Η αρχαιότητα δεν αποτελεί ένα κλειστό κεφάλαιο του παρελθόντος, αλλά ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο πεδίο ερμηνειών, μνήμης και νέων αφηγήσεων. Αυτόν τον διάλογο ανάμεσα στο χθες και το σήμερα επιχειρεί να ανοίξει η ομαδική έκθεση του Ιδρύματος Schwarz "Θραύσματα και Ορίζοντες: σύγχρονες συναντήσεις με την Κλασική Αρχαιολογία", που παρουσιάζεται στο Art Space Pythagorion στη Σάμο από τις 3 Ιουλίου έως τις 2 Οκτωβρίου, σε επιμέλεια της καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΕΜΣΤ Κατερίνας Γρέγου και της Ιόλης Τζανετάκη.
Καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό εξερευνούν μέσα από γλυπτά, εγκαταστάσεις, φωτογραφία, κινούμενη εικόνα και ψηφιακά μέσα τη σχέση της αρχαιότητας με το παρόν, προσεγγίζοντας τα θραύσματα όχι ως κατάλοιπα, αλλά ως αφετηρίες για νέες αφηγήσεις και ερμηνείες. Με φόντο την πλούσια αρχαιολογική κληρονομιά της Σάμου, η έκθεση θέτει ερωτήματα γύρω από τη μνήμη, την ταυτότητα και τον τρόπο με τον οποίο ανακατασκευάζουμε την εικόνα του παρελθόντος.
Μεταξύ άλλων, συμμετέχουν οι καλλιτέχνες Αλέξης Φιδετζής, Γιάννης Χατζηασλάνης, Ναταλία Μαντά, Πέτρος Μώρης, Θεοπίστη Στυλιανού-Λάμπερτ και Αλεξία Αχιλλέως, οι οποίοι μιλούν στο "α" για τη σχέση της σύγχρονης τέχνης με την αρχαιολογία, τη σημασία των θραυσμάτων και τους τρόπους με τους οποίους το παρελθόν μπορεί να φωτίσει νέες αφηγήσεις.
Τι παρουσιάζετε στην έκθεση "Θραύσματα και Ορίζοντες" στη Σάμο;
Γιάννης Χατζηασλάνης:
Στην έκθεση παρουσιάζεται ένα μικρό τμήμα της δουλειάς μου με τίτλο Visitations. Πρόκειται για μια μεγάλη συλλογή φωτογραφιών από μουσειακούς χώρους της Αθήνας και της Αττικής, που προέκυψαν μέσα από την εξερεύνηση των μουσειακών αφηγήσεων, την περιέργεια γύρω από τις επιλογές παρουσίασης των αντικειμένων και τις συναντήσεις με το απρόσμενο. Οι φωτογραφίες έχουν οργανωθεί σε ενότητες με διαφορετικούς ερμηνευτικούς τίτλους και το έργο εξετάζει ζητήματα ταξινόμησης, κατηγοριοποίησης και αναπαράστασης μέσα στο μουσείο.
Θεοπίστη Στυλιανού-Λάμπερτ & Αλεξία Αχιλλέως:
Παρουσιάζουμε το έργο "Το Αρχείο του Γρηγόρη Αντωνίου", ένα επινοημένο αρχείο βασισμένο σε ένα πραγματικό πρόσωπο. Ο Γρηγόρης Αντωνίου (περ. 1849-1940) υπήρξε σημαντική μορφή για την αρχαιολογία της Κύπρου και της ευρύτερης περιοχής, όμως η συμβολή του παραμένει σε μεγάλο βαθμό έξω από τις κυρίαρχες ιστορικές αφηγήσεις.
Το έργο αποτελείται από μια εγκατάσταση με 40 γυάλινες διαφάνειες και μια μικρού μήκους ταινία. Μέρος του υλικού έχει δημιουργηθεί με τη βοήθεια Τεχνητής Νοημοσύνης, ενώ η αφήγηση ακολουθεί μια αρχειονόμο που προσπαθεί να καταγράψει και να ερμηνεύσει το υλικό, έρχεται όμως αντιμέτωπη με αντιφάσεις και απρόσμενα σφάλματα.
