Πάτροκλος Σκαφίδας©
Η διάσημη κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι "Locandiera" παρουσιάζεται στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν σε μια φρέσκια σκηνική εκδοχή, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα, με πρωτότυπη μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τη Βερόνικα Δαβάκη και τον Ιβάν Σβιτάιλο, σε μια παράσταση που έχει ήδη κερδίσει την προτίμηση του κοινού, γεμίζοντας την ιστορική σκηνή του θεάτρου κάθε εβδομάδα.
Με αφορμή την Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, η παραγωγή προσφέρει για τις επόμενες Πέμπτες του Μαρτίου (12, 19 και 26/3) περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων σε ειδική τιμή, δίνοντας την ευκαιρία σε ακόμη περισσότερους θεατές να παρακολουθήσουν την παράσταση.
Ο Γιάννης Κακλέας αναμετριέται με ένα από τα σημαντικότερα έργα της ευρωπαϊκής κωμωδίας, φωτίζοντας την ακαταμάχητη Μιραντολίνα ως μια ηρωίδα που ξεπερνά τα όρια της εποχής της. Δυναμική, ευφυής και ανεξάρτητη, η ιδιοκτήτρια του πανδοχείου βρίσκεται στο κέντρο ενός παιχνιδιού σχέσεων, όπου ο έρωτας, η εξουσία και η κοινωνική εικόνα μπλέκονται σε ένα απολαυστικό σκηνικό ανατροπών.
Η σκηνή του Θεάτρου Τέχνης μετατρέπεται σε έναν ζωηρό κόσμο ερωτικών παιχνιδιών και κοινωνικών συγκρούσεων, όπου το χιούμορ συναντά τη διεισδυτική ματιά πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις. Με αιχμηρό λόγο και σύγχρονη θεατρική ματιά, η παράσταση αναδεικνύει τη σάτιρα του Γκολντόνι απέναντι στην αντρική αλαζονεία, τον μισογυνισμό και την πατριαρχική νοοτροπία.
Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η Μιραντολίνα, μια γυναίκα που διευθύνει με επιτυχία τη δική της επιχείρηση και αρνείται να αντιμετωπιστεί ως παθητικό αντικείμενο. Όταν ένας μισογύνης αριστοκράτης αμφισβητεί τη γοητεία της, εκείνη αποφασίζει να τον κάνει να την ερωτευτεί, χρησιμοποιώντας την εξυπνάδα και τη γοητεία της. Μέσα από αυτή τη "μάχη" ο Γκολντόνι αναδεικνύει τη διαχρονική σύγκρουση των φύλων και αποκαλύπτει πώς ο έρωτας μπορεί να λειτουργήσει ως παιχνίδι εξουσίας και κοινωνικής επιρροής.
Στο πλευρό των πρωταγωνιστών εμφανίζονται οι Ντίνος Ποντικόπουλος, Αλέξανδρος Ζουριδάκης, Βάσια Λακουμέντα, Μάϊρα Γραβάνη και Σαμψών Φύτρος, ενώ τη σκηνική εικόνα συμπληρώνουν τα σκηνικά και τα κοστούμια της Ηλένιας Δουλαδίρη, η χορογραφία της Στεφανίας Σωτηροπούλου και οι φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου.
Με σύγχρονη ενέργεια, ζωντανή μουσική και έντονο θεατρικό ρυθμό, η "Locandiera" επιστρέφει στη σκηνή για να θυμίσει γιατί το έργο του Γκολντόνι παραμένει ένα από τα πιο ζωντανά και διαχρονικά κείμενα της ευρωπαϊκής δραματουργίας.
Λίγα λόγια από τον σκηνοθέτη
Στο σημείωμά του ο Γιάννης Κακλέας επισημαίνει ότι ο Γκολντόνι με τη "Locandiera" επιδίωξε να δημιουργήσει "ένα θεατρικό έργο έντονα ρεαλιστικό, με καυστικό χιούμορ και κριτική διάθεση, βασισμένο στην καθημερινή ζωή", απομακρυνόμενος από τα στερεότυπα της Commedia dell’ Arte. Στο επίκεντρο βρίσκεται η Μιραντολίνα, "πρότυπο δυναμικής και ανεξάρτητης γυναίκας", που απορρίπτει τον ρόλο του παθητικού αντικειμένου και λειτουργεί με ευφυΐα και κοινωνική μαεστρία.
'Όπως σημειώνει, το έργο σατιρίζει την αντρική αλαζονεία και τις πατριαρχικές αντιλήψεις, ενώ μέσα από την αντιπαράθεση της ηρωίδας με έναν μισογύνη αριστοκράτη αναδεικνύεται μια "μάχη εξουσίας" που φέρνει στο προσκήνιο τη διαχρονική σύγκρουση των φύλων. Ο ίδιος τονίζει επίσης πως στο έργο "ο έρωτας μπορεί να αποτελέσει μέσο χειραγώγησης και κοινωνικής συναλλαγής ακόμη και σήμερα".
Περισσότερες πληροφορίες: εδώ
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Locandiera
Ο Γ. Κακλέας ανεβάζει μια φρέσκια εκδοχή της κλασικής ιταλικής κωμωδίας για τον έρωτα, τη σύγκρουση των φύλων και τις κοινωνικές συμβάσεις, που καυτηριάζει κάθε εποχή και σατιρίζει την ανδρική αλαζονεία και τον μισογυνισμό, με έντονα μουσικό χαρακτήρα, χορό και τραγούδι. Οι καταιγιστικές ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη στην ιστορία της ανεξάρτητης και δυναμικής Μιραντολίνας, ιδιοκτήτριας ενός πανδοχείου, η οποία χειραγωγεί με τη γοητεία της τους ευγενείς πελάτες της. Μια γυναίκα που αμφισβητεί, αντιστέκεται και ανατρέπει τους κανόνες, σε μια παράσταση όπου το χιούμορ συναντά τη διεισδυτική ματιά πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και τον κοινωνικό ρόλο της γυναίκας. Παράλληλα ειρωνεύεται την υπεροψία μιας τάξης που αντλεί δύναμη από τον πλούτο και τα αξιώματα, προβάλλοντας τη Μιραντολίνα, μια γυναίκα από τον λαό, αυτόνομη και εργαζόμενη, χωρίς οικονομική ή συναισθηματική εξάρτηση από άνδρα, ως ανώτερη σε ευφυΐα και ικανότητες. Όταν η Μιραντολίνα αμφισβητείται από έναν μισογύνη, επιδιώκει να τον κάνει να την ερωτευτεί, χρησιμοποιώντας την εξυπνάδα και την ευφυΐα της.
