Η Ημέρα της Γυναίκας είναι μια καλή αφορμή για ιστορίες: ιστορίες για έρωτες και αποχωρήσεις, για φιλίες που αντέχουν, για σώματα που αλλάζουν, για επιθυμίες ανομολόγητες και ομολογημένες. Από καυστικές μαύρες κωμωδίες μέχρι τρυφερούς μονολόγους και τολμηρές εξομολογήσεις, οι παρακάτω παραστάσεις είναι η ιδανική αφορμή για μια βραδιά με τις φίλες σας: θα σας κάνουν να γελάσετε, να συγκινηθείτε αληθινά, να αναγνωρίσετε κομμάτια του εαυτού σας πάνω στη σκηνή. Γιατί όταν το θέατρο καταπιάνεται με τις εμπειρίες των γυναικών, δεν απευθύνεται σε μια "κατηγορία", αλλά αγγίζει κάτι κοινό και φωτίζει πλευρές της ζωής που μας αφορούν όλες και όλους.
Αν υπάρχει μια παράσταση που φωνάζει: "ελάτε κορίτσια να γελάσουμε και να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας σε σημείο υπαρξιακής κρίσης", είναι η "Πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου" της Φωτεινής Αθερίδου. Σε σκηνοθεσία του Προμηθέα Αλειφεροπούλου, η Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη ως Αγάπη παλεύει με δουλειές που στραβώνουν, σχέσεις που μπλέκουν και σκέψεις που δεν σιωπούν ποτέ, ενώ ο Μιχάλης Τιτόπουλος και η ίδια η Φωτεινή Αθερίδου αλλάζουν ρόλους με ρυθμό πολυβόλου, χτίζοντας το σύμπαν μιας γυναίκας που ακροβατεί ανάμεσα στο άγχος και στο "θεϊκό ή φρικτό" σεξ. Με τη μουσική από τις Σκιαδαρέσες να συμπληρώνει τις λέξεις όπου αυτές κομπιάζουν, η υπαρξιακή κωμωδία σε κάνει να γελάς δυνατά και μετά να σκέφτεσαι λίγο πιο σοβαρά πόσο υπέροχα χειρότερες μπορούμε να είμαστε όλες μας (Ιλίσια-Βολανάκης).
Για μια βραδιά με τις φίλες που ξεκινά με την επιθυμία για ένα μακρινό ταξίδι-φυγή από όλους και από όλα και καταλήγει σε βαθιά εξομολόγηση στο φουαγιέ, το "Με δύναμη από την Κηφισιά" είναι η ιδανική στάση. Η Θέμις Μαρσέλλου σκηνοθετεί το εμβληματικό έργο της νεοελληνικής δραματουργίας των Δημήτρη Κεχαΐδη-Ελένης Χαβιαρά και τέσσερις υπέροχες ηθοποιοί -Τάνια Τρύπη, Μαρίνα Καλογήρου, Μαρία Κωνσταντάκη, Τζένη Καζάκου- γίνονται Αλέκα, Φωτεινή, Μάρω και Ηλέκτρα: τέσσερις γυναίκες δεμένες με φιλία, όνειρα και εκείνη τη γλυκόπικρη αίσθηση ότι "κάπου αλλού θα ήταν καλύτερα". Με χιούμορ και τρυφερότητα, η παράσταση μιλά για την αγάπη, τους άντρες, τις μικρές ήττες και τις πεισματάρικες ελπίδες, θυμίζοντάς μας πως η πραγματική δύναμη βρίσκεται μέσα μας (Βρετάνια).
Αν προτιμάτε κάτι ελαφρώς… απαγορευμένο, τότε "Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της" της Ντέμπι ΄Άιζιτ είναι το θεατρικό ραντεβού σας. Σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου, η ΄Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, ο Λαέρτης Μαλκότσης και η ΄Έλενα Χαραλαμπούδη στήνουν ένα ερωτικό τρίγωνο που δεν αρκείται σε δάκρυα και μελοδραματισμούς, προτιμά δηλητηριώδεις ατάκες και μια εκδίκηση που σερβίρεται... ζεστή. Με βιτριολικό σαρκασμό και μαύρο χιούμορ, η παράσταση παίζει επικίνδυνα με τα όρια της αγάπης, της ζήλιας και της τιμωρίας, θυμίζοντάς μας -με ένα χαμόγελο που κόβει σαν μαχαίρι- πως κάποιες γυναίκες δεν συγχωρούν, αλλά δημιουργούν αξέχαστες συνταγές (Βεάκη).
