λόγου και εικόνας των Agnes Varda και Joan Jonas, τα lecture performance/seance της Chiara Fumai, ο επιτελεστικός ποπ διδακτισμός της Philosophy Tube, τα narrative-based βιντεοπαιχνίδια της Christine Love, τα ιστορικά/αυτοβιογραφικά graphic novels της Marjane Satrapi, η ποίηση αλλά και η πρόζα της Eileen Myles, η εξωπραγματική περιεκτικότητα της Lydia Davies, οι Anne Carson και Maggie Nelson (μαζί γιατί είχα αρχίσει να τις διαβάζω την ίδια περίοδο), τα website performances της Chia Amisola, καλλιτέχνιδες που δουλεύουν με το art gaming Αuriea Ηarvey και η κολεκτίβα Keiken, οι αγαπημένες μου φίλες που με εμπνέουν, Αντιγόνη Τσαγκαροπούλου, Λητώ Κάττου, Σοφία Ντόνα, Μότσι Γεωργίου, Έζζο Σκούρτη, κα, κα, <3
Τι σου αρέσει και τι σε ενοχλεί στην τέχνη που παράγεται και έχει ορατότητα σήμερα στην Ελλάδα;
"Ψάχνω για τέχνη που ενέχει ρίσκο. Για ποίηση και για μαγεία. Ζούμε όμως σε μια μικρή, συντηρητική χώρα που περνάει περίοδο περαιτέρω συντηρητικοποίησης."
Ψάχνω για τέχνη που ενέχει ρίσκο. Για ποίηση και για μαγεία. Ζούμε όμως σε μια μικρή, συντηρητική χώρα που περνάει περίοδο περαιτέρω συντηρητικοποίησης. Οι περισσότεροι ανεξάρτητοι χώροι/φορείς δεν μπορούν να επιβιώσουν και οι δύο κύριοι χρηματοδοτικοί φορείς είναι ιδιωτικοί. Αυτές οι συγκεντρωτικές συνθήκες καθιστούν σχεδόν απαγορευτική την επαγγελματική ενασχόληση με την τέχνη για ανθρώπους που είτε δεν διαθέτουν ήδη οικονομική άνεση, είτε που δεν κρίνονται κατάλληλοι. Αυτοί οι ταξικο/ταυτοτικο/κοινωνικοί αποκλεισμοί αντανακλώνται στην τέχνη που τελικά έχει ορατότητα στη δημόσια σφαίρα.
Με ποιόν τρόπο η διοργάνωση του Athens Art Book Fair συνομιλεί με την πρακτική σου;
Σε ευχαριστώ για την ερώτηση, είναι κάτι που με απασχολεί γιατί παρότι δεν φαίνεται, ταυτίζονται σχεδόν απόλυτα. Είμαι το ίδιο άτομο άρα σίγουρα δουλεύω με τον ίδιο τρόπο – Αυτό συνήθως σημαίνει μεγάλη ιδέα, μηδενικό μπάτζετ, δημιουργικές λύσεις! Αλλά το βασικό σημείο σύγκλισης είναι η θέση και η στόχευση των πρακτικών μου: Το καλλιτεχνικό μου έργο, το athens art book fair, μέχρι και ο μηζενισμός, το παλιό μου meme page, είναι όλα πρακτικές κολάζ. Όλα συνδυάζουν αντιφατικές θέσεις: Το ιδρυματικο-ακαδημαϊκο με το diy, το χιουμορ με το heartbreak, το rough με την τελειομανία, το επιπόλαιο και το επείγον, το niche και την ευρεία απεύθυνση. Είναι προσέγγιση εικαστικού και επιμελητικού κολάζ που δεν φοβάται να δείξει τις ρωγμές της.
Μοιράσου μαζί μας έναν (ή και παραπάνω) στίχο.
You put me on the spot Δέσποινα Ζευκιλή.
δώσε μου λίγο χρόνο
θα επιστρέψω
Συντελεστές έργου
Σχεδιασμός ήχου και πρωτότυπη μουσική: Αλίκη Λευθεριώτη
Βοηθός στην τρισδιάστατη μοντελοποίηση και τα mocap: Sneha Belkhale
Πρόσθετα 3D animations: Ανδρέας Λαμπρόπουλος Μετάφραση: Απόστολος Βασιλόπουλος
Υπότιτλοι: Ash Κουίνης
Η έρευνα και ανάπτυξη του VOICES υποστηρίχθηκε από το πρόγραμμα Onassis AiR και την πλατφόρμα Onassis ONX. Η πρώτη παρουσίαση του έργου πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της έκθεσης TECHNE 2025 στην Brooklyn Academy of Music (ΒΑΜ) στη Νέα Υόρκη, σε επιμέλεια του Onassis ONX.
Παράλληλα, το 2025 η Αθανασίου ολοκλήρωσε Residency στο Κunstlerhaus Bethanien, με τη χρηματοδότηση του ΕΜΣΤ.
Διαβάστε Επίσης
