Κωνσταντίνος Λέπουρης©
Στον Τάσο Πυργιέρη οφείλουμε την παρουσίαση ενός έργου ουσιαστικά άγνωστου στην Ελλάδα, καθώς πρωτοπαίχτηκε πριν από περίπου εξήντα χρόνια κι έκτοτε δεν είχε ανέβει ξανά. Ανήκει στη λεγόμενη περίοδο της Βρετανικής Παλινόρθωσης, ενώ και ο συγγραφέας, Τζορτζ Φάρκιουαρ, είναι άγνωστος, μια που πέθανε νεότατος, αφήνοντας λίγα δείγματα γραφής. Ο Πυργιέρης, που γοητεύεται σταθερά από λιγότερο γνωστά έργα, κλασικά ή νεότερα, και με ήδη διαμορφωμένο σκηνοθετικό ύφος, αναδεικνύει την κωμικότητα του κειμένου, ενισχύει τις κοινωνικές αιχμές του, το επικαιροποιεί διακριτικά και διευρύνει τις δυνατότητές του, εισάγοντας ακόμη και queer στοιχεία.
Στις "Στρατηγικές του έρωτα" συνδυάζονται δύο παράλληλες ιστορίες: από τη μια, δύο απένταροι τυχοδιώκτες φτάνουν σε μια μικρή επαρχιακή πόλη και καταλύουν σε ένα πανδοχείο, παριστάνοντας τον πλούσιο αφέντη και τον υπηρέτη του, με σκοπό να παραπλανήσουν και να εκμεταλλευτούν εύπορες γυναίκες. Παράλληλα, μια πλούσια αλλά εγκλωβισμένη σε δυστυχισμένο γάμο γυναίκα προσπαθεί να προκαλέσει το ενδιαφέρον και τη ζήλια του άπιστου συζύγου της. Τα πρόσωπα των δύο ιστοριών, άνθρωποι που παριστάνουν άλλο από αυτό που είναι ή που αισθάνονται, θα διασταυρωθούν, με τις μεταμφιέσεις, τις παρεξηγήσεις και τις κοινωνικές μάσκες να οδηγούν σε ένα κλασικό κωμικό ξετύλιγμα, όπου ο έρωτας τελικά έχει τον τελευταίο λόγο.
Η σκηνοθεσία του Πυργιέρη εστιάζει στο παιχνίδι των μεταμφιέσεων, της υποκρισίας και των παρεξηγήσεων, αν και, σε σημεία, με σχηματικό τρόπο. Οι ισορροπίες δεν είναι πάντα σταθερές, καθώς σε σημεία υπερτερούν οι εντάσεις και το σκιτσάρισμα των χαρακτήρων γίνεται υπερβολικά τυποποιημένο. Οφείλει να αναγνωριστεί, πάντως, ότι αυτή η επιλογή λειτουργεί και ως τρόπος να τονωθεί ένα δραματουργικό υλικό που σε αρκετά σημεία εμφανίζει φλύαρο και ίσως προβλέψιμο, μια που στηρίζεται στο γνώριμο μοτίβο των διαδοχικών παρεξηγήσεων που οδηγούν στο ευτυχισμένο τέλος.
Σε γενικές γραμμές, η παράσταση είναι διασκεδαστική, περιπαικτική, επικοινωνεί με το σήμερα χωρίς να γίνεται διδακτική, και επίσης διαθέτει εξαιρετική αισθητική: τα κοστούμια της Ελίνας Δράκου ξεχωρίζουν για την πλούσια και καλαίσθητη αποτύπωση της εποχής, στοιχείο καθόλου αυτονόητο για μικρή παραγωγή. Επίσης, πιστώνεται στο όλο εγχείρημα ότι μας φέρνει σε επαφή με ένα ενδιαφέρον έργο που, παρότι μαρτυράει την ηλικία του ως κατασκευή, ξεμπροστιάζει τη θρησκευτική και κοινωνική υποκρισία, τον πουριτανισμό, ενώ ταυτόχρονα μιλά για την επιθυμία, τη γυναικεία χειραφέτηση, το διαζύγιο.
Ο θίασος υπερασπίζεται τη σκηνοθετική συνθήκη, έστω κι αν αυτό οδηγεί σε ανισορροπία μεταξύ απολαυστικών και "κραυγαλέων" ερμηνευτικών στιγμών. Ωραίες οι ερμηνείες των ανδρών του θιάσου (Ιάσονας Παπαματθαίου, Θωμάς Βούλγαρης, Τέλης Ζαχαράκης, Πάνος Μαλικούρτης), κάποιοι μάλιστα σε διπλούς ρόλους, αλλά ειδικά οι γυναίκες "λάμπουν": η Τζίνη Παπαδοπούλου επιδεικνύει εξαιρετικό μέτρο και έλεγχο, ισορροπώντας σε διαφορετικές συναισθηματικές θερμοκρασίες, η Τζωρτζίνα Λιώση έχει φρεσκάδα, φινέτσα και ερμηνευτική ευελιξία και η Χριστίνα Ροκαδάκη πηγαίο κωμικό ταλέντο.
Περισσότερες πληροφορίες
Οι στρατηγικές του έρωτα
Ένα κωμικό παιχνίδι παρεξηγήσεων, μεταμφιέσεων και ερωτικών παιχνιδιών. Δύο φίλοι, χωρίς χρήματα αλλά με περίσσευμα φαντασίας και γοητείας, καταφθάνουν σε ένα αγγλικό χωριό, αποφασισμένοι να επιβιώσουν μέσω ενός παιχνιδιού μεταμφιέσεων, ψεύτικων ταυτοτήτων και ερωτικών στρατηγικών. Γύρω τους ξεδιπλώνεται ένας κόσμος γεμάτος παρεξηγήσεις, μυστικά ραντεβού και παράνομες επιθυμίες. Όλοι υποδύονται ρόλους, όλοι κρύβουν κάτι, όλοι διεκδικούν κάτι περισσότερο από αυτό που τους αναλογεί.
