Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου
Από τη Δευτέρα 23 Μαρτίου και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, "Η Μουγγή Καμπάνα" επιστρέφει στην Αθήνα, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, συνεχίζοντας τη δυναμική της πορεία. Η παράσταση της Ομάδα RODEZ, βασισμένη στη σκοτεινά ποιητική και ανατριχιαστικά επίκαιρη νουβέλα του Θανάση Τριαρίδη, έχει ήδη διαγράψει δύο επιτυχημένες χρονιές στην Αθήνα, με αλλεπάλληλα sold out, καθώς και εμφανίσεις σε Πάτρα και Θεσσαλονίκη, όπου παρουσιάστηκε στο 59ο Φεστιβάλ Δημητρίων.
Την σκηνοθεσία αναλαμβάνουν οι Μάριος Κρητικόπουλος και Πάνος Αποστολόπουλος. Η Ομάδα Rodez επιλέγει μια λιτή, σωματική και απόλυτα ανθρωποκεντρική σκηνική γλώσσα. Οι ηθοποιοί βρίσκονται διαρκώς επί σκηνής, αξιοποιώντας ως βασικά εργαλεία το σώμα και τη φωνή τους.
Μια αλληγορία για τη Δικαιοσύνη και την Αγάπη
"Omnis oculus continent lacrimas suas" — κάθε μάτι συγκρατεί τα δικά του δάκρυα.
Σε αυτό το αλλόκοτο μέρος, που κάποτε ήταν σαν παράδεισος, στο χωριό της Ευλογιάς, η καμπάνα της εκκλησίας παύει να ακούγεται όσο κι αν χτυπά κανείς τη γλώσσα της. Αιτία, μία γενοκτονία που συνέβη το 1191 μ.Χ. στην περιοχή με υπαίτιους τους κατοίκους της. Ένας λιμός που θα γίνει επιδημία θα πυροδοτήσει την προσπάθεια για να επιστρέψει αυτή η πολιτεία στην εποχή της ευμάρειας.
Τι σημαίνει Δικαιοσύνη; Τι σημαίνει Αγάπη;
Πώς μεταμορφώνεται ο άνθρωπος όταν αποκτά εξουσία;
Πώς μια κοινωνία υποδέχεται τον ξένο, τον πρόσφυγα;
Πώς αντιδρά μπροστά στον φόβο μιας επιδημίας;
Και τελικά, υπάρχει χώρος για αλληλεγγύη και ενσυναίσθηση;
Γραμμένο το 2003, το έργο συνομιλεί αδιάκοπα με το σήμερα, φωτίζοντας τις διαχρονικές παθογένειες της συλλογικής συνείδησης. Ο Θανάσης Τριαρίδης, συγκαταλέγεται στους πιο πολυπαιγμένους σύγχρονους ελληνόγλωσσους θεατρικούς συγγραφείς. Με σταθερό προσανατολισμό στην ανθρωπιστική διάσταση των κοινωνικών συγκρούσεων, το έργο του συχνά εστιάζει στην κρατική πολιτική και στην ηθική ευθύνη της κοινωνίας.
Λίγα λόγια για την RODEZ
Η Ομάδα Rodez ιδρύθηκε το 2019 από τους τέσσερις ηθοποιούς, Σόνια Καλαϊτζίδου, Μάριος Κρητικόπουλος, Ανθή Σαββάκη, Ηλέκτρα Σαρρή, αποφοίτους του Θέατρου Τέχνης.
Το όνομά τους προέρχεται από την πόλη Rodez της νότιας Γαλλίας, όπου νοσηλεύτηκε στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Αντονέν Αρτώ. Στην ψυχιατρική κλινική της Rodez, ο Αρτώ υπέστη επανειλημμένα ηλεκτροσόκ, βιώνοντας μια από τις πιο οδυνηρές αλλά και δημιουργικά εκρηκτικές περιόδους της ζωής του, μια αναφορά που φανερώνει τη βαθιά υπαρξιακή και πολιτική στόχευση της ομάδας.
Η πρωτότυπη μουσική της Ηλέκτρας Σαρρή, επηρεασμένη από δημοτικά τραγούδια, μοιρολόγια και εκκλησιαστικούς ύμνους, λειτουργεί ως ζωντανός οργανισμός που διαπερνά τη δράση, δημιουργώντας ένα ηχητικό τοπίο τελετουργικής έντασης και εσωτερικού ρυθμού. Τα σκηνικά της Αλεξάνδρας-Αναστασίας Φτούλη, συνθέτουν έναν αφαιρετικό χώρο που μεταμορφώνεται διαρκώς, ενώ η επιμέλεια κίνησης του Νικόλα Χατζηβασιλειάδη προσδίδει σωματικότητα και παλμό στην αφήγηση. Ο σχεδιασμός φωτισμών του Δημήτρη Μπαλτά συμπληρώνει τη σκηνική ατμόσφαιρα αναδεικνύοντας την αγωνία, τη μυσταγωγία και τη δραματική ένταση του έργου.
Η "Μουγγή Καμπάνα" δεν είναι απλώς μια ιστορία για το παρελθόν. Είναι ένας καθρέφτης. Και η σιωπή της καμπάνας ίσως να είναι πιο εκκωφαντική από οποιονδήποτε ήχο.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Η μουγγή καμπάνα
Μια χειροποίητη παράσταση με παραδοσιακούς ήχους που προσεγγίζει θέματα όπως η ετερότητα, η εξουσία, η αλληλεγγύη και η ενσυναίσθηση μέσα από την ιστορία μιας επιδημίας που πέφτει στο χωριό της Ευλογιάς μετά από μια γενοκτονία, που βρίσκει ένοχους τους κατοίκους της. Πώς επηρεάζεται κάποιος όταν αναλαμβάνει εξουσία, πώς μια κοινωνία υποδέχεται τους πρόσφυγες, πώς αντιμετωπίζουν οι πολίτες το ξέσπασμα μιας επιδημίας και τελικά πώς χωράει μέσα σε αυτά η αλληλεγγύη και η ενσυναίσθηση, είναι τα διαχρονικά ερωτήματα που θέτει το έργο που γράφτηκε το 2003, επενδεδυμένο με πρωτότυπη μουσική επηρεασμένη από δημοτικά τραγούδια, μοιρολόγια και εκκλησιαστικούς ύμνους.