Ναταλία Μαντά:
Παρουσιάζω το έργο TIME: A Faceless Entity, ένα μεγάλων διαστάσεων κεραμικό γλυπτό σε τοτεμική διάταξη, που δημιουργήθηκε ειδικά για την έκθεση Fragments and Futures, με την υποστήριξη του Schwarz Foundation. Το έργο αποτελεί μια σύνθεση αρχαιολογικών μορφών και μοτίβων από τη Σάμο, από τα μουσεία του νησιού και τον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου.
Μέσα από τη συναρμολόγηση διαφορετικών θραυσμάτων, από τον Κούρο της Σάμου μέχρι στοιχεία από αρχαία αγγεία και γλυπτά, το έργο επιχειρεί να δημιουργήσει ένα πορτρέτο του ίδιου του Χρόνου, ως μιας οντότητας που κουβαλά στρώματα ιστορίας, μνήμης και πολιτισμικών μετασχηματισμών.
Για μένα, το να "ξεθάβεις" το παρελθόν σήμερα αποτελεί μια διαδικασία επανασύνδεσης με τις ρίζες, την ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά. Μέσα από τη γνώση του παρελθόντος μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα το παρόν και τον ίδιο μας τον εαυτό. Η αρχαιολογία και η τέχνη μάς επιτρέπουν να δούμε την ιστορία όχι ως κάτι στατικό, αλλά ως έναν διαρκή διάλογο όπου μορφές, σύμβολα και ιδέες επανεμφανίζονται, μεταμορφώνονται και αποκτούν νέα νοήματα. Για έναν καλλιτέχνη, αυτή η διαδικασία μοιάζει με μια ανακάλυψη: μια συνάντηση με όσα παρέμειναν κρυμμένα και περιμένουν να επιστρέψουν στο φως, αποκτώντας μια νέα σημασία στο σήμερα.
Πέτρος Μώρης:
Παρουσιάζω μια σειρά γλυπτικών έργων με τίτλο Future Bestiary (Sphinx), που βασίζονται σε τρισδιάστατες φωτογραμμετρικές καταγραφές αρχαίων τεχνουργημάτων από τη Μεσόγειο. Με ενδιαφέρει η Σφίγγα ως μια μορφή που βρίσκεται ανάμεσα στο ανθρώπινο και το μη ανθρώπινο, στο παρελθόν και το μέλλον.
Μέσα από την χρήση του μεταμορφωτικού πετρώματος του μαρμάρου και αυτοσχέδιων τεχνικών υπολογιστικής επεξεργασίας, ανακατασκευάζω τα ψηφιοποιημένα αρχαιολογικά αυτά ίχνη ως τεκτονικά σώματα που ενεργοποιούν τις διαπλοκές της χθόνιας μνήμης με το μυθικό, κοινωνικό και τεχνολογικό κατασκεύασμα του μέλλοντος.
Αλέξης Φιδετζής:
Παρουσιάζω μια εγκατάσταση που διαπραγματεύεται τον ρόλο της αρχαιολογίας στη διαμόρφωση των σύγχρονων ταυτοτήτων του δυτικού κόσμου. Με αφορμή τον Johann Joachim Winckelmann και μιας προσωπική παιδική ανάμνηση από τη Σάμο, το έργο μιλά για τη διαμόρφωση των ευρωπαϊκών εθνικισμών κατά τον 19ο αιώνα, την αντιδραστική τους κορύφωση κατά τον 20ο αλλά και την επιρροή των φαντασιώσεων που γεννά η αρχαιολογία μέχρι τις μέρες μας.
Τι σημαίνει να "ξεθάβεις" το παρελθόν σήμερα;
Γιάννης Χατζηασλάνης:
Στην προσωπική μου πρακτική, το "σκάψιμο" και η ανάσυρση έχουν πρωτίστως τον χαρακτήρα της επανεξέτασης του παρελθόντος ή καλύτερα, του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι κυρίαρχες αφηγήσεις γύρω από αυτό. Με ενδιαφέρει η επανάγνωση, η αποκάλυψη στοιχείων ή ιστοριών που έχουν αποσιωπηθεί, αλλά και η αναζήτηση εναλλακτικών αφηγηματικών προσεγγίσεων.
