Κάποτε, η Δευτέρα και η Τρίτη ήταν ημέρες θεατρικής παύσης, όμως εδώ και αρκετές σεζόν έχουν αποδειχτεί ιδιαίτερα μάχιμες, κρύβοντας μικρά και μεγάλα θεατρικά "διαμαντάκια". Εμείς ξεχωρίσαμε μερικές από τις πιο υποσχόμενες θεατρικές παραστάσεις που παίζονται Δευτέρα και Τρίτη και σας τις παρουσιάζουμε. Εσείς το μόνο που χρειάζεται να κάνετε για να ξεκινήσει καλά η εβδομάδα είναι να κλείσετε εισιτήριο και να ετοιμαστείτε για μια θεατρική βραδιά χωρίς άγχος μετακίνησης, που ξεκινά και τελειώνει με ένα Uber taxi. Με την υπηρεσία Uber Reserve μπορείτε να προγραμματίσετε το Uber σας έως και 90 ημέρες πριν, επιλέγοντας απλώς τον προορισμό σας.
Τα ελληνικά έργα είναι must!
Ιδιαίτερη άνθιση γνωρίζει η ελληνική δραματουργία και οι παραστάσεις που ανεβάζουν στη σκηνή σύγχρονα ελληνικά έργα -ειδικά κοινωνικού προβληματισμού- γίνονται συχνά talk of the town. Όπως τα "Ανεξάρτητα κράτη" του συγγραφικού διδύμου Γιώργου Παλούμπη-Αντώνη Τσιοτσιόπουλου, που εμπνέονται από την αληθινή ιστορία του ασυμβίβαστου γιατρού Βασίλη Τσιρώνη, που το 1977, ύστερα από καταδίωξη της αστυνομίας κλείστηκε στο διαμέρισμά του, το οποίο ανακήρυξε ως "ανεξάρτητο κράτος". Η παράσταση που βραβεύτηκε στα τελευταία βραβεία κοινού του "α" ρίχνει μια λοξή ματιά στην πρόσφατη ιστορία μας, για να σχολιάσει καυστικά την διαπλοκή ΜΜΕ & εξουσίας (Χώρα).
Ο Γιώργος Παλούμπης υπογράφει και τους "΄Άγριους", μία σύγχρονη ιστορία-σχόλιο πάνω στα σκοτεινά ανθρώπινα ένστικτα και τη νομιμοποίηση της βίας. Μέσα από την ιστορία ενός φωτισμένου καθηγητή κοινωνιολογίας, που κρύβει όμως σκοτεινά μυστικά, οι "΄Άγριοι" θέτουν ηθικά ερωτήματα σχετικά με τις έννοιες της δικαιοσύνης και της τιμωρίας ("Τζένη Καρέζη").
Ιδιαίτερη είναι η γραφή του Γιάννη Αποσκίτη, που φέτος παρουσιάζει τους "Δημοκράτορες", μια μαύρη κωμωδία (εμπνευσμένη από το διήγημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε, "Το σύστημα του Δόκτορος Πίσσα και του Καθηγητή Φτερά"), στην οποία επιχειρεί να αποτυπώσει την παράνοια της σύγχρονης κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας (Θέατρο του Νέου Κόσμου), όπως και αυτή του Suyako (Βασίλης Μαγουλιώτης), που στη "Συναρπαστική εξέγερση του Χούλιο Τόγκα" θέτει ζητήματα καλλιτεχνικής ελευθερίας, καταφεύγοντας σε ένα σατιρικό, αιχμηρό ύφος και υπογράφει μια ιδιαίτερη παράσταση μουσικού χαρακτήρα (Προσκήνιο).
Ξεχωρίζει επίσης η περίπτωση της ηθοποιού Βαλέριας Δημητριάδου, που παραδίδει φέτος το τρίτο θεατρικό της έργο, "΄Ενα κάποιο κενό", στο οποίο συνδέει επτά ιστορίες σε ένα κοινό νήμα. Η παράσταση, που σκηνοθετεί η ίδια, έρχεται να μας υπενθυμίσει τη σημασία και το πραγματικό νόημα της ζωής (Εμπορικόν).
Αίσθηση έκανε επίσης το θεατρικό έργο του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, "Blue train", στο οποίο ένας 45χρονος άνδρας έρχεται αντιμέτωπος με κομβικά πρόσωπα της ζωής του. Η παράσταση, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Σουλεϊμάν, αποτυπώνει με χιούμορ, συγκίνηση και τρυφερότητα, την πρώιμη υπαρξιακή κρίση μιας γενιάς που παλεύει να διατηρήσει την αθωότητά της (Άλμα).
Ακόμη, ο Γιώργος Νανούρης γράφει και σκηνοθετεί τη "Δούκισσα της Πλακεντίας", βασισμένος στη μυθιστορηματική ζωή της Σοφίας ντε Μαρμπουά: η Μαρία Κίτσου ερμηνεύει τη Γαλλίδα αριστοκράτισσα, που εγκαταστάθηκε στη μετεπαναστατική Ελλάδα κι έμεινε στην ιστορία ως μία από τις μεγάλες ευεργέτιδες του νεοσύστατου κράτους (Βεάκη).
Παίζονται, επίσης, έργα της παλαιότερης συγγραφικής γενιάς και στυλοβατών της ελληνικής δραματουργίας: το "Ο φονιάς, έγκλημα και αθώωση" του Βασίλη Κατσικονούρη βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν σε ένα χωριό της Ηλείας τον Αύγουστο του 1960 και καταθέτει ένα δυναμικό σχόλιο πάνω στην πατριαρχική και έμφυλη βία. Το βλέπουμε σε σκηνοθεσία του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ενώ το εμβληματικό έργο του Γιώργου Σεβαστίκογλου, "Αγγέλα" σκηνοθετεί ο ανερχόμενος Γιώργος Παύλου, μεταφέροντας τους ταξικούς προβληματισμούς του στην εργασιακή πραγματικότητα του σήμερα (Κάμιρος).
Το γυναικείο βίωμα σε πέντε ξεχωριστές παραστάσεις
Για δέκατη τέταρτη σεζόν ερμηνεύει η Κατερίνα Διδασκάλου την "Πόρνη από πάνω", σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Πατρώνη. Ο μονόλογος του Αντώνη Τσιπιανίτη Αθερινού δίνει φωνή σε μία νοικοκυρά της διπλανής πόρτας, υμνώντας τη γυναικεία δύναμη και αξιοπρέπεια (Νέος Ακάδημος). Στο Σωματείο Οδηγών Ταξί Αττικής παίζεται η ιδιαίτερη "Αίθουσα αναμονής", ένα συλλογικό έργο για την γυναικεία εμπειρία, με ηρωίδες τέσσερις γυναίκες, που οδηγούνται σε μια επώδυνη διαδρομή αυτογνωσίας.
