Χρήστος Συμεωνίδης
"Σταθμός Ω"
Εμπνευσμένο από τη ραψωδία Ω της Ιλιάδας, το έργο του Γιώργου Χριστοδούλου σκηνοθετεί ο Δημήτρης Τσικούρας (Τσικ), με σύμβουλο δραματουργίας την Αρίστη Τσέλου, μεταφέροντας την ικεσία του Πρίαμου στο σήμερα. Μια σύγχρονη αφήγηση για τη συλλογική συνενοχή και την απώλεια, που αναζητά την κάθαρση μέσα από τη συν-χώρεση. (Εθνικό Θέατρο-Πλαγία Σκηνή, από 6/5)
"Ελεύθερη σχέση"
Ο Χάρης Φλέουρας σκηνοθετεί το έργο του Γιώργου Βλαχογιάννη που κινείται μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας, με πρωταγωνιστές τον Ιωάννη Βλαχογιάννη και τη Ζωή Μουκούλη. Μυστικά και η έλλειψη επικοινωνίας συνθέτουν ένα εκρηκτικό τοπίο, όπου οι ήρωες παλεύουν να αποδεσμευτούν από το παρελθόν και τις σκιές τους. (Μεταξουργείο, από 4/5)
"AMFI: ένα αντισυμβατικό ντουέτο"
Η Βαρβάρα Μπαρδακά και η Ιουλία Ζαχαράκη παρουσιάζουν μια σατιρική παράσταση σύγχρονου χορού που ανατρέπει τα καθιερωμένα κλισέ του θεάματος. Μια τολμηρή, πολιτική πράξη αμφισβήτησης των στερεοτύπων, που προσκαλεί το κοινό σε μια ενεργητική θέαση απέναντι στις κυρίαρχες καλλιτεχνικές δομές. (Ροές, 4-5 & 11-12/5)
"Χλιμίντρισμα"
Το τελευταίο και πιο ιδιότυπο έργο του Μάριου Ποντίκα σκηνοθετεί σε πανελλήνια πρεμιέρα ο Δημήτρης Τσιάμης. Με επιρροές από το μεταδραματικό θέατρο, την αφαίρεση και το παράλογο, ο Ποντίκας επισκέπτεται τον αρχαίο μύθο του Κένταυρου Χείρωνα και καταθέτει ένα υπαρξιακό σχόλιο για το ίδιο το ανθρώπινο γένος. (Bios, από 7/5)
"Πολίτες β΄ κατηγορίας"
Εμπνευσμένο από τα γεγονότα της "Ματωμένης Κυριακής" στο Ντέρι της Ιρλανδίας, το 1972, το έργο του Ιρλανδού Μπράιαν Φρίελ στοχεύει στην κρατική βία και την κατασκευή ενόχων. Ανεβαίνει σε σκηνοθεσία της Τζένης Κόλλια, με ερμηνείες των Χρήστου Σαπουντζή, Βασιλικής Διαλυνά, Γιάννη Λατουσάκη κ.ά. ("Τζένη Καρέζη", από 7/5)
"VAGABONTAGES"
Η έννοια της ταυτότητας απασχολεί το έργο της Ελένης Μποζά και της Σοφιάννας Θεοφάνους, στο οποίο μία γυναίκα αντιμετωπίζει το δίλημμα αν θα συνεχίσει να κρύβεται πίσω από την κατασκευασμένη περσόνα της ή να θα αποκαλύψει την προσωπική της αλήθεια. Τη σκηνοθεσία υπογράφουν οι Θωμαΐς Τριανταφυλλίδου & Ελένη Μποζά. ("Μπέλλος", από 7/5)
"Λεόντιος και Λένα"
Στην κωμωδία Γκέοργκ Μπίχνερ, ένας πρίγκιπας και μία πριγκίπισσα δραπετεύουν από τα βασίλειά τους, προκειμένου να αποφύγουν τον καταναγκαστικό γάμο τους. Η συνέχεια είναι απρόβλεπτη, σε αυτό το φιλοσοφικό και στοχαστικό δείγμα του γερμανικού ρομαντισμού, που σκηνοθετεί η Ειρήνη Λαφαζάνη. (104, από 8/5)
"Ο Παρείσακτος"