Αυτή την περίοδο, δεν είναι τυχαίο ότι ο Όργουελ επανέρχεται διαρκώς στη δημόσια συζήτηση. Η φράση του "Όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον· όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν" λειτουργεί ως υπενθύμιση της σημασίας της διαρκούς επανεξέτασης των ιστορικών αφηγήσεων.
Θεοπίστη Στυλιανού-Lambert & Αλεξία Αχιλλέως:
Ξεθάβουμε το παρελθόν για να φέρουμε στην επιφάνεια ζητήματα που παραμένουν σημαντικά στο παρόν. Κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, οι εργαζόμενοι στις αρχαιολογικές ανασκαφές στην Κύπρο παρέμεναν συχνά αόρατοι και ανώνυμοι, παρά τη σημαντική συμβολή τους στην κυπριακή αρχαιολογία, τόσο μέσω της χειρωνακτικής τους εργασίας όσο και χάρη στη γνώση τους για το τοπίο και τα πιθανά σημεία αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.
Αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν τις "σκιές" της κυπριακής αρχαιολογίας. Παράλληλα, οι αλληλεπιδράσεις της Μάρθας με ένα σύστημα Τεχνητής Νοημοσύνης αποκαλύπτουν πώς οι ιδεολογίες της αποικιακής εποχής για την Κύπρο και τους ανθρώπους της συνεχίζουν να μεταφέρονται στις σύγχρονες τεχνολογίες. Ξεθάβουμε το παρελθόν για να φέρουμε στο φως αυτές τις "σκιές".
Ναταλία Μαντά:
Για μένα, το να "ξεθάβεις" το παρελθόν σήμερα αποτελεί μια διαδικασία επανασύνδεσης με τις ρίζες, την ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά. Συνδέεται άμεσα με τη διαμόρφωση της ταυτότητας και τη διατήρηση της μνήμης. Μέσα από τη γνώση του παρελθόντος μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα το παρόν και, κατ’ επέκταση, τον ίδιο μας τον εαυτό.
Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η αντίληψη του χρόνου όχι ως μιας γραμμικής πορείας, αλλά ως μιας κυκλικής κίνησης, μέσα στην οποία μοτίβα, σύμβολα, χειρονομίες και τρόποι σκέψης επανεμφανίζονται, άλλοτε σχεδόν αναλλοίωτα και άλλοτε μέσα από μετασχηματισμούς. Η αρχαιολογία και η πολιτιστική κληρονομιά μάς επιτρέπουν να κατανοήσουμε τις σχέσεις, τις ανταλλαγές και τις αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στους πολιτισμούς.
Ως καλλιτέχνης, η ανασκαφή του παρελθόντος γεννά μια αίσθηση έκπληξης, ανακάλυψης και επανεύρεσης. Είναι μια συνάντηση με όσα παρέμειναν θαμμένα στον χρόνο, περιμένοντας να επιστρέψουν στο φως και να αποκτήσουν νέα σημασία στο παρόν.
Πέτρος Μώρης:
Η ανασκαφή της αρχαιολογίας, που φέρνει στο φως το ιστορικό παρελθόν των πολιτισμών, έχει ιστορικές συνδέσεις με την εξόρυξη της γεωλογίας, η οποία αποκαλύπτει το υλικό παρελθόν της Γης. Και οι δύο επιστήμες αναπτύχθηκαν παράλληλα κατά την Επιστημονική και Βιομηχανική Επανάσταση των νεωτερικών δυτικών κοινωνιών και των αποικιοκρατικών αυτοκρατοριών τους.
Στο έργο μου με ενδιαφέρουν οι δυνατότητες μιας κριτικής ανάγνωσης αυτών των παραδόσεων "αποικισμού" του παρελθόντος. Με ενδιαφέρει το πώς η ανάσυρση του υλικού και πολιτιστικού παρελθόντος μπορεί να μην αποτελεί πράξη κατάκτησης ή ιδεολογικής κατασκευής, αλλά μια διαδικασία αποκάλυψης εναλλακτικών παρόντων και μελλοντικών δυνατοτήτων.
Αλέξης Φιδετζής:
Από την αρχή της νεωτερικότητας, το παρελθόν χρησιμοποιείται για τη διαμόρφωση γενεαλογιών που ορίζουν τις σύγχρονες ταυτότητες. Παρότι αυτή η διαδικασία έχει αναλυθεί εκτενώς, παραμένει κυρίαρχη μέχρι σήμερα. Έτσι, η απάντηση στο ερώτημα αφορά λιγότερο το "τι" ξεθάβεις και περισσότερο το "ποιος" και "γιατί" ξεθάβει.