Η περφόρμανς του Κωνσταντίνου Ντέλλα, που ξεκίνησε από την Πειραματική Σκηνή του Θεσσαλικού Θεάτρου και κατέκτησε την Αττική, "Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα" αποτίνει φόρο τιμής στις γυναίκες του παρελθόντος και της ελληνικής υπαίθρου και συνεχίζει να συγκινεί με το χειροποίητο χαρακτήρα της (Σταθμός Θέατρο). Στο θρυλικό μπαρ του Κολωνακίου, Doors, παίζεται το "Vaginahood", μια περφόρμανς για τους διαφορετικούς τόπους της γυναικείας εμπειρίας, με τις ερμηνείες των Ζέτας Δούκα, Δώρας Χρυσικού, Πηνελόπης Αναστασοπούλου, Σόφης Ζαννίνου και 'Άννας Κουρουπού.
Επίσης, παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε θεατρική μορφή η αυτοβιογραφική μαρτυρία της Βανέσα Σπρινγκορά, όπου περιγράφει τη σχέση που σύναψε στα 14 της με τον 52άχρονο συγγραφέα Γκαμπριέλ Ματζνέφ. Το βιβλίο, με τίτλο "Η συναίνεση", συνετέλεσε στην πραγματοποίηση νομοθετικών μεταρρυθμίσεων στη Γαλλία σχετικά με το ηλικιακό όριο συναίνεσης σε σεξουαλική επαφή και εδώ την παράσταση σκηνοθετεί η ανερχόμενη Ειρήνη Λαμπρινοπούλου, με τίτλο "Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας" (Θέατρο Τέχνης).
Κωμωδία, Μυστήριο και Feel-good θεάματα
Αν προτιμάτε μία ευχάριστη θεατρική έξοδο αυτές οι τέσσερις ελληνικές κωμωδίες το εγγυώνται. Ο Γιώργος Γαλίτης συνεχίζει για ενδέκατη σεζόν το one man show του, ερμηνεύοντας δεκατρείς κωμικούς επικήδειους στην παράσταση "Τα ραδίκια ανάποδα" (Altera Pars), ενώ ο Ζήσης Ρούμπος υπογράφει το "Σποτ", μια ευφυή σάτιρα για την εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας. Τη διαδραστική παράσταση στην οποία οι θεατές παίζουν σημαντικό ρόλο σκηνοθετεί η Σοφία Πάσχου (Γκλόρια).
Επίσης, ο Γιώργος Σίμωνας υπογράφει την πνευματώδη κωμωδία "Αι γυμνισταί", στην οποία παρακολουθούμε την απρόσμενη συνάντηση δύο ηλικιωμένων κυριών με δύο νεαρούς γυμνιστές (Rabbithole), ενώ στις "Καραμέλες ούζου" του Γιάννη Γαλανόπουλου, ο Σταύρος Νικολαΐδης και ο Βασίλης Κούκουρας πρωταγωνιστούν σε μία ανατρεπτική κωμωδία μυστηρίου με απρόβλεπτο φινάλε.
Αν, πάλι, είστε λάτρεις πιο κλασικών υπογραφών, τα κωμικά μονόπρακτα του Τσέχοφ θα σας αποζημιώσουν στη σκηνική σύνθεση "Οι βλαβερές συνέπειες του γάμου (Γελώντας με τον Τσέχοφ)", που σκηνοθετεί ο Γιάννης Μπέζος: τρία αριστουργηματικά μονόπρακτα ("Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού", "Η αρκούδα" και "Η πρόταση γάμου") ενώνονται σε μια παράσταση γεμάτη παρεξηγήσεις, συγκρούσεις, ανατροπές, ευφυές χιούμορ και καυστική κοινωνική σάτιρα (΄Άνεσις).
Σε άλλο ύφος, αλλά εξίσου δελεαστικό είναι το πρωτότυπο μιούζικαλ των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Θέμη Καραμουρατίδη, "Hotel Amour": τέσσερις ιστορίες διαδραματίζονται σε ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής, σε ένα έργο για την αναζήτηση της ευτυχίας. Την εκρηκτική, δυναμική και σέξι παράσταση, που κατακλύζεται από μουσική, τραγούδια και δυναμικές ερμηνείες, σκηνοθετεί η Σμαράγδα Καρύδη (Ακροπόλ).
Αν όμως είστε φαν των έργων μυστηρίου, η παράσταση "Αθώος ή ένοχος" του Τζέφρι Άρτσερ, που συνεχίζεται για τέταρτη σεζόν στη σκηνοθεσία του Γιώργου Φραντζεσκάκη είναι για εσάς. Στο δυνατό δικαστικό δράμα του Βρετανού συγγραφέα, οι θεατές καλούνται να γίνουν ένορκοι στη δίκη ενός διακεκριμένου γιατρού που κατηγορείται για τη δολοφονία της γυναίκας του και να βγάλουν την τελική ετυμηγορία.
Σύγχρονα ξένα έργα για πρώτη φορά στην Ελλάδα
Αν θέλετε να είστε ενημερωμένοι για το παγκόσμιο θέατρο, βάλτε στην ατζέντα σας τις παρακάτω παραστάσεις. Στο Μικρό Χορν παίζεται σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Χρυσανθόπουλου το "5ο βήμα" του Ντέιβιντ Άιρλαντ: ο Παντελής Δεντάκης και ο Θάνος Τοκάκης συναντιούνται σε ένα συγκινητικό και βαθιά ανθρώπινο έργο, που μιλάει για την απεξάρτηση και την ανδρική ταυτότητα.
Ο συγγραφέας της πολύ επιτυχημένης παράστασης, "Μια άλλη Θήβα", Σέρχιο Μπλάνκο σκηνοθετεί το έργο του, "Τα άνθη του κακού": έναν μονόλογο που πραγματεύεται το ζήτημα της βίας και κινείται σε ένα μεταιχμιακό επίπεδο μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας και ερμηνεύει η Δέσποινα Σαραφίδου (Θέατρο του Νέου Κόσμου).
Επίσης, για πρώτη φορά παρουσιάζεται το ερωτικό θρίλερ της Μπες Γουλ, "Barcelona": επί σκηνής η Ηλιάνα Μαυρομάτη και ο Μιχάλης Λεβεντογιάννης στους ρόλους ενός Ισπανού και μίας Αμερικανίδας τουρίστριας, που αποφασίζουν να περάσουν μαζί το βράδυ τους, με απρόβλεπτη συνέχεια (Πτι Παλαί).
Ο Γιάννης Λασπιάς σκηνοθετεί το βραβευμένο έργο του Άντριου Κίτλι, "Αλιγάτορες", με τις ερμηνείες των Γεράσιμου Γεννατά, Φαίης Ξυλά, Αναστασίας Τσιλιμπίου κ.ά.: πρόκειται για ένα ψυχολογικό δράμα, στο οποίο ένας καθηγητής αντιμετωπίζει κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση από μία πρώην μαθήτριά του (Auditorium), ενώ στο Studio Μαυρομιχάλη, βλέπουμε σε πανελλήνια πρώτη, σε σκηνοθεσία του Μενέλαου Καραντζά, το κοινωνικό δράμα του Μπάρι ΜακΣτέι, "Αναπαραγωγή", που παρακολουθεί τη δύσκολη πορεία ενός ομόφυλου ζευγαριού προς την υιοθεσία και τη δημιουργία οικογένειας.
