Το φεστιβάλ σύγχρονου χορού Onassis Dance Days (ODD) εστιάζει φέτος στο "οικείο και το ανοίκειο" — στην καταγωγή, την οικογένεια, τους γνωστούς, τους αγνώστους και τις εκλεκτικές συγγένειες — και θα πραγματοποιηθεί στις σκηνές της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση από τις 5 έως τις 8 Φεβρουαρίου.
Πώς λειτουργεί άραγε το σώμα στις παραστάσεις ως φορέας μνήμης και συγγένειας; Και τι συμβαίνει όταν η χορογραφία ξεπερνά την προσωπική ιστορία και γίνεται κοινός, απρόβλεπτος τόπος συνάντησης με το κοινό; Στην ερώτηση αυτή μας απάντησαν η Κύπρια χορογράφος Έλενα Αντωνίου και οι Ελλαδίτες Ευθύμης Μοσχόπουλος και Κατερίνα Φώτη.
Έλενα Αντωνίου - "Το σώμα θυμάται και συνδέει"
Η μνήμη είναι βασικός παράγοντας στο έργο μας "ODE". Η σύνθεση του έργου αποτελείται από ένα συνδυασμό εικόνων βιωματικής ή καθημερινής μνήμης και εικόνων-ανπαραστάσεων μνημειακής εμβέλειας. Η συνομιλία τους είναι που δημιουργεί μια συνθήκη συγγένειας και συνάντησης των δύο performers μεταξύ τους και στη συνέχεια αυτών των δύο με το κοινό, με όλες τις εκφάνσεις μιας συγγένειας. Τη φροντίδα, την ασφάλεια, την αποδοχή, τη μη αποδοχή, τον θυμό, την εξωστρέφεια ή την εσωστρέφεια, την κατανόηση ή την ασυνεννοησία, την εγγύτητα και την απόσταση.
Το να ξεπεράσει η χορογραφία την προσωπική ιστορία και να δημιουργήσει έναν κοινό, απρόβλεπτο τόπο συνάντησης με το κοινό είναι κατά τη γνώμη μου η πεμπτουσία. Αυτό με αφορά στην τέχνη. Αυτό ψάχνω. Αυτό αποζητώ ως καλλιτέχνιδα αλλά και ως θεάτρια. Αυτά τα συλλογικά τοπία που μας φέρνουν έστω για λίγο στο μαζί, στο κοινό εδώ και τώρα. Που δεν έχει να κάνει με το εάν καταλαβαίνω ή δεν καταλαβαίνω κάτι. Έχει να κάνει περισσότερο με μια συνειδητή επιλογή, ως θεατής και ως καλλιτέχνης, να μπούμε και οι δύο με ένα άνοιγμα στο βλέμμα, στην αίσθηση, στο χρόνο, στο χώρο και τις πιθανότητες.
(Στο -1 της Στέγης, 5-8/2, 18:00, διάρκεια: 43 λεπτά).
Ευθύμης Μοσχόπουλος-"Η χορογραφία ξεπερνά το προσωπικό και γίνεται κοινός τόπος"
Το "FÁE" προέκυψε μέσα από βιωμένες εμπειρίες που είναι εγγεγραμμένες στο σώμα, χειρονομίες, ρυθμούς και τρόπους ύπαρξης που προέρχονται από τον τρόπο που μεγάλωσα. Η συγγένεια για μένα δεν αφορά μόνο δεσμούς με την κανονιστική έννοια, αλλά ένα δίκτυο σχέσεων που χτίζεται μέσα από την κοινή ιστορία και τη φροντίδα. Αυτή η γνώση είναι σωματική και ενεργοποιείται μέσα στη δράση. Όταν η χορογραφία ξεπερνά την προσωπική μου ιστορία, το σώμα παύει να αφορά μόνο εμένα και γίνεται ένας κοινός τόπος συνάντησης με το κοινό, όπου η εμπειρία ανοίγει και παραμένει κοινή και απρόβλεπτη.