Με ποιον τρόπο σε ενδιαφέρει η έννοια του θραύσματος;
Γιάννης Χατζηασλάνης:
Το θραύσμα αποτελεί για μένα αφετηρία έρευνας και ανασύνθεσης. Μέσα από φωτογραφίες μου, αρχειακό υλικό και αποσπάσματα, με ενδιαφέρει ο τρόπος με τον οποίο τα επιμέρους κομμάτια μπορούν να δημιουργήσουν νέες αφηγήσεις και να αποκαλύψουν διαφορετικές εκδοχές της ιστορίας. Ένα θραύσμα λειτουργεί ως ένα κομμάτι μιας εκδοχής μιας αλήθειας, ή ενός ψέματος, μιας ιστορίας ή ενός κόσμου, δομικό στοιχείο κατασκευής μύθων και ταυτοτήτων.
Θεοπίστη Στυλιανού-Λάμπερτ & Αλεξία Αχιλλέως:
Το παρελθόν γίνεται κατανοητό μόνο μέσα από θραύσματα. Το έργο μας φέρνει μαζί φωτογραφικά θραύσματα, τόσο πραγματικά όσο και επινοημένα. Με αυτόν τον τρόπο θολώνει τα όρια μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας και αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο οι κληρονομιές της αποικιακής εποχής παραμένουν συνυφασμένες με τα σύγχρονα τεχνολογικά εργαλεία, λειτουργώντας ως μια μορφή αρχειακού ακτιβισμού.
Ναταλία Μαντά:
Το θραύσμα συνδέεται άμεσα με τη συναρμολόγηση, την αρχειοθέτηση και τη δημιουργία νέων μορφών. Αποτελεί έναν βασικό άξονα της καλλιτεχνικής μου πρακτικής, καθώς τα έργα μου συχνά συγκροτούνται από επιμέρους στοιχεία, διαφορετικά σύμβολα και μορφολογικά χαρακτηριστικά που συνυπάρχουν και δημιουργούν νέες συνθέσεις.
Για μένα, το θραύσμα λειτουργεί σαν μια ψηφίδα, μια μικρή μονάδα που μέσα από τη συνύπαρξή της με άλλα θραύσματα μπορεί να δημιουργήσει νέες ολότητες και διαφορετικές αφηγήσεις. Δεν αποτελεί απλώς ένα κατάλοιπο ή ένα κομμάτι μιας χαμένης μορφής, αλλά έναν ενεργό μηχανισμό μετασχηματισμού και παραγωγής νέας σημασίας.
Παράλληλα, το θραύσμα με ενδιαφέρει επειδή διατηρεί μέσα του το ίχνος μιας απωλεσθείσας ολότητας. Κουβαλά πάντα ένα στοιχείο μυστηρίου, καθώς δεν αποκαλύπτει ποτέ πλήρως την προέλευσή του. Αυτή η ανοιχτή σχέση με το άγνωστο με οδηγεί στη φαντασιακή ανασύνθεση: να αναζητώ τι υπήρξε πριν, αλλά και τι θα μπορούσε να δημιουργηθεί εκ νέου από αυτό. Εκεί εντοπίζω και τη βαθύτερη σχέση του θραύσματος με τη γλυπτική. Δεν αφορά μόνο αυτό που έχει χαθεί, αλλά κυρίως τη δυνατότητα ανασύνθεσης, μεταμόρφωσης και δημιουργίας νέων νοημάτων.