Δυνατά έργα του παγκόσμιου θεάτρου
Υπάρχουν βέβαια και ήδη δοκιμασμένα ξένα έργα, που παρουσιάζονται και αυτή τη σεζόν, αποδεικνύοντας τη δυναμική τους. Μια συγκινητική ιστορία βρίσκεται στον πυρήνα του δημοφιλούς έργου του Μαρκ Μέντοφ, "Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού", που απολαμβάνουμε σε σκηνοθεσία του Δημοσθένη Παπαδόπουλου: η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα σχολείο κωφών και περιγράφει τη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ του καθηγητή και μίας πρώην μαθήτριας του σχολείου, σε ένα δυνατό έργο για την αναπηρία, την αποδοχή και τη συμπερίληψη (Άλφα-"Ληναίος-Φωτίου").
Ο Μάκης Παπαδημητρίου και ο Γιώργος Χρυσοστόμου συναντιούνται ξανά επί σκηνής, με αφορμή το υπαρξιακό αριστούργημα του Σάμουελ Μπέκετ, "Τέλος του παιχνιδού": μια ιστορία εξάρτησης, εξουσίας και επιβίωσης, που τοποθετείται σε έναν μετα-αποκαλυπτικό τοπίο καταστροφής (Πτι Παλαί).
Ακόμη, παρουσιάζονται δύο δυνατά έργα του αμερικάνικου ρεπερτορίου: στον "Αμερικάνικο βούβαλο" του Ντέιβιντ Μάμετ, τρεις λούμπεν μικροαπατεώνες σχεδιάζουν μια ληστεία και ο Γιάννης Μπέζος σκηνοθετεί τους Γιώργο Νινιό, Αντώνη Κρόμπα και Σταύρο Τσουμάνη (Σημείο), ενώ στο "Άσπρο-Μαύρο" του Κόρμακ ΜακΚάρθι, ο Αντώνης Καφετζόπουλος και ο Ζερόμ Καλούτα συγκρούονται σε μια υπαρξιακή αναμέτρηση πίστης, απόγνωσης και ανθρώπινης αντοχής, με αφορμή την απόπειρα αυτοκτονίας ενός καθηγητή (Θέατρο επί Κολωνώ).
Αρχαία τραγωδία κλειστού χώρου
Αν δεν θέλετε να περιμένετε ως το καλοκαίρι και τα θερινά θέατρα για να απολαύσετε το μεγαλείο της αρχαίας τραγωδίας, σημειώστε πως ο Θανάσης Σαράντος σκηνοθετεί την "Αντιγόνη" του Σοφοκλή, τοποθετώντας τη δράση στη δεκαετία του ’70 και μετατρέποντας την αρχαία τραγωδία σε ένα πολιτικό θρίλερ κινηματογραφικού ρυθμού (Ροές), ενώ ο Φαίδωνας Καστρής σκηνοθετεί και ερμηνεύει τους "Πέρσες" του Αισχύλου, σε μια μυστικιστική παράσταση που λειτουργεί ως μια κατάβαση στα έγκατα της ύπαρξης του αρχαίου αλλά και του σημερινού ανθρώπου (Φούρνος).
Λογοτεχνία στη σκηνή
Μια διαχρονική σχέση αγάπης ενώνει τη λογοτεχνία με το θέατρο, καθώς οι ιστορίες της πρώτης βρίσκουν ξανά και ξανά τον δρόμο τους προς τη σκηνή. Και τη φετινή σεζόν, εμβληματικά έργα της ελληνικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας μεταμορφώνονται σε παραστάσεις που συζητιούνται και συγκινούν.
Τον κλασικό "Συνταγματάρχη Σαμπέρ" του Ονορέ ντε Μπαλζάκ σκηνοθετεί η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη στην παράσταση "Άνθρωπος χωρίς όνομα" (Αποθήκη), ενώ το σύμπαν του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι εμπνέει δύο ξεχωριστές σκηνικές προσεγγίσεις: την "Ήμερη – η ανατομία μιας πτώσης" σε σκηνοθεσία Γιάννη Νταλιάνη (Θησείον) και την επιτυχημένη παράσταση των Έφης Μπίρμπα και ΄Άρη Σερβετάλη "Το όνειρο ενός γελοίου" που επαναλαμβάνεται (Κιβωτός).
Στη σκηνή έχει επιστρέψει και το "Ημερολόγιο ενός τρελού" του Ρώσου σατιρικού συγγραφέα Νικολάι Γκόγκολ, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού (Θέατρο Οδού Κυκλάδων). Οι φίλοι της πιο σύγχρονης λογοτεχνίας μπορούν να στραφούν στο "Misery" του μετρ του τρόμου Στίβεν Κινγκ, σε σκηνοθεσία ΄Έλενας Καρακούλη, με τις ερμηνείες της Φιλαρέτης Κομνηνού και του Αναστάση Ροϊλού (Άνεσις).
΄Όσο για την ελληνική λογοτεχνία, ξεχωρίζουν η "Χαμένη άνοιξη" του Στρατή Τσίρκα, σε σκηνοθεσία Βαλάντη Φράγκου (Δίπυλον), το αυτοβιογραφικό αφήγημα του Χρόνη Μίσσιου "Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς", που διανύει την τέταρτη σεζόν του σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη (Σύγχρονο), καθώς και ο "Ήλιος με δόντια" του Γιάννη Μακριδάκη, σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη ("Μπέλλος").
Περισσότερες πληροφορίες
Η πόρνη από πάνω
Η ζωή της Ερατώς, μιας παντρεμένης νοικοκυράς, αλλάζει όταν μια πόρνη εγκαθίσταται στο διαμέρισμα πάνω από το δικό της, στην επιτυχημένη παράσταση που επιστρέφει για 14η χρονιά. Μια ολόκληρη ζωή σε ενενήντα λεπτά πετυχαίνει να αναπαραστήσει η Κατερίνα Διδασκάλου καθώς ερμηνεύει με αξιοθαύμαστη αμεσότητα, λιτότητα και μέτρο τη ζωή της καταπιεσμένης χήρας νοικοκυράς, αλλά και όλους τους χαρακτήρες που σημάδεψαν τη ζωή της ηρωίδας. Η προδοσία, η απόρριψη, η βαναυσότητα εναντίον των γυναικών και ταυτόχρονα ο έρωτας, η δύναμη που βρίσκει κανείς μέσα του ακόμη και στις δυσκολίες και η επιδίωξη για την χαρά της ζωής ξετυλίγονται μέσα από το βαθιά ανθρώπινο κείμενο που για ενδέκατη χρονιά συνεχίζει να συγκινεί το κοινό. Αποτελεί, άλλωστε, ένα ρόλο ζωής για την ηθοποιό.
