Γράφτηκε στη Μόσχα το 1957 και παίχτηκε τον επόμενο χρόνο στο θέατρο Βαχτάνγκοφ. Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης το 1964, έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, έχει παιχτεί σε πολλά θέατρα της Ελλάδας και του εξωτερικού, η εμβληματική "Αγγέλα" του Γιώργου Σεβαστίκογλου, και μέχρι 31 Μαρτίου θα παίζεται σε σκηνοθεσία Γιώργου Παύλου στην Κάμιρο.
Μια ιστορία στην καρδιά της μετεμφυλιακής Ελλάδας
Η δράση τοποθετείται στη μετεμφυλιακή Ελλάδα της δεκαετίας του ’50. Η Αγγέλα, μόλις 17 ετών, φτάνει μόνη από την επαρχία στην Αθήνα αναζητώντας εργασία ως υπηρέτρια σε ένα αστικό σπίτι. Όταν η προηγούμενη υπηρέτρια αυτοκτονεί, η Αγγέλα παίρνει τη θέση της αλλά μαζί με τη θέση "κληρονομεί" και το όνομά της: "Θα σε φωνάζουμε όπως συνηθίσαμε ως τώρα: Τασία".
Σύντομα γίνεται πρωταγωνίστρια σε μια ιστορία γεμάτη εκμετάλλευση, κοινωνική αδικία και μυστήριο. Η άφιξη του Λάμπρου, αδελφού της άτυχης κοπέλας, περιπλέκει την κατάσταση. Επιστρέφοντας από τη θάλασσα, αναζητά την αλήθεια για τον θάνατο της αδελφής του. Αυτοκτόνησε ή την "αυτοκτόνησαν"; Ήταν πράγματι πόρνη, όπως ψιθυρίζεται, ή θύμα μιας κοινωνίας που κατασκευάζει ενόχους;
Ανάμεσα στην Αγγέλα και τον Λάμπρο αναπτύσσεται ένα ερωτικό δέσιμο. Εκείνος πασχίζει να αποκαλύψει τα αίτια της τραγωδίας, ενώ σταδιακά συνειδητοποιεί ότι εμπλέκεται σε μια υπόθεση πολύ πιο σκοτεινή και πολύπλοκη απ’ ό,τι αρχικά φαινόταν.
Ένα διαχρονικό έργο για την εξουσία και την επιβίωση
Ο Γ. Σεβαστίκογλου, έγραψε την "Αγγέλα" το 1957 στη Μόσχα, εκεί όπου κατέφυγαν με την σύζυγο του Άλκη Ζέη, κυνηγημένοι για τις ιδέες τους. Στο έργο του τα αφεντικά δεν εμφανίζονται ποτέ επί σκηνής. Το βλέμμα στρέφεται αποκλειστικά στις υπηρέτριες, στις ταράτσες, στα δωμάτια υπηρεσίας, στις σύντομες εξόδους τους. Μέσα από την καθημερινότητα της εργατικής τάξης αποκαλύπτονται οι μηχανισμοί εξάρτησης και εξουσίας που ενεργοποιούνται σε συνθήκες κοινωνικής ασφυξίας.
Ο Γιώργος Παύλου, απόφοιτος του Τμήματος Σκηνοθεσίας της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θέατρου, έχει αναδειχθεί σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές της νέας γενιάς σκηνοθετών, με έντονο ενδιαφέρον για ζητήματα ταυτότητας, μνήμης και κοινωνικής πραγματικότητας. Η σύγχρονη σκηνική ανάγνωση δεν επιδιώκει μια νοσταλγική επιστροφή στο παρελθόν, αντίθετα, ανοίγει έναν διάλογο ανάμεσα στην Αθήνα του τότε και του σήμερα. Εξερευνά τη διαχρονική σχέση Αφέντη – Δούλου και τον τρόπο με τον οποίο αυτή μπορεί να επιβιώνει, ακόμη και ανάμεσα σε ανθρώπους της ίδιας κοινωνικής τάξης. Πίσω από σύγχρονους όρους όπως "freelancer", "HR", "σύμβαση αορίστου" ή "εξαρτημένη σχέση εργασίας", μήπως ο πυρήνας της σχέσης παραμένει αμετάβλητος;
Το έργο καταλήγει σε ένα καίριο και διαχρονικό ερώτημα: όταν η ζωή μετατρέπεται σε αγώνα επιβίωσης, ποιος είναι ο δρόμος; Μόνος ή μαζί με τους άλλους;
Παίζουν οι Καλλιόπη Ανταμπούφη, Δανάη Γεωργούλα, Βασίλης Ζαφειρόπουλος, Γιώργος Παύλου, Αλεξάνδρα Ρουβέλα, Σπύρος Σουρβίνος, Αλίνα Τσιαμπούλα, Γιώτα Χνάρη
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Αγγέλα
Στο εμβληματικό έργο που ανεβαίνει με νέα ματιά, η δεκαεπτάχρονη Αγγέλα έρχεται από την επαρχία και βρίσκει δουλειά σ’ ένα αθηναϊκό σπίτι του ‘50, όπου μόλις έχει αυτοκτονήσει η προηγούμενη υπηρέτρια. Της δίνουν την θέση της και το όνομα της: Τασία. Ο Λάμπρος, αδελφός της Τασίας, επιστρέφει από ναύτης και ψάχνει να βρει την αλήθεια για την νεκρή αδερφή του. Αυτοκτόνησε ή την αυτοκτόνησαν; Ήταν πόρνη όπως λένε οι φήμες ή όχι; Η Αγγέλα και ο Λάμπρος, ζευγάρι πια, ψάχνουν τη λύση στο μυστήριο. Στο έργο του Σεβαστίκογλου δεν βλέπουμε καθόλου τα αφεντικά, μα μονάχα τις υπηρέτριες στις ταράτσες και στις εξόδους τους. Μέσα από την εργατική τάξη της εποχής φανερώνονται όλοι οι μηχανισμοί εξάρτησης και εξουσίας που επιστρατεύουμε οι άνθρωποι ώστε να επιβιώσουμε σε ακραία δυσμενείς και τρομοκρατικές συνθήκες ζωής. Η παράσταση έρευνα την σχέση Αφέντη - Δούλου και πως αυτή μπορεί παράδοξα να υπάρχει όχι μόνο ανάμεσα σε συναδέλφους της ίδιας τάξης αλλά και το πως μπορεί να έχει μείνει αναλλοίωτος ο πυρήνας της μέχρι και σήμερα, καταλήγοντας στο διαχρονικό ερώτημα για κάθε άνθρωπο που η ζωή του μετατρέπεται σε αγώνα επιβίωσης: «Μόνος μου ή με τους άλλους;».