Για εσάς που δεν θέλετε μόνο γέλιο αλλά και αλήθειες που καίνε, σπεύσατε στο "Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες". Η Μαργαρίτα Παπαγιάννη υπογράφει το κείμενο και ερμηνεύει έναν μονόλογο ωμό και τρυφερό μαζί, σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη, βουτώντας στο κενό που αφήνει πίσω του κάποιος που "πήγε για τσιγάρα" και δεν γύρισε ποτέ. Μετρώντας 1.679 τσιγάρα, χαμένες αγκαλιές και λέξεις που δεν ειπώθηκαν, η παράσταση μιλά για το σώμα που θυμάται, για τη μνήμη που παραμορφώνει και για το σύγχρονο φάντασμα του ghosting με μια ειλικρίνεια που τσούζει. Είναι από εκείνες τις θεατρικές εμπειρίες που θα σας κάνουν να κοιταχτείτε μετά σιωπηλές, και ίσως να αγκαλιαστείτε λίγο πιο σφιχτά (Θέατρο του Νέου Κόσμου).
Αν θέλετε να γιορτάσετε την Ημέρα της Γυναίκας με γέλιο που σπάει ταμπού και λέει τα πράγματα με το όνομά τους, τότε η "Perfetta" του Ματία Τόρε είναι το ραντεβού σας. Η Δώρα Παρδάλη σκηνοθετεί μια τολμηρή κωμωδία για τη γυναικεία περίοδο -ναι, σωστά διαβάσατε-, που παρακολουθεί μια "κανονική" γυναίκα σε τέσσερις διαδοχικές Τρίτες του ίδιου μήνα, καθεμία σε διαφορετική φάση του κύκλου της. Πωλήτρια αυτοκινήτων, μητέρα, σύζυγος, φίλη, η ηρωίδα αλλάζει διάθεση, αντοχές και οπτική, ενώ ο κόσμος γύρω της -γεμάτος ανταγωνισμό, ανισότητες και κοινωνική πίεση- μένει ίδιος. Με διεισδυτικό χιούμορ, ειλικρίνεια και καμία απολογητική διάθεση, η παράσταση μιλά για το σώμα, την ταυτότητα και τη σύγχρονη επιβίωση. Παίζουν: Κωνσταντίνα Τσιτσία Γεωργαντά, Σελήνα Διαμαντοπούλου, Φαίη Μινωπέτρου Κασιμάτη, Ιζαμπέλλα Μπαλτσαβιά (Θέατρο 104).
Η παράσταση "Παραντάιζ – Η αίθουσα κλιματίζεται" επιστρέφει (από 9/3) και μιλά ανοιχτά για το σεξ και τη γυναικεία απόλαυση, χωρίς φίλτρα και χωρίς απολογίες. Πέντε ιστορίες της Λένας Κιτσοπούλου γίνονται θεατρική εξομολόγηση με φόντο το ελληνικό καλοκαίρι (τζιτζίκια, πλαστικές καρέκλες, φτηνό αλκοόλ) και εκείνη τη γνώριμη αίσθηση ότι το προσωπικό είναι βαθιά συλλογικό. Η Γιώτα Σερεμέτη υπογράφει τη σκηνοθεσία και ανεβαίνει στη σκηνή μαζί με τις Χριστίνα Ανδρεάκου, Άρτεμις Δούρου, Μαρίνα Βαρβάρα Ζέρβα, Μαρούλα Καλαμποκιά, Νικολέττα Παναγιώτου και Λυδία Τσάτσου Παρασκευοπούλου, δίνοντας φωνή και σώμα σε ιστορίες όπου η επιθυμία, ο οργασμός και η άνευ όρων παράδοση στη σαρωτική φύση του έρωτα αντιμετωπίζονται κατάματα (Θέατρο 104).
