Hotel Amour

Στο νέο μιούζικαλ των Καραμουρατίδη-Ευαγγελάτου, οχτώ άνθρωποι επισκέπτονται ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής. ΄Όλοι κάτι αναζητούν: κάποιοι μια κινηματογραφική "πρώτη φορά", άλλοι την ανανέωση του γάμου τους, άλλοι τη δοκιμή πρωτόγνωρων εμπειριών, άλλοι μια ανάσα από την πιεστική καθημερινότητα τους. Καθώς έχουμε να κάνουμε με μιούζικαλ, οι ιστορίες λειτουργούν ως το υπόστρωμα ενός συνολικότερου μουσικοχορευτικού θεάματος, το οποίο δίνει την ίδια ή και περισσότερη σημασία στη μουσική και τα τραγούδια^. έτσι, η πρόζα ίσως ακούγεται στερεοτυπική σε στιγμές. 

Στον πυρήνα τους, όμως, οι ιστορίες παραμένουν ανθρώπινες, οικείες και ελκυστικές, ενώ μιλούν τελικά όχι μόνο για το σεξ, αλλά και για όσα κρύβονται πίσω από αυτό: την επιθυμία για επαφή ή και την άρνησή της, την ανάγκη επιβεβαίωσης, την απελευθέρωση, τη φαντασίωση ενός άλλου εαυτού. Δίνουν έτσι την πρώτη ύλη σε ένα μιούζικαλ εκρηκτικό, δυναμικό και σέξι - σίγουρα δεν απευθύνεται σε σεμνότυφους. 

Τα τραγούδια κυριεύουν τη σκηνή και δίνουν τον τόνο: δεν λειτουργούν απλώς συνοδευτικά, αλλά ως κομμάτι της δραματουργίας, χτίζουν τους χαρακτήρες και τις συμπεριφορές τους, φωτίζουν τα όνειρα και τις προσδοκίες των ανθρώπων που γεμίζουν τα δωμάτια του Hotel Amour – και ενώνονται σε ένα κοινό νήμα (ένα ωραίο συγγραφικό εύρημα, που αποκαλύπτεται στο φινάλε). Κι αυτοί οι άνθρωποι, που αποδεικνύονται αναγνωρίσιμοι, κομμάτι μας ή κοντινοί μας, τελικά μας παρασύρουν, όχι για να κοιτάξουμε από την κλειδαρότρυπα τις ερωτικές τους περιπέτειες, αλλά για να μοιραστούμε την κοινή μας δίψα για έρωτα και σύνδεση.

Η Σμαράγδα Καρύδη σκηνοθετεί με τις απαραίτητες δόσεις ενέργειας και κεφιού, αλλά και με χιούμορ, οδηγώντας σε μια απολαυστική παράσταση. Η ελαφρώς κωμική ματιά της στα ζευγάρια και ό,τι φέρνουν μαζί τους στο ξενοδοχείο (τα απωθημένα, τις προσδοκίες, τις φαντασιώσεις τους) απελευθερώνει το κείμενο, καθώς αντιμετωπίζει την όποια στερεοτυπικότητά του.

Οι ηθοποιοί υποστηρίζουν άψογα (και) αυτή την χιουμοριστική, περιπαιχτική διάθεση, κυρίως ο Γιώργος Παπαγεωργίου και ο Γιλμάζ Χουσμέν, χάρη και στους χαρακτήρες που υποδύονται. ΄Όλοι, όμως, επιδεικνύουν ενέργεια, δυναμισμό και ταλέντο (Κατερίνα Παπουτσάκη, Χαρά Κεφαλά, Ιβάν Σβιτάιλο, Φοίβος Ριμένας, Αλεξάνδρα Κολαΐτη, Βασίλης Μηλιώνης), τόσο ερμηνευτικά όσο και ως τραγουδιστές και χορευτές - ενώ οι χορογραφίες της Νεφέλης Θεοδότου είναι εύγλωττες, συμπληρώνοντας με τον δικό τους τρόπο τις επιμέρους ιστορίες.

Μια συνειδητή δόση υπερβολής χαρακτηρίζει τα σκηνικά του Γιώργου Γαβαλά, που τονίζουν τη λάμψη και το κιτς ενός ξενοδοχείου ημιδιαμονής, ενώ ταυτόχρονα εξυπηρετούν τις ανάγκες της δράσης με ευέλικτες και λειτουργικές λύσεις. Τα κοστούμια της Ηλένιας Δουλαδίρη σκιαγραφούν με σαφήνεια τους ήρωες και τον χαρακτήρα τους, υπηρετώντας παράλληλα τις ανάγκες της δράσης. Η τετραμελής ορχήστρα (Αντώνης Παλαμάρης, Κωστής Πυρένης, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, Δημήτρης Τσόλης, σε διεύθυνση του πρώτου) δίνει παλμό και ένταση, δυναμώνοντας τη σκηνική ενέργεια και ολοκληρώνοντας ιδανικά το θέαμα.