Τα ραδίκια ανάποδα
Πρόκειται για μια μαύρη, άραχλη, σπαραξικάρδια, αστεία και selfie παράσταση για τσέμπαλο, φαγκότο, φέρετρο και οστεοφυλάκιο. Ένα one dead man show, ένας black total κωμικός μονόλογος με δεκατρείς ρόλους. Δεκατρείς κωμικούς επικήδειους που και νεκρούς ανασταίνουν. Τους ρόλους (δημόσιος υπάλληλος, μάγειρας, πολιτικός, Ρωμαίος συγκλητικός, ηγούμενος, κλέφτης κ. ά.) έχει γράψει, τους κλαίει, τους οδύρεται, μα και τους υποδύεται για δέκατη χρονιά, ο αξιομακάριστος Γιώργος Γαλίτης, ενώ σκηνοθετεί, με σπαραγμό ψυχής, πλερέζα και δάκρυα στα μάτια, ο αείμνηστος Βλαδίμηρος Κυριακίδης. Μια παράσταση που θα ζείτε για να τη θυμόσαστε.
Το όνειρο ενός γελοίου
Οι δύο ηθοποιοί μοιράζονται επί σκηνής –σε δική τους απόδοση– τον πολυεπίπεδο μονόλογο ενός μοναχικού ανθρώπου που ονειρεύεται να αγαπηθεί και να ευτυχήσει, εκφράζοντας τα αδιέξοδα της ανθρώπινης φύσης. Το κορυφαίο θεατρικό δίδυμο καταδύεται για δεύτερη φορά σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά κείμενα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, σε ένα έργο που, μέσα από την προφητική του δύναμη, αγγίζει τα πιο μύχια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και αποκαλύπτει τον αγώνα του ανθρώπου να βρει νόημα ανάμεσα στην απελπισία και στη λύτρωση. Η σκηνική πράξη ερευνά τα όρια της ανθρώπινης φύσης, από την πτώση στην αποκάλυψη, από το σκοτάδι της απελπισίας στο φως της αλήθειας, σε μια παράσταση που βιώνεται ως τελετουργία.
Αθώος ή ένοχος
Ένας διακεκριμένος γιατρός κατηγορείται ότι δολοφόνησε την γυναίκα του για να κληρονομήσει την περιουσία της και ο καλύτερος του φίλος, γνωστός ποινικολόγος αναλαμβάνει την υπεράσπισή του. Μια γιατρός, η Τζένιφερ Μίτσελ, ισχυρίζεται ότι είχαν ερωτική σχέση και πως το βράδυ του φόνου ήταν μαζί. Ωστόσο, τα στοιχεία της ενοχής είναι εξίσου ισχυρά με τα στοιχεία της αθωότητάς του. Τότε μπαίνουν στο παιχνίδι μία Πρόεδρος Δικαστηρίου, μία φαρμακοποιός, ένας δημόσιος κατήγορος, ένας Καθηγητής τοξικολογίας, ένας φύλακας και φυσικά οι θεατές, οι οποίοι καλούνται να γίνουν ένορκοι και να βγάλουν την τελική ετυμηγορία. "Αθώος ή ένοχος" τελικά ο Δρ. Σέργουντ; Το κοινό αποφασίζει για την έκβαση της δίκης σε ρόλο ενόρκου για τέταρτη χρονιά.
Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο και το ξέσπασμα του Εμφυλίου, ο δεκαεξάχρονος Χρόνης Μίσσιος συλλαμβάνεται, φυλακίζεται, βασανίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Αποφυλακίζεται το 1973, αφού έχει περάσει είκοσι ένα χρόνια σε φυλακές και εξορίες. Αυτήν την περίοδο της ζωής του διηγείται στο σπουδαίο αφήγημα-μαρτυρία «…καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς». «Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος» έλεγε ο Μίσσιος. Η θέση του αυτή έδωσε στους δημιουργούς το έναυσμα να ανεβάσουν στη σκηνή τις αυτοβιογραφικές αναμνήσεις ενός πραγματικά γενναίου. Ίσως γιατί η περίοδος που διανύουμε μοιάζει να έχει κάτι από τη σκοτεινή νιότη του Μίσσιου. Ή ίσως γιατί ο Μίσσιος δεν απευθύνεται μόνο στο νεκρό του φίλο αλλά κυρίως στους απόντες, σε εμάς. Η παράσταση μέσα από τέσσερις εξαιρετικές ερμηνείες μας δίνει την αφορμή να αναρωτηθούμε «πώς αντιστέκεται κάποιος σήμερα;».
Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα
Η παράσταση της Πειραματικής Σκηνής του Θεσσαλικού Θεάτρου αξιοποιεί τις μυστικές ιστορίες των γυναικών της Θεσσαλίας του 19ου και 20ου αιώνα σε μια σκηνική προσέγγιση με βασικούς άξονες τους κοινωνικούς ρόλους και τις έμφυλες διαστάσεις των μαγικοθρησκευτικών πρακτικών. Το γυναικείο σώμα της τρίτης ηλικίας και η σύνδεσή του με τη λαϊκή μαγεία, τη μαγειρική και τις τελετουργικές πρακτικές βρίσκεται στο επίκεντρο. Τρεις θηλυκές μορφές, που ερμηνεύονται από τρία αρσενικά νεαρά σώματα, περνώντας τη ζωή τους στη σκιά της κυρίαρχης ανδροκρατικής εξουσίας, συνδιαλέγονται μεταξύ του οικείου και του αρχετυπικού, της ακίνδυνης «γιαγιάς» και της επικίνδυνης θεραπεύτριας και μιλάνε για τις ζωές τους, γι’ αυτά που έμαθαν από τις παλιές. αυτά που έπαθαν ως γυναίκες και αυτά που παραδίδουν στις επόμενες.
Αίθουσα αναμονής
Τέσσερις γυναίκες, η Φωτεινή, η Αμέλια, η Μάγδα και η Χαρά, συναντώνται απρόσμενα σε ένα μεταιχμιακό χώρο και χρόνο. Τέσσερις άγνωστες μεταξύ τους γυναίκες προσγειώνονται στη μέση του δρόμου και σταματούν την κυκλοφορία με τις προσωπικές τους ιστορίες. Σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται, θυμώνουν και ξεσπούν, γελούν, χορεύουν και τραγουδούν. Ξετυλίγουν το πολυσύνθετο και αντιφατικό ζήτημα της γυναικείας αφήγησης σήμερα, σε μια παράσταση αφιερωμένη στη μάνα. Το έργο πρόκειται να παρουσιαστεί δίπλα «στο κτίριο-φάντασμα» της οδού Οδυσσέως στο Μεταξουργείο όπου κάποτε στεγαζόταν το 63ο Δημοτικό Σχολείο της Αθήνας, και σήμερα χάσκει καρβουνιασμένο από τη φωτιά που έβαλε ένας παράφρονας γυναικοκτόνος και παιδοκτόνος για να κάψει την οικογένειά του και να εκδικηθεί τη γυναίκα του, γιατί, όπως υποστήριζε, τον παράτησε.