(Στο -1 της Στέγης, 5-8/2, 20:00, διάρκεια: 42 λεπτά)
Κατερίνα Φώτη-"Μέσα από τις κινήσεις, η μνήμη συναντά το κοινό"
Στο "(REST IN) BLUE" το σώμα αποτελεί για εμένα πεδίο καταγραφής της γενεαλογίας και των κοινωνικών αντανακλάσεων. Ο τρόπος ύπαρξης των σωμάτων δηλαδή, προσδιορίζεται σε τεράστιο βαθμό από τις συνήθειες και τις μανιέρες των προγόνων και των προγονισσών μας και παράλληλα αποτυπώνει σύγχρονες έννοιες. Ως προς το σκέλος του σύγχρονου σώματος, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της πόλης ως συνθήκης, θα λέγαμε ότι η κούραση είναι π.χ. ένα βασικό χαρακτηριστικό που θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε στα σώματα που κινούνται μέσα στην καθημερινότητα. Έντονο επίσης είναι και το στοιχείο της βιασύνης, πολύ κλασικό χαρακτηριστικό στα σώματα των μητροπόλεων.
Στη δική μου δουλειά, το σώμα κουβαλάει τη μνήμη και τη συγγένεια μέσω της ρουτίνας: αντλώ τα υλικά μου από καθημερινές κινήσεις που αναπαρήγαγαν τα προγονικά μέλη της οικογένειάς μου, τις οποίες εγώ επαναλαμβάνω τόσο συνειδητά όσο και ασυνείδητα. Έτσι το σώμα μεταφέρει ένα ιδιότυπο "DNA” το οποίο γεννιέται μαζί με την πρώτη μνήμη και εξελίσσεται σε κινησιολογική ταυτότητα μιας γενιάς.
Παράλληλα, η χορογραφική διαδικασία εξελίσσεται με στοιχεία "σημερινά", οι ρουτίνες επαναπροσδιορίζονται και νοηματοδοτούνται ξανά μέσα από τα σύγχρονα χαρακτηριστικά που προανέφερα. Έτσι, φτάνει στο κοινό μια ιστορία σωμάτων η οποία αντλεί τα εργαλεία συνομιλίας της από το "τώρα" αλλά κουβαλάει συγχρόνως αυτά τα παρελθοντικά κομμάτια κίνησης που είναι αναγνωρίσιμα με έναν τρόπο σε όλες και όλους, είναι μέρος μιας κοινής βιωματικής ιστορίας. Μέσα από αυτή τη μέθοδο χορογραφικής προσέγγισης, το κοινό συναντιέται με το δικό του βίωμα με έναν τρόπο ανοίκειο – παρακολουθεί επί σκηνής μια προσωπική ιστορία αλλά μέσα σε αυτή αναγνωρίζει τα θραύσματα των δικών του αναμνήσεων.
(Μικρή Σκηνή, 5-8/2, 19:00, διάρκεια: 45 λεπτά)
Πληροφορίες-προπώληση εισιτηρίων από τη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
FAE
Μια αφήγηση για τα ενστικτώδη παραπατήματα της ενηλικίωσης και τους εκστατικούς παραλογισμούς της εφηβείας που ξετυλίγεται ως ένα queer εγχειρίδιο επιβίωσης σ’ έναν κόσμο που αναμασάει τον ίδιο του τον εαυτό. Το έργο αναδύεται με τη μορφή κατακερματισμένων πράξεων - τελετουργιών στο πλαίσιο του φεστιβάλ σύγχρονου χορού Onassis Dance Days 2026, με υπότιτλο «Χορογραφώντας το οικείο και το ανοίκειο».
(REST ΙΝ) BLUE
Ένα rollercoaster αναμνήσεων από το τέλος μιας εποχής, όπου η ταυτότητα της ηρωίδας μετασχηματίζεται και επαναπροσδιορίζεται, στο πλαίσιο του φεστιβάλ σύγχρονου χορού Onassis Dance Days 2026, με υπότιτλο «Χορογραφώντας το οικείο και το ανοίκειο».
ODE
Ένα ντουέτο-ωδή στη θηλυκότητα, τον γυναικείο ερωτισμό και την ευαλωτότητα που μεταμορφώνεται σε δύναμη, στο πλαίσιο του φεστιβάλ σύγχρονου χορού Onassis Dance Days 2026, με υπότιτλο «Χορογραφώντας το οικείο και το ανοίκειο».
