Το τελευταίο έργο της Φωτεινής Αθερίδου σκιαγραφεί με χιούμορ και αμεσότητα πτυχές της σύγχρονης γυναικείας εμπειρίας, μέσα από την ιστορία της Αγάπης, μιας νεαρής γυναίκας που, ενώ βρίσκεται στο χειρουργείο, ανατρέχει στη ζωή της.
Το έργο είναι γρήγορο, κωμικό, σαρκαστικό αλλά και πικρό, με γλώσσα άμεση, σύγχρονη και ατακαριστή (αν και η χρήση βωμολοχιών είναι υπερβολική). Καταγράφει μία "κωμικοτραγική" πορεία ζωής με άδοξο τέλος και αγγίζει πλήθος ζητημάτων, σχετικά με τη σχέση με τους γονείς, τη φιλία, τον έρωτα, το σεξ, τις επαγγελματικές φιλοδοξίες, τις ματαιωμένες προσδοκίες, καθώς και την πίεση προς την "τελειότητα" που μπορεί να βιώσει μια γυναίκα.
Το δραματουργικό εύρημα, που θέλει μία ηθοποιό να ερμηνεύει την Αγάπη και δύο ηθοποιούς να εναλλάσσονται σε όλους τους υπόλοιπους ρόλους, προσδίδει στο έργο χαρακτήρα, ζωηράδα, ενισχύει την κωμικότητα και τον παιγνιώδη ρυθμό του και αντισταθμίζει τον στερεοτυπικό χαρακτήρα του. ακόμη, θέτει τις βάσεις -αλλά και την πρόκληση- για μία διασκεδαστική παράσταση.
Σε αυτό το επίπεδο, τα καταφέρνει υπέροχα η σκηνοθεσία του Προμηθέα Αλειφερόπουλου, που ανταποκρίνεται επάξια στον γρήγορο ρυθμό του έργου, τονώνει περαιτέρω τον κωμικό χαρακτήρα του με έντονα σατιρικές πινελιές, βρίσκει ωραίες -και κωμικές!- σκηνικές λύσεις στις συνεχείς και γρήγορες αλλαγές σκηνών και προσώπων. ΄Έτσι, η παράσταση κρατιέται σε υψηλούς ρυθμούς, με σκηνική ενέργεια που υπηρετεί την ταχύτητα του κειμένου και αναδεικνύει τον παιγνιώδη του πυρήνα.
> Διάβασε αναλυτικά την κριτική για το 'Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου' εδώ.
Διαβάστε Επίσης