Αλιγάτορες
Το βραβευμένο επίκαιρο ψυχολογικό δράμα που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα μάς φέρνει αντιμέτωπους με καυτά ερωτήματα, όπως το αν αρκεί μια καταγγελία και το βάρος της κοινής γνώμης για να ανατραπεί όλη σου η ζωή. Ο καθηγητής Ντάνιελ Τέρνερ φαίνεται να τα έχει όλα. Μια δουλειά που υπηρετεί με αγάπη και αφοσίωση και μια υπέροχη σύζυγο που τον αγαπά και τον στηρίζει. Όλα ανατρέπονται όταν μια πρώην μαθήτριά του τον καταγγέλλει για σεξουαλική κακοποίηση. Μέσα σε λίγες ώρες, η ζωή του αλλάζει, καθώς ο ίδιος, παρότι αρνείται την καταγγελία, βρίσκεται ξαφνικά στη δίνη της προβολής των ΜΜΕ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Blue train
Ο Μιχάλης βρίσκεται στην αρχή μιας κρίσης ηλικίας μιας χαμένης γενιάς που παλεύει να διατηρήσει την αθωότητα της, προσπαθώντας παράλληλα να συμβαδίσει με το χρόνο που κυλάει αμείλικτος. Η ζωή του είναι ένα πάρτι που δεν θέλει να τελειώσει. Η μουσική, τα φώτα, οι καπνοί και το σεξ “θολώνουν” την πραγματικότητα που δεν θέλει να δει. Λίγο πριν τα γενέθλιά του δέχεται επισκέψεις από τέσσερα πρόσωπα -τη μητέρα, την κολλητή, τον πρώην σύντροφό του κι έναν εικοσάχρονο με τον οποίο βγήκε ραντεβού για ευκαιριακό σεξ- που θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τα όνειρα, τις φοβίες και τις ανασφάλειές του. Το νέο έργο του Γεράσιμου Ευαγγελάτου αποτυπώνει αυτή την πρώιμη υπαρξιακή και ηλικιακή κρίση με χιούμορ, συγκίνηση και τρυφερότητα, κλείνοντας το μάτι στη γενιά του.
Άνθρωπος χωρίς όνομα
Πρώτη ελληνική θεατρική διασκευή της σημαντικής νουβέλας «Ο Συνταγματάρχης Σαμπέρ» του πολυγραφότατου Γάλλου λογοτέχνη, που πραγματεύεται την «οδύσσεια» ενός ήρωα πολέμου που επιχειρεί να κερδίσει τη χαμένη του ζωή. Ο συνταγματάρχης Σαμπέρ, ήρωας της μάχης του Εϊλό και μέγας ταξιάρχης της λεγεώνας της Τιμής, επιστρέφει στο αγαπημένο του Παρίσι το 1817, ύστερα από δέκα χρόνια. Κανείς δεν τον αναγνωρίζει και κανείς δεν πιστεύει ότι αυτός ο ξερακιανός, γερασμένος, γεμάτος πληγές άντρας είναι ο περίφημος συνταγματάρχης Σαμπέρ. Μες στην απόγνωσή του στρέφεται στον περίφημο δικηγόρο Ντερβίλ, ο οποίος με αυξημένο το αίσθημα του δικαίου προσπαθεί να τον βοηθήσει. Ο Σαμπέρ βαδίζοντας σ’ αυτό το πρωτόγνωρο μονοπάτι, όπου οι ρόλοι πλέον έχουν αντιστραφεί κι έχει χάσει την πολύτιμη ταυτότητά του, ανακαλύπτει τελικά την ουσία της ύπαρξής του.
Ανεξάρτητα κράτη
Στο δημοσιογραφικό δράμα με φόντο τον Δεκέμβριο του 1977, ένας γιατρός κλείνεται μαζί με την οικογένειά του στο διαμέρισμα τους επί τέσσερις μήνες μετά από καταδίωξη της αστυνομίας και αρνείται να παραδοθεί, κηρύσσοντάς το «ανεξάρτητο κράτος». 11 Ιουλίου 1978. Τρίτη, ξημερώματα γύρω στις τέσσερις. Στα γραφεία γνωστής εφημερίδας φτάνει η είδηση του θανάτου του γιατρού μετά από εντολή του υπουργείου Δημόσιας Τάξης για επέμβαση και τερματισμό της πολιορκίας. Μέσα σε αυτά τα γραφεία γινόμαστε μάρτυρες της ζωής των δημοσιογράφων του οργανισμού, από την πρώτη μέρα του εγκλεισμού μέχρι και τον θάνατο του Βασίλη Τσιρώνη, ακολουθώντας τη φανταστική ιστορία της Μαρίας Θεοφίλου, μιας νεαρής δημοσιογράφου, η οποία γοητευμένη από την περίπτωση του γιατρού αποφασίζει να εισχωρήσει στην υπόθεση και να μάθει την αλήθεια σχετικά με τις συνθήκες του θανάτου του. Ήταν αυτοκτονία, όπως ισχυρίστηκε η αστυνομία, ή κρατική δολοφονία;
Ήλιος με δόντια
Το διεισδυτικό μυθιστόρημα για τη φωνή αυτού που αναγκάστηκε να σωπαίνει, για να μην προκαλεί τους «ευυπόληπτους και νοικοκυρεμένους», ανεβαίνει στη σκηνή. Γεννημένος στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, σε μια παράγκα μέσα στο Φρούριο της Χίου, ο Κωνσταντής παλεύει με τις μνήμες, τις πληγές και τα πάθη μιας ολόκληρης κοινωνίας που τον κατέκρινε για τη διαφορετικότητά του και τον περιθωριοποίησε. «Έχω ένα προαίσθημα πως σήμερα θα πάει η ιστορία ως το τέλος, ναι, ναι…» λέει και ξαναλέει ο απόκληρος Κωνσταντής· ή «Ιδιώνυμο» ή «η δεύτερη μεγάλη ντροπή του Φρουρίου», όπως τον ξέρανε στη γειτονιά, στη φτωχιά προκυμαία της Χίου. Η παράσταση αξιοποιεί τον φρενήρη ρυθμό των σκέψεων του Κωνσταντή, για να μεταφέρει στη σκηνή, μέσω δύο ερμηνευτών, τη λησμονημένη ζωή ενός ανθρώπου που γεννήθηκε και έζησε στο περιθώριο της ιστορίας.