Με έμπνευση το ομώνυμο βιβλίο του Ζαν-Λουκ Νανσί και βασισμένος σε πρωτογενείς επιστημονικές πηγές και συνεντεύξεις, ο Κωνσταντίνος Αβράμης (δραματουργία, σκηνοθεσία) συνθέτει μία σκηνική αφήγηση για τις μεταμοσχεύσεις καρδιάς, προτείνοντας μία παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, το όνειρο και την ιατρική πραγματικότητα. (ΔΘΠ-Φουαγιέ, από 7/5)
"Ιφιγένεια η εν Αυλίδι"
Πόσες Ιφιγένειες θα χρειαστεί να θυσιαστούν, ώστε η ανθρωπότητα να πάψει να βλέπει τον εαυτό της στα αιματηρά πεδία των μαχών; Από αυτό το ερώτημα εκκινεί η δουλειά του Σάββα Στρούμπου, που συνεχίζει να διερευνά το υλικό της αρχαίας τραγωδίας. Ερμηνεύουν: Έλλη Ιγγλίζ, Νίκος Ντάσης, Μυρτώ Ροζάκη, κ.ά. (΄Άττις-Νέος Χώρος, από 8/5)
"Sunward"
Η δουλειά του Φάνη Σακελλαρίου ισορροπεί μεταξύ εικαστικής performance, εγκατάστασης και ζωντανής ηχητικής σύνθεσης και έχει ως κεντρικό άξονα τη σύγκρουση του ανθρώπου με το ιερό και τη βία. Αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας "\As above so below/" και περιγράφει την προσπάθεια τριών αλλόκοτων πλασμάτων να δημιουργήσουν έναν νέο παράδεισο. (Ροές, από 8/5)
"Η ζωή στα χέρια της"
Το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη σκηνοθετεί ο Σωτήρης Καραμεσίνης, με ερμηνείες από τους Χριστίνα Αλεξανιάν, Κώστα Καζανά, Εύα Κοτανίδη και Χριστόδουλο Στυλιανού. Πρόκειται για μια καυστική κωμωδία που σχολιάζει σύγχρονα ζητήματα: καταναλωτισμό, κυνήγι της επιτυχίας, εκμετάλλευση κ.ά. (BIOS, από 7/5)
"DANTON / Η ανατομία μιας επανάστασης"
Η ομάδα RMS MATAROA προτείνει μια ελεύθερη διασκευή του "Θανάτου του Δαντόν" του Μπίχνερ, θέτοντας το ερώτημα: "είμαστε πρόθυμοι να υπηρετήσουμε μια ενδεχόμενη επανάσταση ή έχουμε συμφιλιωθεί με την παθητική στάση απέναντι στην εξουσία;" Σκηνοθετεί ο Μάνος Βαβαδάκης. (Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, από 7/5)
"ΜΠΙΖΖΖ… 2026!"
Το Θέατρο Επί Κολωνώ παρουσιάζει για τρίτη χρονιά το φεστιβάλ που δίνει "δεύτερη ευκαιρία" στις πιο τολμηρές φωνές της ανεξάρτητης σκηνής. Οι τέσσερις παραστάσεις που ξεχώρισαν στο Off-Off Athens 2025 επιστρέφουν σε ένα εναλλασσόμενο πρόγραμμα, λειτουργώντας ως ο απόλυτος δημιουργικός προπομπός για το φεστιβάλ του Ιουνίου. (Θέατρο Επί Κολωνώ, 7-17/5)
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
AMFI: ένα αντισυμβατικό ντουέτο
Μια σατιρική παράσταση σύγχρονου χορού που φιλοδοξεί να προκαλέσει μια μικρή αναταραχή στα «καθιερωμένα» του ελληνικής σκηνής του χορού. Σατιρίζοντας τις έννοιες των στερεοτύπων και κλισέ που κυριαρχούν στην πρότυπη οργάνωση και αισθητική μιας παράστασης σύγχρονου χορού, το έργο επιδιώκει μια πολυδιάστατη και ενεργητική θέαση, με κίνδυνο το κοινό να «κολλήσει» σε μια συγκεκριμένη φράση, γνωστή και οικεία για όλους.