Πέτρος Μώρης:
Έχω μια προσωπική και πρωτόλια σχέση με το αρχαιολογικό θραύσμα, καθώς από πολύ μικρός βρέθηκα σε αρχαιολογικές ανασκαφές και εργαστήρια συντήρησης αρχαιοτήτων. Το ψηφιδωτό είναι μια παραδειγματική μορφή του θραυσματικού, μια εικαστική σύνθεση που παράγεται από φυσικά ή τεχνητά θραύσματα γεωλογικής ύλης. Αποτέλεσε έτσι ένα συνολικό εννοιολογικό όχημα για την δουλειά μου, είτε σαν μορφολογία, είτε ως γενικευμένη μεταφορά. Συστήνει μια διαδικασία συνάθροισης μορφών και νοήματος, όπως αντίστοιχα και εντροπικής θραυσματοποίησης μέσα στο πέρασμα του χρόνου, μια διαδικασία που αφορά σε κάτι ανάλογο της μετάφρασης ή της μεταμόρφωσης. Είναι η τέχνη της αποκάλυψης των σχέσεων μεταξύ μερών και συνόλων που προσφέρει μια δυνατότητα κατανόησης των κλιμάκων και των δικτύων του αισθητού κόσμου, των υλικών και κοινωνικών διαπλοκών του.
Αλέξης Φιδετζής:
Το θραύσμα με ενδιαφέρει ως στοιχείο που συμβάλλει στη διαμόρφωση της πολιτισμικής μνήμης και των ταυτοτήτων μιας κοινότητας.
Νιώθεις κάποια συγγένεια με την πρακτική του αρχαιολόγου;
Γιάννης Χατζηασλάνης:
Ιστορικά, η αρχαιολογία και η φωτογραφική εικόνα αναπτύχθηκαν παράλληλα και συνεργατικά, υπηρετώντας την τεκμηρίωση, την ανάδειξη, αλλά και την κατασκευή του παρελθόντος και της Ιστορίας. Αναπόφευκτα, η δημιουργική και επιλεκτική χρήση της φωτογραφίας φέρει αυτή την ιδιότητα: να συνθέτει, να αναδεικνύει και να αναπλάθει το παρελθόν μέσα από θραύσματα.
Θεοπίστη Στυλιανού-Λάμπερτ & Αλεξία Αχιλλέως:
Υπάρχει άμεση συγγένεια, καθώς πραγματοποιούμε τις δικές μας "ανασκαφές" σε φωτογραφικά αρχεία. Όπως ο αρχαιολόγος μελετά υλικά κατάλοιπα του παρελθόντος, έτσι κι εμείς ερευνούμε φωτογραφικά αρχεία για να φέρουμε στο φως ιστορίες που έχουν μείνει στο περιθώριο.
Ναταλία Μαντά:
Νιώθω συγγένεια με την αρχαιολογική πρακτική, αλλά ταυτόχρονα και με τη φαντασία ενός συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας. Η δουλειά μου κινείται ανάμεσα στην αρχαιολογία και το sci-fi: αντλώ στοιχεία από το παρελθόν, τα οποία συναρμολογώ εκ νέου, δημιουργώντας υβριδικές μορφές, σώματα και αφηγήσεις που μοιάζουν να ανήκουν σε έναν μελλοντικό, ονειρικό ή εξωχρονικό κόσμο.
Με αυτή την έννοια, λειτουργώ σαν ένας "ψευδοεπιστήμονας", ο οποίος συλλέγει τεκμήρια, ίχνη και αποσπάσματα, όχι για να αποδείξει μια αντικειμενική αλήθεια, αλλά για να διατυπώσει νέες πιθανές θεωρίες και αφηγήσεις. Αρχειοθετώ εικόνες, κείμενα, φωτογραφίες, προσωπικά αντικείμενα και επιστημονικές αναφορές, τα οποία στη συνέχεια μετασχηματίζονται σε νέες συνθέσεις.
Η συγγένεια που αισθάνομαι με την αρχαιολογία δεν αφορά τόσο την ανασκαφή ως επιστημονική διαδικασία, όσο την έννοια της συλλογής, της ταξινόμησης και της συναρμολόγησης. Με ενδιαφέρει ο τρόπος με τον οποίο ετερόκλητα στοιχεία μπορούν να συνυπάρξουν και, μέσα από τη μεταξύ τους σχέση, να δημιουργήσουν νέα νοήματα.
Παράλληλα, η επαφή με επιστήμονες διαφορετικών πεδίων —αρχαιολόγους, ιστορικούς, βιολόγους, γεωλόγους και άλλους ερευνητές— αποτελεί συχνά αφετηρία νέων έργων. Αυτές οι συναντήσεις διευρύνουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τα υλικά, τις μορφές και τις αφηγήσεις που αναπτύσσω μέσα από τη γλυπτική.