Άγριοι
Μια σκληρή αθηναϊκή ιστορία που διαδραματίζεται στο διαμέρισμα του διακεκριμένου καθηγητή Νίκου Λεοντή, κάπου στη σημερινή Κυψέλη. Με τους καλεσμένους φοιτητές του αγωνιούν για ένα καλύτερο μέλλον, η συνάντησή τους όμως παίρνει άλλη τροπή…
Το ημερολόγιο ενός τρελού
Το συγκλονιστικό πρωτοπρόσωπο έργο του σπουδαίου Ρώσου λογοτέχνη παρουσιάζεται σε μια έξω από τα αναμενόμενα θεατρική προσέγγιση με τρία πρόσωπα. Ένας μικρός άνθρωπος, απ' αυτούς που όλοι προσπερνούν σχεδόν χωρίς να τους παρατηρούν, ο φτωχός ασήμαντος υπαλληλάκος Αξέντι Ιβάνοβιτς Ποπρίτσιν, δέχεται την κοινωνική πίεση, την αίσθηση ότι είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης, το βάρος της αποτυχίας που τον καθιστά μονίμως αόρατο. Στην προσπάθειά του να αναπληρώσει το κοινωνικό και υπαρξιακό κενό, ο Ποπρίτσιν θα κοιτάξει πολύ ψηλά. Με οδηγούς του –παρατηρητές, βοηθούς, κάποτε και αντιμάχους– δύο πρόσωπα που τον συνοδεύουν ως διαμεσολαβητές της περιπέτειάς του με τον κόσμο των «κανονικών». Η «ανύψωση» του Ποπρίτσιν τον οδηγεί από μια εφιαλτική και καταπιεστική καθημερινότητα σε μια λυτρωτική ζωτική διέξοδο και, τελικά, σε μια νέα πραγματικότητα η οποία, για άλλους, ονομάζεται τρέλα.
Η χαμένη άνοιξη
Για πρώτη φορά μεταφέρεται στη σκηνή το τελευταίο πολιτικό μυθιστόρημα του σημαντικού πεζογράφου, με φόντο τα Ιουλιανά του 1965, με κεντρικό το ερώτημα κατά πόσο μπορούμε να παραμείνουμε αμέτοχοι παρατηρητές της Ιστορίας. Καλοκαίρι του 1965. Ο Ανδρέας επιστρέφει στην Αθήνα ύστερα από 18 χρόνια εξορίας στην Τασκένδη. Μέσα σε είκοσι μέρες —από τις 4 έως τις 23 Ιουλίου— θα βρεθεί στο επίκεντρο μιας χώρας που βράζει. Το Παλάτι μηχανορραφεί, η Βουλή κλονίζεται, το Σύνταγμα παρακάμπτεται, το παρακράτος δυναμώνει, ο Πρωθυπουργός παραιτείται, οι συνειδήσεις δοκιμάζονται, ενώ στις 21 Ιουλίου δολοφονείται ο Σωτήρης Πέτρουλας στην οδό Σταδίου: όλα πυκνώνουν σ’ ένα τοπίο όπου το προσωπικό όραμα και το συλλογικό δράμα συγκρούονται. Ανάμεσα στη Φλώρα, την ξένης καταγωγής γυναίκα που αρνείται την πολιτική, και τη Ματθίλδη, τη νεαρή αγωνίστρια, ο Ανδρέας παλεύει να ορίσει τη θέση του μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία.
Τέλος του παιχνιδιού
Το αριστουργηματικό έργο μας μεταφέρει σε ένα καταφύγιο, μετά το τέλος του κόσμου. Σε αυτό το ερειπωμένο τοπίο, τέσσερις χαρακτήρες προσπαθούν να γεφυρώσουν τις αποστάσεις με λέξεις, βλέμματα, σιωπές, σε μια αναζήτηση των μεγάλων υπαρξιακών ερωτημάτων. Στην παράσταση το κωμικό στοιχείο κυριαρχεί. Σημειώνει ο σκηνοθέτης σχετικά: «Και ναι, υπάρχει και χιούμορ. Πολλές φορές σκοτεινό, άλλες φορές υπόγειο, πάντα αιχμηρό. Ο Μπέκετ δεν γελάει για να ξεχάσει — γελάει για να αντέξει. Κι εμείς προσπαθούμε να τιμήσουμε αυτό το χιούμορ όπως του αξίζει: με ειλικρίνεια και μέτρο, χωρίς να προδώσουμε τη σιωπή του».
Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού
Ένας δάσκαλος ορθοφωνίας προσπαθεί να πλησιάσει μια κωφή γυναίκα που αρνείται να επικοινωνήσει μαζί του στο πολυβραβευμένο θεατρικό έργο που ανατρέπει τις προκαταλήψεις.
Hotel Amour
Κατά τη διάρκεια μιας νύχτας όπου όλα επιτρέπονται σ’ ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής διαδραματίζεται το πρωτότυπο μιούζικαλ για τον έρωτα και το σεξ, με ζωντανή ορχήστρα. Πρωταγωνιστούν τέσσερα ετερόκλητα ζευγάρια με τις κρυφές επιθυμίες, τις φαντασιώσεις και τις προσδοκίες τους.
Άσπρο Μαύρο
Το έργο του σπουδαίου Αμερικανού συγγραφέα πραγματεύεται τη σπαρακτική σύγκρουση δύο αντιδιαμετρικών κόσμων — πίστης και απόγνωσης, φωτός και σκότους, με επίκεντρο τη φορτισμένη συνομιλία ανάμεσα σε δύο άνδρες -έναν βαθιά πιστό πρώην κατάδικο και έναν καθηγητή πανεπιστημίου που βρίσκεται στο χείλος της αυτοκτονίας.
Αι γυμνισταί
Δύο ηλικιωμένες κυρίες διασταυρώνονται κατά τύχη με δύο μεσήλικες άντρες, γυμνιστές, στην παραλία όπου σκόπευαν να κάνουν το μπάνιο τους κι εκείνοι τις καλούν σε ένα ραντεβού το ίδιο απόγευμα.
Ένα κάποιο κενό
Επτά ιστορίες που εκτυλίσσονται παράλληλα αποκαλύπτοντας κάτι εύθραυστο πίσω από την επιφάνεια της «κανονικότητας»: ένα κενό που όλοι γνωρίζουμε, μα δύσκολα παραδεχόμαστε.
Αμερικάνικος βούβαλος
Παρακολουθώντας μία ημέρα από τη ζωή τριών μικροαπατεώνων, το έργο-σταθμός καταγράφει τη ματαιότητα του αμερικανικού ονείρου και την ταύτιση του κυνηγιού της επιτυχίας με το κέρδος. Ένα έργο-ορόσημο της σύγχρονης αμερικανικής δραματουργίας, που φέρνει στο φως τη γυμνή αλήθεια ενός κόσμου σε ηθική κατάρρευση· την αποδόμηση του αμερικανικού ονείρου, τη μοναξιά, την ανάγκη για αγάπη και τη σκληρότητα μιας κοινωνίας που τα μετρά όλα με όρους κέρδους.
Misery
Μια ιδιόρρυθμη stalker φυλακίζει έναν τραυματισμένο συγγραφέα και τον πιέζει να γράψει το τελευταίο του μυθιστόρημα με βάση τη δική της βούληση, βασισμένο στο ομώνυμο μπεστ σέλερ και την κινηματογραφική εκδοχή. Ο διάσημος συγγραφέας Πολ Σέλντον σώζεται από ένα αυτοκινητικό ατύχημα από την “νούμερο ένα θαυμάστριά του”, Άννι Γουιλκς. Ανίκανος να κινηθεί, σταδιακά συνειδητοποιεί πως είναι εγκλωβισμένος σε ένα απομονωμένο σπίτι, στη μέση μιας χιονοθύελλας, από μια διαταραγμένη γυναίκα που δεν σκοπεύει να τον αφήσει να φύγει ποτέ. Το έργο ανιχνεύει τα όρια της εξουσίας, της χειραγώγησης και του εγκλεισμού. Μια καθηλωτική ιστορία που εξερευνά σε βάθος — και με δόσεις βιτριολικού χιούμορ — τη σκοτεινή πλευρά της δημιουργικότητας και την τοξική αφοσίωση.
