Ο Ντέιβιντ Μάμετ, έχοντας και προσωπική επαγγελματική εμπειρία ως υπάλληλος κτηματομεσιτικού γραφείου, έγραψε τα "Οικόπεδα με θέα", απογυμνώνοντας τον κόσμο των πωλήσεων και την ελεύθερη αγορά από τη γοητευτική βιτρίνα τους. Μάστορας του ύφους και της γλώσσας, κάνει ωραίο θέατρο πάνω στον αμοραλισμό ενός συστήματος, που έθρεψε το διαβόητο αμερικάνικο όνειρο και την ακόλουθη κατάρρευσή του, και υπογράφει ένα νευρώδες όσο και κυνικό έργο. Τοποθετεί τη δράση σε ένα κομβικό χρονικό σημείο, όταν διακυβεύεται η σωτηρία ή η απόλυση τεσσάρων μεσιτών: οι δύο που θα φέρουν "τα καλύτερα νούμερα", που θα κλείσουν τις μεγαλύτερες συμφωνίες θα ανταμειφθούν, οι άλλοι δύο θα απολυθούν. Έργο υποδόριας ειρωνείας (τι άλλο από ειρωνικό είναι το γεγονός πως το δεύτερο έπαθλο αφορά ένα σετ μαχαιροπίρουνα), κοφτών διαλόγων και καθημερινής, αγοραίας, γλώσσας, τα "Οικόπεδα με θέα" στέκονται επάξια στη σκηνή, δραματοποιώντας μια απολύτως σύγχρονη συνθήκη, η οποία φέρει ταυτόχρονα την πατίνα του κλασικού.
Αυτή η διαχρονία αναδεικνύεται στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Νικορέστης Χανιωτάκης, παραδίδοντας τα "Οικόπεδα" σαν μια ιστορία που θα μπορούσε να συμβαίνει σήμερα, κατά τη δεκαετία του ’70 ή και νωρίτερα, όσο χτιζόταν ο μύθος του αμερικανικού ονείρου. Εκμεταλλεύεται τις "κινηματογραφικές" ποιότητες –την ευρυθμία της δράσης, τις ανατροπές στην εξέλιξη, τις δυναμικές και τις συγκρούσεις που προκύπτουν– και στήνει μια παράσταση που στηρίζεται κατ’ αρχήν στους χαρακτήρες. Εμπιστεύεται, έτσι, τέσσερις ρολίστες για τους ρόλους των μεσιτών που παλεύουν με θεμιτά και, κυρίως, αθέμιτα μέσα, προκειμένου να σώσουν το τομάρι τους: ο Άρης Λεμπεσόπουλος, ο Θανάσης Κουρλαμπάς, ο Γιάννης Μπέζος και ο Μάκης Παπαδημητρίου συλλαμβάνουν τις διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες ανδρών που ρίχνονται σαν μονομάχοι στην αρένα και ανασυνθέτουν επί σκηνής ένα μικρόκοσμο που χαρακτηρίζεται από τον αγώνα για την επιβίωση, τις αθέμιτες πρακτικές και τα πισώπλατα μαχαιρώματα.
Μας χαρίζουν ωραίες στιγμές, ειδικά κατά την πρώτη σκηνή, όταν τίθενται οι όροι της δραματικής συνθήκης, και ειδικά οι δύο πρώτοι με την ήρεμη σιγουριά τους. Πιο εξωστρεφής ο Μάκης Παπαδημητρίου (στο ρόλο ενός "master των πωλήσεων", που επιτίθεται σαν αρπακτικό στα υποψήφια θύματα/αγοραστές) επαφίεται στην ερμηνευτική του άνεση και ο ρόλος του φτάνει στους θεατές κάπως συμπαθητικός, όπως και ο Γιάννης Μπέζος, που σε στιγμές καταφεύγει στο χιούμορ. Επίσης, συνολικά το αποτέλεσμα θα κέρδιζε αν αποδιδόταν με περισσότερο νεύρο, πιο αιχμηρά, ο κυνισμός του έργου. Πολύ καλός ο Γιάννης Δρακόπουλος στον –λιγομίλητο αλλά με ευδιάκριτες αντιδράσεις– ρόλο του Πελάτη, και ο Γεράσιμος Σκαφίδας ως "ατσαλάκωτος" Προϊστάμενος, που έχει τον τελευταίο λόγο (τη διανομή συμπληρώνει στον μικρό ρόλο του Αστυνομικού ο Μάριος Μαριόλος). Ωραία πινελιά το σκηνικό της Αρετής Μουστάκα, ειδικά στην αποτύπωση του μεσιτικού γραφείου, και η ατμοσφαιρική μουσική του Γιάννη Μαθέ.
Περισσότερες πληροφορίες
Οικόπεδα με θέα
Τέσσερις απελπισμένοι κτηματομεσίτες ανταγωνίζονται χωρίς ηθικούς φραγμούς για τις περισσότερες πωλήσεις και παράλληλα για την εκπλήρωση του δικού τους αμερικανικού ονείρου.