Πολίτες β' κατηγορίας
Η παράσταση ανεβαίνει στην ίδια σκηνή όπου, σχεδόν μισό αιώνα πριν, ο Κώστας Καζάκος και η Τζένη Καρέζη μετέτρεψαν το εμβληματικό δράμα του Φρίελ σε μια διαχρονική κραυγή ενάντια στην καταπίεση. Τρεις καθημερινοί άνθρωποι, παγιδεύονται κατά λάθος στο Δημαρχείο της πόλης τους, μετά από μια διαδήλωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα που εξελίχθηκε σε βίαιη και αιματηρή σύγκρουση με την αστυνομία και τον στρατό. Μέσα σε λίγη ώρα μοιράζονται φόβους, εξομολογήσεις και την δική τους καθαρή αλήθεια. Το κράτος θα τους ονομάσει τρομοκράτες. Μια ωμή καυστική ματιά πάνω στη βία της εξουσίας και στην βολική κατασκευή «ενόχων». Πιο επίκαιρο από ποτέ, το έργο φωτίζει την σύγκρουση ανάμεσα στην ανθρώπινη αλήθεια και την πολιτική αφήγηση. Μια αιχμηρή υπενθύμιση για το δικαίωμα στην ελευθερία εμπνευσμένη από τα γεγονότα της Ματωμένης Κυριακής στο Ντέρι της Ιρλανδίας το 1972.
Σταθμός Ω
Για την απώλεια, τη συνενοχή, τη συγχώρεση και τη μνήμη μιλά το σύγχρονο ελληνικό έργο που αντλεί έμπνευση από τη ραψωδία Ω της «Ιλιάδας», όπου ο Πρίαμος ικετεύει τον Αχιλλέα για το σώμα του Έκτορα, με φόντο όσα συμβαίνουν σε ένα ελληνικό χωριό όταν ένας νέος – διαφορετικός στα μάτια της τοπικής κοινωνίας – εξαφανίζεται. Ο πατέρας του βρίσκεται αντιμέτωπος με την απώλεια, την αδιανόητη σιωπή, την ομοφοβική βία, που καλύπτεται πίσω από την «κανονικότητα», και τελικά με τον ίδιο του τον εαυτό. Στέκεται απέναντι σε εκείνον που του στέρησε το παιδί του, ζητώντας την αλήθεια, ζητώντας ένα σώμα που λείπει. Πέντε πρόσωπα συναντιούνται επί σκηνής και, με αφετηρία ένα έγκλημα, ανοίγουν έναν κοινό τόπο αφήγησης, θύμησης, ερωτημάτων και αντιπαραθέσεων. Μέσα από μύθους, έθιμα και αλληγορίες, επιχειρούν να διεισδύσουν στο πυρήνα της ανθρώπινης συνθήκης και να αναζητήσουν τι μπορεί να σημαίνει στ’ αλήθεια να συν-χωράμε, στον ίδιο τόπο, όλοι, όλες και όλα μαζί.
Ελεύθερη σχέση
Ένα οικείο και ταυτόχρονα αντιφατικό ζευγάρι πρωταγωνιστεί στο έργο που ριχνει μια σύγχρονη ματιά στις σύγχρονες σχέσεις. Ο Ορέστης κι η Χρυσάνθη είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι παγιδευμένο σε μια σχέση που δεν τους χωράει. Εκείνη βιώνει τον γάμο ως μια σιωπηλή φυλακή, ενώ εκείνος δίνει μια αδιάκοπη μάχη με το παρελθόν και τις σκιές του. Ανάμεσά τους μια μητέρα - μαριονετίστρια να κινεί αόρατα τα νήματα, επηρεάζοντας κάθε λέξη, κάθε απόφαση, κάθε σύγκρουση. Μυστικά, απιστία, συγκάλυψη και ανεκπλήρωτες επιθυμίες συνθέτουν ένα εκρηκτικό τοπίο, όπου η έλλειψη επικοινωνίας γίνεται καταλύτης. Ένα φαινομενικά απλό ερώτημα: «Γιατί μια γυναίκα να κλειδωθεί μέσα σε ένα ψυγείο;», μετατρέπεται σε σύμβολο της ανάγκης για φυγή, σιωπή και επαναπροσδιορισμό.