Το σποτ
Μια σουρεαλιστική, ξεκαρδιστική κωμωδία με θέμα το γύρισμα ενός διαφημιστικού σποτ για την Ελλάδα, στο οποίο συμμετέχει ακόμα και το κοινό. Μια ευφυής σάτιρα για τη σύγχρονη εικόνα της χώρας. Το Υπουργείο Πολιτισμού έχει δώσει ένα μεγάλο budget για να γυριστεί ένα διαφημιστικό σποτάκι για την Ελλάδα. Ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα που οραματίστηκε ο γνωστός σκηνοθέτης Ιωνάθαν Τσέτρης, ο βραβευμένος με Όσκαρ για την ταινία του «ΜΠΟΥΖΙ». Αντί να χρησιμοποιήσει φυσικά τοπία και μνημεία, αληθινούς χώρους και εικόνες, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να καταφύγει στην avant garde αισθητική του και να το γυρίσει όλο μέσα σε ένα θέατρο με πάρα πολλούς κομπάρσους. Τρεις ηθοποιοί, ένας καταξιωμένος πειραματικός σκηνοθέτης, ο υπέρ-αγχωτικός βοηθός του και ο υπεύθυνος του θεάτρου, θα προσπαθήσουν να το γυρίσουν.
Vaginahood
Το μπαρ - θρύλος της αθηναϊκής διασκέδασης ξανανοίγει τις πόρτες του 12 χρόνια μετά με μια παράσταση για τους διαφορετικούς τόπους της γυναικείας εμπειρίας, για την ευαλωτότητα και τη δύναμη, τον φόβο και την ντροπή, την ανυπακοή και την επιθυμία. Στην παράσταση, η συγκίνηση εναλλάσσεται με το χιούμορ, η ένταση με την απλότητα και η εξομολόγηση με τη γιορτή. Εκεί, πέντε γυναίκες ενδύονται τους ρόλους που μας κληροδότησε η πατριαρχία, καθώς κι εκείνες τις στιγμές που τους αρνηθήκαμε, «βουτώντας» σε σώματα που έχουν πληγωθεί αλλά διεκδικούν χαρά και ελευθερία. Μια παράσταση γι’ αυτά που λένε οι γυναίκες μεταξύ μας αλλά τελικά θέλουν να τ’ ακούσει όλος ο κόσμος.
Η συναρπαστική εξέγερση του Χούλιο Τόγκα
Στην Αργεντινή λίγο μετά την οικονομική κρίση – μια χώρα που θυμίζει έντονα την Ελλάδα – η τέχνη, ο ακτιβισμός και η εμπορευματοποίηση της κουλτούρας συναντιούνται σε μια ιστορία όπου η πιο μεγάλη επανάσταση ίσως είναι να γελάσεις. Ο Χούλιο Τόγκα - ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας - είναι περφόρμερ, εικονοκλάστης και ακτιβιστής. Ήταν πάντα για το κατεστημένο ό,τι είναι ένας εξωτικός αχινός για την γυμνή πατούσα. Τώρα είναι με το ένα πόδι στο απόγειο της επιτυχίας του και με το άλλο στην κρίση μέσης ηλικίας του. Όταν ένα από τα μεγάλα ιδιωτικά ιδρύματα που έχουν αναλάβει τα ηνία του Πολιτισμού του αναθέτει να αναλάβει την τελετή έναρξης του νέου τους πολυτελούς κέντρου, ο Χούλιο έρχεται αντιμέτωπος με διλήμματα που ορίζουν την ελευθερία και την ευτυχία του καθενός: Ποιο είναι το κέρδος και ποιο το κόστος της αντίδρασης; Ποιος πρέπει να το πληρώσει; Ποια γενιά έχει την ευθύνη για αλλαγή; H δικιά μας ή η προηγούμενη; Και πότε είναι η ώρα για την επόμενη;
Barcelona
Το ερωτικό θρίλερ που σάρωσε στο Λονδίνο, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ξεκινάει όταν ο γοητευτικός Μανουέλ επιστρέφει στο διαμέρισμά του στη Βαρκελώνη με την Ιρέν, μία νεαρή και μεθυσμένη Αμερικανίδα τουρίστρια. Οι δυο τους, χαρούμενοι, δείχνουν ότι θέλουν να απολαύσουν μια ερωτική βραδιά χωρίς δεσμεύσεις. Όμως σύντομα εμφανίζονται εντάσεις, δημιουργούνται ρωγμές. Σώματα και πολιτισμοί συγκρούονται έντονα και πίσω από την αρχική ρομαντική τους διάθεση διαφαίνεται πως και οι δύο έχουν κρυφές προθέσεις. Την ερωτική ατμόσφαιρα διαδέχονται η αγωνία και η απειλή του θανάτου, ενώ απρόσμενα, οι πολιτικές τους απόψεις αλλάζουν δραματικά την μεταξύ τους κατάσταση.
Η Δούκισσα της Πλακεντίας
Ένας μονόλογος για τη μυθιστορηματική ζωή της Σοφίας ντε Μαρμπουά, που έμεινε γνωστή ως η Δούκισσα της Πλακεντίας, που ακροβατεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και την πραγματικότητα. Η ιστορία της συνοδεύεται από θρύλους και αλήθειες για την σχέση της με εμβληματικές προσωπικότητες αλλά και για την εκκεντρική ζωή της. Βαθύπλουτη, ανεξάρτητη, δυναμική και αινιγματική, αναφέρεται ως μία από τους μεγάλους ευεργέτες της Ελλάδας, αφού ενίσχυσε οικονομικά τη χώρα μας μετά την Επανάσταση του 1821. Πάνω απ’ όλα αυτά, όμως, αιωρείται το προσωπικό της δράμα, μιας και ήταν μια μητέρα που δεν άντεξε το χαμό της κόρης της και βρήκε έναν παράδοξο τρόπο να ζει για πάντα μαζί της.