Η "Μπουμπού" του Δημήτρη Μητσοτάκη είναι από εκείνες τις ηρωίδες που δεν τις ξεχνάς. Γεννημένη σχεδόν επτά κιλά και σημαδεμένη από μια "αναπτυγμένη" φύση που την έκανε στόχο χλευασμού και εκμετάλλευσης, η Μπουμπού βρίσκει καταφύγιο στο φαγητό, στα κεντήματα και στα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν - γιατί η θεατρίνα που ήθελε να γίνει, τελικά έμεινε στα οικοκυρικά. Με αφορμή το ράψιμο του νυφικού της εγγονής της, ξετυλίγει τη ζωή της από το 1946 μέχρι σήμερα, ανάμεσα σε έρωτες, απώλειες, θυσίες και μικρές νίκες. Σε σκηνοθετική ματιά του Κωνσταντίνου Πασσά, η Δήμητρα Κολλά δίνει σάρκα και οστά σε μια γυναίκα που κουβαλά body shaming, μοναξιά και κακοποίηση, αλλά και μια ακατάβλητη ανάγκη για φως (Εν Αθήναις).
Η "Σίρλεϊ Βαλεντάιν" του Ουίλι Ράσελ είναι η υπενθύμιση ότι ποτέ δεν είναι αργά να μιλήσεις στον τοίχο της κουζίνας σου - και μετά να πάρεις το πρώτο αεροπλάνο. Η Ελένη Μπέη ερμηνεύει τον πολυβραβευμένο μονόλογο που, από την πρώτη του παρουσίαση στη Μεγάλη Βρετανία στα μέσα της δεκαετίας του ’80, δεν έπαψε να γοητεύει το κοινό. Μια νοικοκυρά βυθισμένη σε προσωπικό τέλμα, ένας παρών-απών σύζυγος και μια ανούσια καθημερινότητα, μέχρι που ένα ταξίδι δύο εβδομάδων στην Ελλάδα γίνεται η αφορμή να ξανασυστηθεί με τις επιθυμίες της. Η παράσταση σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη και Ευανθίας Κουρμούλη, γίνεται εκείνη η φιλική "σπρωξιά" που μας θυμίζει πως η επανεκκίνηση δεν είναι πολυτέλεια, αλλά απόφαση (Χώρος Τέχνης Ασωμάτων).
Περισσότερες πληροφορίες
Πάρανταϊζ - Η αίθουσα κλιματίζεται
Το γυναικείο σώμα, η ερωτική επιθυμία, η γυναικεία σεξουαλικότητα, η ένοχη απόλαυση, η σαρωτική φύση του έρωτα συνθέτουν πέντε αυτοτελείς ιστορίες με φόντο το ελληνικό καλοκαίρι. Τα τζιτζίκια, το τσάμικο, το πλαστικό τραπεζομάντηλο, το κρασί της παρέας, το πράσινο λάστιχο, τα ξύλινα τσόκαρα, το ψητό καλαμπόκι, οι πλαστικές καρέκλες. Σημεία αναφοράς που μετατρέπουν το κλισέ σε κάτι βαθιά συλλογικό που μας αφορά όλους. Πέντε ιστορίες ιδωμένες από μάτια γυναικών και βιωμένες από σώματα γυναικών.
Perfetta
Η «Τέλεια», η αγαπημένη ιταλική καυστική κοινωνική σάτιρα, που ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή, προσεγγίζει με τόλμη ένα θέμα που δεν έχει συζητηθεί αρκετά, την περίοδο μιας γυναίκας. Με χιούμορ, ευαισθησία και διεισδυτικό βλέμμα, ο συγγραφέας φέρνει στο προσκήνιο, όχι μόνο τις αλλαγές στο σώμα και τη διάθεση μιας γυναίκας, αλλά και φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο. Η ηρωίδα έχει πολλούς ρόλους ταυτόχρονα: πωλήτρια αυτοκινήτων, μητέρα, σύζυγος, φίλη. Η αφήγηση παρακολουθεί τέσσερις διαδοχικές Τρίτες ενός μήνα, κάθε μία από τις οποίες τη βρίσκει σε διαφορετική φάση του κύκλου της, οδηγώντας την σε διαφορετικές σκέψεις, συναισθήματα και πράξεις, με άκρως κωμικά αποτελέσματα.
Μπουμπού
Η γλυκόπικρη ιστορία μιας γεννημένης θεατρίνας, πρωτότοκης κόρης μιας κρητικής οικογένειας, που η αναπτυγμένη φύση της την έκανε αντικείμενο χλευασμού, παραγκωνισμού, υποτίμησης και εκμετάλλευσης. Τελικά την κερδίζουν τα οικοκυρικά. Με αφορμή το ράψιμο του νυφικού της εγγονής της, διηγείται την κινηματογραφική ζωή της από το 1946 μέχρι σήμερα: δυσκολίες, χαρές, χιούμορ, τραγούδια, συγκίνηση, ανατροπές, ένας μεγάλος έρωτα και μια θυσία.
Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της
Ένα ερωτικό τρίγωνο βρίσκεται στο επίκεντρο της μαύρης κωμωδίας, αξιοπρόσεκτο δείγμα βρετανικού μαύρου χιούμορ, που «σερβίρει» επί σκηνής ένα δείπνο με απρόβλεπτο μενού γύρω από τις σχέσεις, μετατρέποντας το σε πεδίο εκδίκησης, ερωτικής σύγκρουσης και ψυχολογικού σαρκασμού. Ένας άντρας αφήνει τη σύζυγό του για μια νεότερη γυναίκα. Όταν όμως διαπιστώνει ότι η μαγειρική της δεν ικανοποιεί ούτε το στομάχι ούτε την ψυχή του, επιστρέφει στην πρώην – κι εκείνη του προτείνει ένα τελευταίο δείπνο. Τι σερβίρει όμως μια απατημένη γυναίκα σε έναν άπιστο σύζυγο; Το έργο, παιγνιώδες και σαρκαστικό, συνδυάζει υψηλές δόσεις καυστικού χιούμορ και σκοτεινής ειρωνείας, φωτίζοντας τις πιο πικάντικες, γλυκόπικρες και οδυνηρές πτυχές των ερωτικών σχέσεων - σε μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και την αμηχανία, την απόλαυση και την τιμωρία.
Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου
Μια καταιγίδα σκέψεων, νεύρων και γέλιου χωρίς φίλτρα, είναι η υπαρξιακή κωμωδία που μιλάει για το άγχος, τις εμμονές, τις συγκρίσεις, το θεϊκό και το φρικτό σεξ, τα χάπια για την ακμή και την παρακμή. Κεντρική ηρωίδα είναι η Αγάπη. Προσπαθεί να επιβιώσει σε δουλειές που στραβώνουν, σε σχέσεις που μπλέκουν, σε σώματα που δεν συνεργάζονται, σε μυαλά που δεν το βουλώνουν ποτέ. Από τη σκηνή περνάνε σαν φλας οι άνθρωποι που τη διαμόρφωσαν: γονείς, φίλοι, έρωτες, ψυχολόγοι και θεραπευτές.
Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες
Ο αφιερωμένος στο ghosting, τις χαμένες ώρες και αγκαλιές μονόλογος, διερωτάται το πώς ορίζεται η ταυτότητα μας όταν κάποιος φεύγει, πώς λειτουργεί το σώμα και η μνήμη μας. Το έργο φωνάζει σε όλους αυτούς που έφυγαν χωρίς να πουν μια λέξη, που πήγαν για τσιγάρα και δεν ξαναγύρισαν, που άφησαν κενά και ερωτήματα.
Σίρλεϊ Βαλεντάιν
Η γλυκόπικρη ιστορία της Σίρλεϊ, μιας από τις πιο διαχρονικές ηρωίδες του σύγχρονου ρεπερτορίου, μιας μεσήλικης νοικοκυράς από την Αγγλία, που αποφασίζει να αναζητήσει τον εαυτό της μακριά από την καταπίεση και τις συμβάσεις της καθημερινότητας σ’ ένα ελληνικό νησί, γεμάτη ειρωνεία, σαρκασμό και χιούμορ και κυρίως ανθρωπιά και κατανόηση, εξακολουθεί να αφυπνίζει και να συγκινεί.
Με δύναμη από την Κηφισιά
Στο διαχρονικό και βαθιά ανθρώπινο έργο-σταθμό του νεοελληνικού θεάτρου, τέσσερις γυναίκες δεμένες με βαθιά φιλία ονειρεύονται συνεχώς ένα ταξίδι, την ελευθερία, την επανεκκίνηση… Η απόγνωση συνυπάρχει με την ελπίδα, το γέλιο εναλλάσσεται με το κλάμα, το χιούμορ γίνεται άμυνα και εξομολόγηση μαζί. Μέσα από την Αλέκα, τη Φωτεινή, τη Μάρω και την Ηλέκτρα, το έργο μιλά για την αγάπη, τη φιλία, τους άντρες, τις αντιφάσεις της ζωής, τις απώλειες, τις μικρές νίκες και τη δύναμη που μπορούμε να βρούμε μέσα μας.