Η ζωή στα χέρια της
Ένας ψυχοθεραπευτής, ένας θεατρικός συγγραφέας, μια διαφημίστρια κι ένας μοναχικός τύπος έρχονται αντιμέτωποι με κωμικοτραγικά γεγονότα. Με ρυθμό, χιούμορ και αιχμηρή ειρωνεία, το ολιγοπαιγμένο έργο που γράφτηκε το 2007, μοιάζει με κωμωδία χαρακτήρων και καταστάσεων, ενώ ταυτόχρονα φέρνει επί σκηνής, με υπόγειο και παιγνιώδη τρόπο, βαθιά υπαρξιακά ζητήματα. Το δραματικό και το κωμικό στοιχείο διαπλέκονται διαρκώς και αλληλο-υπονομεύονται, ακόμα και μέσα στην ίδια σκηνή. Ο συγγραφέας επιλέγει το σχήμα της κωμωδίας για να μιλήσει για την εκμετάλλευση, τον καταναλωτισμό, τη δύναμη της εικόνας, το κυνήγι της φήμης και της επιτυχίας με κάθε κόστος. Η Φωτεινή καλείται να πάρει τη ζωή στα χέρια της, ισορροπώντας ανάμεσα στην ευθραυστότητα και στην εσωτερική δύναμη. Δίπλα της, οι υπόλοιποι τρεις ρόλοι, ο Κάρολος, η Βέρα και ο Ανδρέας, συγκροτούν έναν κόσμο λογικής, όπου ο καθένας από την πλευρά του και από τον ρόλο του δε διστάζει να ασκήσει εξουσία πάνω της. Το θέμα του έργου είναι ουσιαστικά το παιχνίδι μεταξύ του φαίνεσθαι και του είναι. Το κρυφτό που παίζουν οι ήρωες με τον εαυτό τους και τους άλλους.
Danton / Η ανατομία μιας επανάστασης
Μια ελεύθερη διασκευή του έργου «Ο θάνατος του Δαντόν» του Γκέοργκ Μπίχνερ, η οποία επικεντρώνεται στη σύγχρονη έννοια της επανάστασης, θέτοντας τα ερωτήματα κατά πόσο έχουμε συμφιλιωθεί με την παθητική στάση απέναντι στην εξουσία και αν είναι άραγε τόσο μεγάλη η απόσταση που χωρίζει τη Γαλλική Επανάσταση και τους πρωταγωνιστές της από το σήμερα. Είναι πάντα εύκολη η επιλογή; Η βία, συνιστώσα της εξέλιξης στον φυσικό κόσμο, είναι άραγε μονόδρομος για μια επιτυχημένη επανάσταση; Η ομάδα RMS MATAROA, πιστή στις ιστορικές και κοινωνικές τις αναζητήσεις, προτείνει μια εκδοχή του έργου που μάς καλεί να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να στοχαστούμε πόσα θα θυσιάζαμε για τη δημόσια ευτυχία.
Ιφιγένεια η εν Αυλίδι
Πόσες Ιφιγένειες θα χρειαστεί ακόμη να θυσιαστούν στο βωμό του πολέμου διερωτάται η σκηνική προσέγγιση της ομάδας Σημείο μηδέν μέσα από την πιο αινιγματική ίσως τραγωδία του αιρετικού τραγικού ποιητή, που μιλά για το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε. Το έργο γράφτηκε σε μια εξίσου μεταβατική εποχή με τη σημερινή, με το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου. «Από την αρχή κιόλας του έργου, βρισκόμαστε σε αυτή την αιχμή του χρόνου όπου ιερά έθιμα όπως η ικεσία, δομικές και βαθιά συμβολικές σχέσεις όπως η πατρότητα, σημαίνοντα ιδεώδη όπως η πατρίδα, που συνδέουν τον άνθρωπο με τον τόπο καταγωγής του, την ιστορική μνήμη και ένα συλλογικό αξιακό και ηθικό πεπρωμένο, διαβρώνονται, απομυθοποιούνται, καταρρέουν μπροστά στο βάρος της βουλιμίας των κυρίαρχων για πόλεμο, αίμα και εξουσία», σημειώνει ο Σάββας Στρούμπος.
