Άτλας της δεκαετίας του 2000

Οι προσδοκίες, οι ελπίδες, οι απογοητεύσεις και οι διαψεύσεις, δηλαδή τα κοινά συναισθήματα της ανθρωπότητας ανά τους αιώνες, γίνονται υλικό παράστασης από τον Παντελή Φλατσούση, που επιχειρεί να εκφράσει ένα πολιτικό σχόλιο και κυρίως την πίκρα μιας γενιάς για την πρώτη δεκαετία του 21ου αι. Το μιλένιουμ μπορεί πράγματι να αποτελέσει ένα καλό δραματουργικό υλικό, μια που η ευφορία που ούτως ή άλλως δημιουργεί το ξεκίνημα κάθε νέας εποχής, εδώ ήταν μεγεθυσμένη λόγω της έναρξης ενός "ολοκαίνουργιου αιώνα". Ο Φλατσούσης επέλεξε μια πρωτότυπη σκηνική φόρμα –όπως είχε κάνει και στο "Εθνικό ντεφιλέ", όπου οι εθνικοί μύθοι αποδομήθηκαν σε μια πασαρέλα– και έστησε τον τελικό ενός reality, όπου διαγωνίζονται τέσσερις παίκτες (Βίκυ Παπαδοπούλου, Αναστάσης Γεωργούλας, Στεφανία Ζώρα, Γιώργος Κριθάρας) με τελικό νικητή αυτόν που θα αφηγηθεί την πιο αντιπροσωπευτική ιστορία της περιόδου.

Έτσι "εισβάλλουν" στη σκηνή μικρά και κυρίως μεγάλα γεγονότα που τη σημάδεψαν, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, προσφέροντας μια πανοραμική εικόνα. Ο κύκλος ανοίγει με την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2000 και το φόβο για τον "ιό των υπολογιστών" και κλείνει με την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στο Καστελόριζο, το καλοκαίρι του 2010, για να σταθεί ενδιαμέσως στα γεγονότα στη Γένοβα το 2001, στην είσοδο στο ευρώ, τη σύλληψη της 17 Νοέμβρη, την κατασκευή του μετρό και του αεροδρομίου, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το Euro 2004 και τη Eurovision του 2004 και του 2005, την κατάρρευση της Lehman Brothers, τη δημιουργία του facebook, τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, την εκλογή της Μέρκελ ως πρώτης γυναίκας στην καγκελαρία της Γερμανίας και του Ομπάμα στην προεδρία των ΗΠΑ κ.ά.

Οι ιστορίες όπως τις αφηγούνται οι παίκτες ως προσωπικές εμπειρίες κάποιων ανώνυμων ανθρώπων έχουν αμεσότητα και μεταφέρουν άλλοτε με νοσταλγία, άλλοτε με χιούμορ κι άλλοτε, ή κυρίως, με πίκρα τις ψηφίδες ενός κόσμου που δείχνει να άλλαξε ριζικά μέσα σε δέκα χρόνια. Η όλη σύλληψη, όμως, εκτυλίσσεται ως λούπα και το ενδιαφέρον σταδιακά εξαντλείται, ενώ δεν υπάρχει μία δεύτερη επεξεργασία του υλικού που να υποδηλώνει κάποια στόχευση, να ανοίγει μια συζήτηση για το πώς πραγματεύονται οι συντελεστές της παράστασης αυτό το παρελθόν. Έπειτα, η δραματουργία ξεκινάει με μια φιλόδοξη πληθωρικότητα, όμως "λαχανιάζει" όσο πλησιάζουμε προς το τέλος και σημαντικά γεγονότα παραλείπονται, όπως οι μεγάλες αντιμνημονιακές συγκεντρώσεις ή ο εμπρησμός της Μarfin.

Παρ’ όλη την πανοραμική αφήγηση, ο ρυθμός χωλαίνει, ίσως και επειδή η δραματουργία εστιάζει και στις προσωπικότητες των τεσσάρων παικτών, κάτι που αποδεικνύεται το πιο αδύναμο κομμάτι της. Αμφίρροπος είναι ο ρόλος των δύο παρουσιαστών (Γιώργος Γλάστρας, Λένα Δροσάκη) που πότε επιβεβαιώνουν το στερεότυπο του ανάλαφρου χαρακτήρα του reality και πότε επιχειρούν να μεταφέρουν ιδεολογικό μήνυμα (όπως το όλο ιντερμέδιο περί μετα-νεωτερικότητας), θολώνοντας ακόμη περισσότερο τη συνοχή της παράστασης. Πολύ ωραίες, σχεδόν καταλυτικές, οι ζωντανές παρουσίες του Παιδιού Τραύμα και της Emi Path, φέρνουν στη σκηνή κάτι από το μουσικό αποτύπωμα της δεκαετίας και αναζωογονούν το σκηνικό παλμό.