Γκέλυ Καλαμπάκα©
Το έργο της Ντέμπι ΄Άιζιτ κινείται λοξά στο είδος της ερωτικής κομεντί, παίρνοντας τη μορφή μίας "μαύρης" κωμωδίας, όμως δεν καταφέρνει να γίνει όσο ενδιαφέρον υπόσχεται. επιχειρεί να είναι καυστικό, ίσως και ανατρεπτικό, ήδη από την επιλογή του τίτλου που, αν μη τι άλλο, ιντριγκάρει το ενδιαφέρον, αλλά τελικά δεν ξεφεύγει ιδιαίτερα από γνώριμες δραματουργικές διαδρομές και στερεότυπα.
Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από ένα ερωτικό τρίγωνο και ξεκινάει εξαρχής με τη διάθεση να ξαφνιάσει, αφού αρχίζει με την προετοιμασία του δείπνου που οργανώνει η πρώην σύζυγος προς τιμήν του νέου ζευγαριού, και στη συνέχεια ξεδιπλώνεται μέσα από ένα εκτενές flashback, περνώντας από τον γάμο στην απιστία, τον χωρισμό και τον δεύτερο γάμο, για να καταλήξει στο χιουμοριστικό φινάλε.
΄Όλα αυτά αποδίδονται με ιδιαίτερη κωμικότητα, όσον αφορά τη σκιαγράφηση των προσώπων. Οι δύο γυναίκες διαφέρουν πλήρως μεταξύ τους: από τη μία η συγκροτημένη, φαινομενικά αφελής και εξαιρετική μαγείρισσα, από την άλλη μια παθιασμένη και απείθαρχη προσωπικότητα, που αρνείται να υπακούσει σε κανόνες και να χωρέσει σε ρόλους. Ανάμεσά τους, ένας άνδρας εγωκεντρικός, σεξιστής, προσβλητικός και ανώριμος, σαν ένα κακομαθημένο παιδί.
Η σκηνοθεσία του Γιάννη Μπέζου δίνει ρυθμό και ενέργεια στην παράσταση, αξιοποιώντας στο έπακρο το χιούμορ του έργου - αν και δεν αποφεύγει κάποιες αρρυθμίες, κυρίως όμως επειδή το έργο ακούγεται φλύαρο παρά τη μικρή διάρκειά του. Παρ’ όλα αυτά, η επιλογή να "τραβηχτεί" η κωμικότητα και η εξωστρέφεια του έργου στα άκρα λειτουργεί θετικά. Σωστή επιλογή κι ας επικρατεί κάποιες φορές αλαλούμ επί σκηνής, μια που όταν η παράσταση κατεβάζει ρυθμούς χάνει τη λάμψη της, μεταδίδοντας τα "μηνύματα" που θέλει να περάσει το έργο.
΄Έτσι, παρόλο που συχνά οι ερμηνείες υπερτονίζουν τη σχηματικότητα των προσώπων -ειδικά του Λαέρτη Μαλκότση ως ανώριμου και εγωπαθή άνδρα, που παρουσιάζεται κυρίως ως καρικατούρα και της ΄Έλενας Χαραλαμπούδη ως "αιώνιας έφηβης"- κρατούν την παράσταση σε καλά επίπεδα και αποζημιώνουν με στιγμές γέλιου. Πολύ καλή εμφανίζεται η ΄Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, στο ρόλο της απατημένης πρώτης συζύγου με μία ζυγισμένη, υποδόρια ερμηνεία της. Στο ύφος της ζητούμενης υψηλής έντασης τα σκηνικά (Γιώργος Γαβαλάς), τα κάπως κραυγαλέα κοστούμια (Νινέτα Ζαχαροπούλου) και οι μουσικές επιλογές του σκηνοθέτη.
Περισσότερες πληροφορίες
Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της
Ένα ερωτικό τρίγωνο βρίσκεται στο επίκεντρο της μαύρης κωμωδίας, αξιοπρόσεκτο δείγμα βρετανικού μαύρου χιούμορ, που «σερβίρει» επί σκηνής ένα δείπνο με απρόβλεπτο μενού γύρω από τις σχέσεις, μετατρέποντας το σε πεδίο εκδίκησης, ερωτικής σύγκρουσης και ψυχολογικού σαρκασμού. Ένας άντρας αφήνει τη σύζυγό του για μια νεότερη γυναίκα. Όταν όμως διαπιστώνει ότι η μαγειρική της δεν ικανοποιεί ούτε το στομάχι ούτε την ψυχή του, επιστρέφει στην πρώην – κι εκείνη του προτείνει ένα τελευταίο δείπνο. Τι σερβίρει όμως μια απατημένη γυναίκα σε έναν άπιστο σύζυγο; Το έργο, παιγνιώδες και σαρκαστικό, συνδυάζει υψηλές δόσεις καυστικού χιούμορ και σκοτεινής ειρωνείας, φωτίζοντας τις πιο πικάντικες, γλυκόπικρες και οδυνηρές πτυχές των ερωτικών σχέσεων - σε μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και την αμηχανία, την απόλαυση και την τιμωρία.