Sunward
Η σύγκρουση του ανθρώπου με ό,τι αποκαλούμε ιερό και βία απασχολεί τον δημιουργό, που έχει παρουσιάσει δουλειές του σε διαφορετικές πόλεις ανά τον κόσμο, στο δεύτερο μέρος της τριλογίας «As above so below». Μια διακαλλιτεχνική δημιουργία που ισορροπεί μεταξύ εικαστικής performance, installation και ζωντανής ηχητικής σύνθεσης. Πώς υπάρχει ο άνθρωπος με τη γνώση της προσωπικής του συντέλειας; Πώς έχει διαμορφώσει τον πολιτισμό η ιδέα της αθανασίας; Πόση βία χρειάζεται για να εκπληρωθεί η υπόσχεση ενός παραδείσου; Αυτά τα τρία βασικά ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει η παράσταση, αντλώντας από μεσσιανικούς μύθους, θυσιαστικές τελετές και αναστάσιμους ψαλμούς.
Χλιμίντρισμα
Το κύκνειο άσμα του Μάριου Ποντίκα, ενός από τους πιο σημαντικούς και αιχμηρούς εκπροσώπους της νεοελληνικής δραματουργίας, που ανεβαίνει για πρώτη φορά στο θέατρο, συνδιαλέγεται με την «Ορέστεια» του Αισχύλου, τον μύθο του Προμηθέα, τον Μπέκετ και τον Χάινερ Μίλερ. Το τελευταίο και πιο αινιγματικό του έργο του Μάριου Ποντίκα, μετά τα εμβληματικά έργα του («Θεατές», «Ο λάκκος της αμαρτίας»), που σφράγισαν τον κοινωνικό ρεαλισμό, εγκαταλείπει εδώ την παραδοσιακή γραφή και βυθίζεται στον αρχαίο μύθο. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Κένταυρος Χ(ε)ίρων, του οποίου το αλογίσιο μέρος αποσπάται, σιχαινόμενο την «ανθρωπίλα». Ο Χείρων απομένει μισός, ένα αποδομημένο σύμβολο του πολιτισμένου ανθρώπου που καλείται από τις Ερινύες να λογοδοτήσει για την έπαρσή του.
Vagabontages
Η Ελένη Μποζά αναζητά την έννοια της ταυτότητας στον 21ο πρώτο αιώνα μέσα από μία παράσταση που μιλά για το δίλημμα του να βγάλουμε τη μάσκα ή να συνεχίσουμε να κρύβουμε την αλήθεια μας. Μια γυναίκα βρίσκει καταφύγιο σε ένα θέατρο, κάπου, στην αγκαλιά μιας μεγάλης πόλης. Γιορτάζει το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρει. Εκείνο που δεν περιμένει πιά, είναι η παρουσία άλλων ανθρώπων στην μικρή προσωπική γιορτή της. Όταν ο χώρος όμως αρχίζει να γεμίζει από άγνωστους, η γυναίκα καλείται είτε να υποστηρίξει την θεατρική συνθήκη και να εκτεθεί είτε να αποχωρήσει. Αν μείνει θα αναγκαστεί να αποκαλύψει τα μυστικά της
Λεόντιος και Λένα
Στην ειρωνική «τραγικωμωδία (ή και όχι)» του Μπίχνερ, δύο γαλαζοαίματοι δραπετεύουν από έναν προκαθορισμένο γάμο, για να καταλήξουν στη συνέχεια στην αγκαλιά που αρχικά αρνήθηκαν, θέτοντας ερωτήματα για την ελευθερία, τη μοίρα και την αυθεντικότητα των προσωπικών επιλογών. Η υπόθεση μίας από τις πιο γνωστές κωμωδίες του γερμανικού ρομαντισμού, με βαθιά φιλοσοφική και σατιρική διάσταση, ο πρίγκιπας Λεόντιος και η πριγκίπισσα Λένα δραπετεύουν από τα βασίλειά τους μόλις τους ανακοινώνεται ότι έχει συμφωνηθεί γάμος μεταξύ τους χωρίς να έχουν ποτέ συναντηθεί. Διαφεύγοντας την προκαθορισμένη μοίρα τους, το σκάει ο καθένας με τον ακόλουθό του και βρίσκονται τυχαία στο ίδιο δάσος. Συναντιούνται, ερωτεύονται, χωρίς να ξέρουν την πραγματική ταυτότητα του άλλου, και αποφασίζουν να γυρίσουν πίσω και να παντρευτούν. Όταν αποκαλύπτεται η πραγματική τους ταυτότητα συνειδητοποιούν ότι η μοίρα τούς έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι.
