Η "κατάρρευση" μέσα από τα λόγια 7 ηθοποιών

Το έργο "Η κατάρρευση", βασισμένο σε κείμενα του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, παρακολουθεί την ψυχική αποδόμηση ενός συγγραφέα, του Σκοτ, ο οποίος χάνει σταδιακά την επαφή με την πραγματικότητα. Καθώς η ζωή και η τέχνη του διαλύονται, ο ήρωας βυθίζεται σε φαντασιώσεις, παραισθήσεις και θεωρίες συνωμοσίας, δημιουργώντας έναν παράλληλο κόσμο όπου το πραγματικό και το φανταστικό συγχέονται. Οι χαρακτήρες γύρω του – φίλοι, συνεργάτες, οικογένεια και φανταστικές φιγούρες – λειτουργούν ως καθρέφτες της εσωτερικής του κατάστασης, αποκαλύπτοντας τη μοναξιά, τον φόβο και την ανάγκη για επικοινωνία. Η παράσταση εξερευνά την έννοια της ψυχικής κατάρρευσης όχι ως τέλος, αλλά ως μια οδυνηρή και ταυτόχρονα ποιητική διαδικασία. Οι ίδιοι οι ηθοποιοί, μιλώντας για τους ρόλους τους, βοηθούν να κατανοήσουμε βαθύτερα αυτόν τον σύνθετο κόσμο και τη διαδικασία της κατάρρευσης.

Γιάννης Γιαννούλης (Σκοτ)

Ο Σκοτ είναι η ίδια η Κατάρρευση. Όχι όπως την σκεφτόμαστε εμείς όμως, ως τελικό αποτέλεσμα. Είναι η "διαδικασία της κατάρρευσης" όπως την βιώνει ένας άνθρωπος. Έχει ελάχιστη θλίψη. Η θλίψη ανήκει στους ανθρώπους που βλέπουν τον άλλον να καταρρέει. Ο άνθρωπος της κατάρρευσης βιώνει θεωρίες συνομωσίας, δημιουργεί σχέδια φανταστικά, ζει ως άλλος Τζον Γουέιν στον ξύπνιο του, γράφει γράμματα σε φανταστικούς ανθρώπους, εμφανίζονται οι ήρωες των κειμένων του ζωντανά μπροστά του, η τηλεόραση του "μιλάει" και αυτός συνομιλεί σε φαντάσματα 3:00 τα χαράματα. Ο άνθρωπος αυτός ζει μια περιπέτεια μόνος του. Οι άλλοι ζουν σε έναν παράλληλο κόσμο δίπλα του.

Μιχάλης Ζαχαρίας (Εντ)

Νομίζω είναι από τους πιο εξεζητημένους ρόλους που έχω παίξει. Βέβαια είναι κι από τους πιο αγαπημένους αν όχι ο πιο αγαπημένος. Έχω ακούσει κάμποσες φορές από καθηγητές και συναδέλφους ότι πρέπει ο ηθοποιός να αγαπάει τον χαρακτήρα που υποδύεται. Δεν είμαι σίγουρος ότι συμβαίνει η πρέπει να συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά είμαι σίγουρος ότι κάτι οφείλω στον Εντ. Με την έννοια του "Χρωστάω". Νιώθω ότι πρέπει να τον ακούσω κι εγώ όπως τον ακούει ο φίλος του ο Σκοτ τις νύχτες που βρίσκονται και να προσπαθήσω να του κάνω λίγο χώρο. Να βρω μια μικρή γωνιά σε αυτή τη σκηνή, σε αυτήν την πόλη και αυτόν τον κόσμο και να αρπάξει όποια μικρή πιθανότητα έχει κι αυτός όπως και ο φίλος του για να αμυνθεί. Δεν είναι ωραίο να τρώει κάποιος γροθιές ασταμάτητα και αναπάντητα.

Αχιλλέας Βατρικάς (Χάρολντ)

Ο Χάρολντ είναι σκέτη απόλαυση! Σίγουρα για μένα, τον ηθοποιό, αλλά πιστεύω και για τον θεατή. Σαφώς "ζωντάνεψε" σιγά σιγά μέσα από το κείμενο, την σκηνοθεσία και την δράση στις σκηνές του, αλλά κατέληξε να είναι κάτι σαν την "Μάσκα"  στην γνωστή ταινία (για όσους αναγνωρίζουν την αναφορά) σε μια πιο light εκδοχή: θέλω να πω μ' αυτό, ότι κατά κάποιο τρόπο, είτε μέσα απ'  την εμφάνιση, είτε απ' αυτά που λέει, είτε απ' όσα ζητάει ή μάλλον απαιτεί, κυρίως από τον υπό κατάρρευση φίλο του συγγραφέα, είναι σαν να παίρνει τον έλεγχο και να μ' ανεβάζει στο τραινάκι του δικού του παρανοϊκού λούνα παρκ! Αισθάνομαι ότι αφήνομαι λίγο στην επικίνδυνη τρέλα του κι όπου μας βγάλει. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ο Χάρολντ πιστεύει ότι θα μπορούσε να είναι πρωταγωνιστής στο δικό του έργο (χαχαχα)!