Πέτρος Μώρης:
Το πλαίσιο μέσα στο οποίο μεγάλωσα με εξοικείωσε με την υλικότητα και την μορφή του αρχαιολογικού ίχνους που οι γονείς μου συντηρούσαν και τεκμηρίωναν σχεδιαστικά ως μέρος της επαγγελματικής τους δραστηριότητάς. Αν και η πρακτική του αρχαιολόγου βασίζεται σε συμβάσεις και μεθοδολογίες τις οποίες δεν ακολουθώ στο καλλιτεχνικό μου έργο, το "φάντασμα” της αρχαιολογίας ως επιστήμη και ως μεταφορά επιστρέφει συχνά στην δουλειά μου. Την βλέπω σαν ένα τρόπο σκέψης πάνω στις διαστρωματώσεις, τις συνδιαλαγές και τις συγκρούσεις μεταξύ της ύλης και της ανθρώπινης ιστορίας. Όμως, την βλέπω με ένα βλέμμα που δεν παραδίδεται στις κατασκευές ενοποιημένων και τελικών αφηγήσεων του παρελθόντος, αλλά πιο πολύ σαν μια προσωπικά μεταλλαγμένη μέθοδο στοχασμού πάνω σε ένα αισθητικό αίνιγμα κατάρρευσης γραμμικών χρονικοτήτων και παραγωγής πολλαπλών κοσμοειδώλων.
Αλέξης Φιδετζής:
Η αρχαιολογία και η ιστορία αποκαλύπτουν συχνά περισσότερα για την εποχή που τις μελετά παρά για το ίδιο το παρελθόν. Με αυτή την έννοια, η καλλιτεχνική μου πρακτική πηγάζει από μια ερευνητική διαδικασία γύρω από το παρελθόν, στην προσπάθειά μου να διατυπώσω έναν εικαστικό λόγο που συνομιλεί με το σήμερα. Αν, λοιπόν, θεωρήσουμε την αρχαιολογική έρευνα ως μια διαδικασία ανακάλυψης του παρελθόντος που αποτελεί παράλληλα σύμπτωμα της εποχής της, τότε οι πρακτικές μας αποδεικνύονται ιδιαίτερα συγγενικές.
Πρακτικές Πληροφορίες
Τοποθεσία: Art Space Pythagorion, Λιμάνι Πυθαγορείου, Σάμος
Έναρξη: Παρασκευή 3 Ιουλίου 2026
Εγκαίνια: Σάββατο 1 Αυγούστου 2026, 19:30
Διάρκεια: Παρασκευή 3 Ιουλίου – Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2026
Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά 10:00–13:00 και 19:00–24:00
Η έκθεση σηματοδοτεί τη 10η επέτειο ανάληψης της επιμέλειας του Προγράμματος Εικαστικών του Ιδρύματος Schwarz από την Κατερίνα Γρέγου, σε συνεργασία με την Ιόλη Τζανετάκη.
Λίστα καλλιτεχνών:
Rosella Biscotti | Navine G. Dossos | Αλέξης Φιδετζής | Γιάννης Χατζηασλάνης
| Hadjithomas & Joreige | Ναταλία Μαντά | Chris Marker and Alain Resnais | Πέτρος Μώρης | Πάνος Προφήτης | Θεοπίστη Στυλιανού-Lambert και Αλεξία Αχιλλέως | Lucia Tallová | Maarten Vanden Eynde
Το Ίδρυμα Schwarz πραγματοποιεί παράλληλα το Samos Young Artists Festival.
Το Samos Young Artists Festival, ένας θεσμός υψηλής αισθητικής που φιλοξενεί κορυφαίους σολίστ και ανερχόμενους δημιουργούς, επιστρέφει για 16η χρονιά από τις 7 έως τις 14 Αυγούστου 2026 μεταμορφώνοντας το αρχαίο θέατρο Πυθαγορείου σε σταυροδρόμι παγκόσμιας μουσικής. Το φετινό πρόγραμμα εκτείνεται από τη μουσική δωματίου, τον ρομαντισμό, την τζαζ, τη chanson έως και τα τραγούδια της Μικράς Ασίας. Καλλιτεχνική διεύθυνση: Τιμόθεος Γαβριηλίδης-Πέτριν και Μάσα Ίλιασοφ.
Διαβάστε Επίσης
