Christos Vasilopoulos©
Η παράσταση της RMS Mataroa, "Danton/ Η ανατομία μιας επανάστασης", σε σκηνοθεσία Μάνου Βαβαδάκη, πλησιάζει στο τέλος της. Η ελεύθερη αυτή διασκευή του μνημειώδους έργου του Γκέοργκ Μπίχνερ, "Ο Θάνατος του Δαντόν", ολοκληρώνει τον κύκλο της στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων – "Λευτέρης Βογιατζής” την Κυριακή 31 Μαΐου. Παίζουν: Μάνος Βαβαδάκης, Κατερίνα Ζησούδη, Νέστωρ Κοψιδάς, Κατερίνα Παπανδρέου, Κωνσταντίνος Πλεμμένος.
"Η Επανάσταση πρέπει να σταματάει μόνο όταν ολοκληρώνεται η ευτυχία".
Με αφορμή τις ιστορικές και κοινωνικές αναζητήσεις της παράστασης, η RMS Mataroa μάς καλεί να εμβαθύνουμε στα υπαρξιακά και πολιτικά ερωτήματα της Γαλλικής Επανάστασης που παραμένουν επίκαιρα έως σήμερα.
Την Πέμπτη 21 Μαΐου, αμέσως μετά την παράσταση, θα πραγματοποιηθεί στο θέατρο ανοιχτή συζήτηση με το κοινό. Ένα πάνελ εκλεκτών καλεσμένων από διαφορετικούς επιστημονικούς και καλλιτεχνικούς χώρους θα επιχειρήσει να "ανατομήσει" την έννοια της επανάστασης: Ιάσονας Χανδρινός (Ιστορικός) – Για την ιστορική διάσταση, τα όρια και τις αντιφάσεις των μεγάλων κοινωνικών ανατροπών. Ζωή Σαντά (Ψυχίατρος) – Για την ψυχολογική πίεση, το πάθος, τον φόβο και την εσωτερική σύγκρουση των προσώπων που κινούν τα γρανάζια της ιστορίας. Θοδωρής Σκυφτούλης (Ηθοποιός) – Για την καλλιτεχνική και σκηνική αποτύπωση των πολιτικών ιδεών στο σήμερα.
Η είσοδος στη συζήτηση είναι ελεύθερη για το κοινό (μετά το πέρας της παράστασης της Πέμπτης 21/05).
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Danton / Η ανατομία μιας επανάστασης
Μια ελεύθερη διασκευή του έργου «Ο θάνατος του Δαντόν» του Γκέοργκ Μπίχνερ, η οποία επικεντρώνεται στη σύγχρονη έννοια της επανάστασης, θέτοντας τα ερωτήματα κατά πόσο έχουμε συμφιλιωθεί με την παθητική στάση απέναντι στην εξουσία και αν είναι άραγε τόσο μεγάλη η απόσταση που χωρίζει τη Γαλλική Επανάσταση και τους πρωταγωνιστές της από το σήμερα. Είναι πάντα εύκολη η επιλογή; Η βία, συνιστώσα της εξέλιξης στον φυσικό κόσμο, είναι άραγε μονόδρομος για μια επιτυχημένη επανάσταση; Η ομάδα RMS MATAROA, πιστή στις ιστορικές και κοινωνικές τις αναζητήσεις, προτείνει μια εκδοχή του έργου που μάς καλεί να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να στοχαστούμε πόσα θα θυσιάζαμε για τη δημόσια ευτυχία.