Ματίνα Περγιουδάκη (Σεσίλια)

Είμαι η βοηθός του Σκοτ. Μου αρέσει να εργάζομαι μαζί και γι' αυτόν τον άνθρωπο. Τον οποίο πιστεύω βαθειά. Τα απογεύματα αργά, εργάζομαι ως εμψυχώτρια σε οίκο ευγηρίας. Η ομάδα μου αποτελείται από 52 υπερήλικες με τους οποίους έχω μοιραστεί άπειρες εμπειρίες. Μου αρέσει να σκιτσάρω και να γράφω. Περισσότερο μου αρέσει η γραφή του Σκοτ. Είμαι δίπλα του με όποιον τρόπο αφουγκράζομαι ότι χρειάζεται. Με ευχαριστεί αυτό. Να νιώθω ο´τι εμψυχώνω αυτόν τον άνθρωπο. Όμως τελευταία, δεν τον αισθάνομαι ακέραιο. Μοιάζει να έχει αρχίσει να χάνεται σε έναν παράλληλο κόσμο δικό του κλειστό. Αγαπώ τα αιθέρια έλαια. Αγαπώ τα χρώματα. Το σκούρο βεραμάν, είναι το αγαπημένο μου.

Ιφιγένεια Γρίβα (Σέιλα)

Μια μικρή ιστορία για την Σέιλα Γκρέιαμ: Πώς είναι να παίρνεις το πιο όμορφο και γυαλιστερό κόκκινο μήλο και έτσι όπως το δαγκώνεις, ξαφνικά να βλέπεις ότι έχει σαπίσει; Αντικρίζεις καθαρά μια μαύρη κηλίδα που όταν πας να την καθαρίσεις με το μαχαίρι, αυτή φτάνει μέχρι τη ρίζα - το κουκούτσι του φρούτου. Άραγε, πόσες μαύρες κηλίδες έχουμε εμείς οι ίδιοι από την αρχή της γέννησης μας; Πόσες μας ακολουθούν και με ποιόν τρόπο ; Πώς μας έχουν διαμορφώσει; Και εν τέλει, σκέφτομαι ακόμα και με μια μαύρη κηλίδα δεν αξίζει αυτό το φρούτο να φαγωθεί;

Σίσσυ Μαράθου (Φράνσις)

Η Φράνσις είναι η κόρη του Σκοτ. Είναι ηθοποιός και προσπαθεί τα βρει τα πατήματα της σε μια πόλη που δεν ξέρει κανέναν. Είναι ένα κορίτσι που βιώνει απέραντη μοναξιά καθώς η μητέρα της νοσηλεύεται σ ένα ψυχιατρείο, ενώ ο πατέρας της ο Σκοτ φαίνεται να έχει χάσει κάθε κίνητρο όχι μόνο για την τέχνη του, αλλά και για την ίδια την ζωή. Βρίσκεται η ίδια σε θέση συνεχώς να διεκδικεί την προσοχή, το νοιάξιμο και την αγάπη ενός πατέρα που καταρρέει όχι μόνο σαν συγγραφέας, αλλά και σαν άνθρωπος μπροστά στα μάτια της. Αυτό την θυμώνει και την πληγώνει, θα ήθελε πολύ να είναι "μέρος της εξίσωσής" της ζωής του, αλλά και των επιλογών του. Προσπαθώντας με διάφορους τρόπους να τον αφυπνίσει ,να τον κάνει ν αναλάβει την ευθύνη του και να επιλέξει την ζωή ,αντιλαμβάνεται εν τέλη ότι ο πατέρας της κινδυνεύει να επιλέξει το σκοτάδι. Η ίδια δυστυχώς δεν μπορεί να κάνει τίποτα για αυτό παρά μόνο, ως παρατηρητής μιας δυσάρεστης ταινίας, να το αφήσει να συμβεί. Κι αυτό την πικραίνει βαθιά.

Δημήτρης Μπαλασάκης (Ραβίνος 1, σερβιτόρα)

Ο ρόλος του ραβίνου είναι λίγο αλλοπρόσαλλος. Είναι θα έλεγα είναι τρομακτικός και κωμικός ταυτόχρονα. Αντικρίζοντας ένα πτώμα έχει ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο στο πρόσωπο του και μια μόνιμη ευθυμία. Βγαίνει ενδεχομένως από τις πιο σκοτεινές σκέψεις του ήρωα αφού βρίσκεται κυρίως μέσα στο μυαλό του. Είναι μια φιγούρα η οποία καταδιώκει τον ήρωα. Η κίνηση και ο τρόπος του γενικότερα πιστεύω ότι είναι κυρίως αστείος. Η σερβιτόρα είναι κάτι μαγικό, εμφανίζεται σε άκυρες στιγμές εκεί που προφανώς δεν το περιμένει ούτε ο ίδιος ο ήρωας. Αποκύημα της φαντασίας του, υπάρχει κοντά του σε διάφορα σημεία, είτε προσφέροντας του ένα καφέ ή ποτό ή απλά χορεύοντας. Θα έλεγα ότι ίσως είναι μια παράλληλη δράση στο μυαλό του κεντρικού ήρωα. Πολύ συχνά όταν συμβαίνει κάτι, μια αλληλεπίδραση με κάποιον άλλο ήρωα, η σερβιτόρα είναι εκεί, δίπλα του.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com