Οι Δημοκράτορες
Εμπνευσμένο από το διήγημα Το σύστημα του Καθηγητή Πίσσα και του Δόκτορος Φτερά του Έντγκαρ Άλαν Πόε, το έργο φλερτάρει με τη σύγχρονη παρανοϊκή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Ο διδακτορικός φοιτητής ψυχιατρικής Τζον Ντόε επισκέπτεται την Κλινική Νιούμαν, όπου θα επιχειρήσει για πρώτη φορά στην ιστορία μια νέα επαναστατική χειρουργική επέμβαση: τη λοβοτομή. Φτάνοντας στην κλινική, αντί του «βάρβαρου» χειρουργείου, διεξάγεται ένα «θεραπευτικό» πείραμα, που αναπαιστά τις αυταρχικές φαντασιώσεις του «Δημοκράτορα της Ωρυγίας», όπως αυτοαποκαλείται ο σχιζοφρενής ασθενής που θα λοβοτομούσαν. Ο Τζον αναγκάζεται να συμμετάσχει στο πείραμα…
Το 5ο βήμα
Το συναρπαστικό έργο του βραβευμένου Ιρλανδού συγγραφέα πραγματεύεται τη σχέση ανάμεσα σε έναν αλκοολικό και έναν πρώην αλκοολικό που αναλαμβάνει το ρόλο του καθοδηγητή του στα δώδεκα στάδια απεξάρτησης. Στις συναντήσεις τους μιλούν για φιλίες, οικογένεια, σεξ, αλκοόλ, πνευματικές αφυπνίσεις, Θεό, εθισμούς και πάθη ώσπου φτάνουν στο 5ο βήμα των Ανώνυμων Αλκοολικών. Πόσο έτοιμοι είναι όμως προκειμένου να εμπιστευτούν ο ένας τον άλλον και να ομολογήσουν τις βαθύτερες αλήθειες τους; Το έργο μιλάει για τη καθοδήγηση, την απεξάρτηση και την νηφαλιότητα, αγγίζοντας με χιούμορ και καυστικότητα την ανάγκη των ανδρών να επιβεβαιώνουν συνεχώς την αρσενική τους ταυτότητα, τη γονεϊκή φροντίδα που συχνά μεταμορφώνεται σε θέση εξουσίας και ελέγχου καθώς και τους ρόλους που παίζουμε στη ζωή μας αντί να αντιμετωπίσουμε το ποιοι πραγματικά είμαστε.
Καραμέλες ούζου
Στην πιντερική κωμωδία μυστηρίου ένας βοηθός σεφ κι ένας σερβιτόρος εγκλωβίζονται στον τελευταίο όροφο ενός πολυτελούς ξενοδοχείου, ενώ έξω μαίνεται καταιγίδα. Καθώς οι κεραυνοί φωτίζουν το σκοτάδι, ξετυλίγεται μια σειρά από απρόβλεπτα γεγονότα. Κανείς δεν ξέρει πώς και γιατί βρέθηκαν εκεί – ούτε καν οι ίδιοι. Όταν το θύμα αποφασίζει να γίνει θύτης, τα πάντα ανατρέπονται, στο έργο που μιλά για τη σύγχρονη εργασιακή πραγματικότητα, το μπούλινγκ, τις ψυχικές αντοχές και τις μικρές «θεραπείες» που αναζητούμε όλοι, από τα χάπια μέχρι το ίδιο το χιούμορ, ακόμη και απέναντι στον θάνατο.
Τα άνθη του κακού
Ποιητικό και προκλητικό, με αναφορές στον Μποντλέρ, το νέο έργο του Καταλανού Σέρχιο Μπλάνκο μιλά για την τέχνη, την ενοχή και την αλήθεια του καλλιτέχνη. Ο μονόλογος αυτός συνεχίζει την διερεύνηση του Μπλάνκο γύρω από τα όρια της βίας, μέσα από την «αυτομυθοπλασία». Στο έργο ο συγγραφέας στέκεται μπροστά στον εμβληματικό πίνακα του Ρέμπραντ «Η τύφλωση του Σαμψών από τους Φιλισταίους» και ξεκινάει μια διάλεξη περί βίας. Η εισήγησή του είναι τολμηρή και κινείται μεταξύ αλήθειας και επινόησης, χωρίς να διακρίνεται με σαφήνεια η πραγματικότητα από τη φαντασία. Η ηθοποιός εντείνει το παιχνίδι αποστασιοποίησης και τη θεατρικότητα της διάλεξης, παρασύροντας το κοινό σε μια εμπειρία απρόβλεπτη και συναρπαστική.
Ο φονιάς, έγκλημα και αθώωση
Μια συγκλονιστική ιστορία γυναικοκτονίας που συνέβη τον Αύγουστο του 1960 σε ένα χωριό της Ηλείας και σημάδεψε τη μεταπολεμική Ελλάδα, ζωντανεύει μέσα από το νέο έργο του Βασίλη Κατσικονούρη, μέσα από το οποίο ο συγγραφέας ανιχνεύει και αναδεικνύει τους σκοτεινούς και τρομακτικούς μηχανισμούς της ελληνικής πατριαρχίας, όπως φτάνουν μέχρι τις μέρες μας, με ακόμα πιο τρομακτικά αποτελέσματα. Ο καθ’ ομολογίαν δολοφόνος, αφού σκότωσε τη γυναίκα του επειδή είχε εξωσυζυγική σχέση, αθωώθηκε ομόφωνα από το Μικτό Κακουργιοδικείο Πατρών αφού κρίθηκε ότι «ενήργησε εν βρασμώ ψυχικής ορμής, εν συγχύσει». Στη δίκη κατέθεσε υπέρ του σχεδόν όλο το χωριό. Η τοπική κοινωνία, όχι μόνο δεν τον αποδοκίμασε, αλλά τον υποδέχθηκε ως ήρωα που «αποκατέστησε την τιμή του».
Οι βλαβερές συνέπειες του γάμου (Γελώντας με τον Τσέχωφ)
Τρία αριστουργηματικά κωμικά μονόπρακτα του Αντόν Τσέχοφ -«Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού», «Η αρκούδα» και «Η πρόταση γάμου»- ενώνονται σ’ ένα απολαυστικό ταξίδι στον κόσμο μεγάλου συγγραφέα, γεμάτο παρεξηγήσεις, συγκρούσεις, ανατροπές, ευφυές χιούμορ και καυστική κοινωνική σάτιρα.
Ήμερη – Η ανατομία μιας πτώσης
Μία από τις πιο δυνατές και σκοτεινές νουβέλες του Ντοστογιέφσκι, μεταφέρεται στη σκηνή σε μια σύγχρονη, εσωτερική ανάγνωση πάνω στην έννοια της πτώσης — σωματικής, ηθικής και υπαρξιακής, εμπνευσμένη από το έργο, τη ζωή και τη φιλοσοφία του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα. Ο Ντοστογιέφσκι τοποθετεί στο κέντρο της αφήγησης έναν άνδρα-αφηγητή, που μονολογεί πάνω από το άψυχο σώμα της γυναίκας του. Ο Γ. Νταλιάνης προχωρά ένα βήμα παραπέρα: δίνει φωνή και στη γυναίκα, που στο πρωτότυπο παραμένει σιωπηλή. Σύμφωνα με την υπόθεση, ένας άντρας, θύμα μιας ανυπόστατης συκοφαντίας, αποτραβιέται από την κοινωνία και ανοίγει ένα ενεχυροδανειστήριο. Εκεί, μέσα στην ψυχρή του μοναξιά, γνωρίζει μια νεαρή ορφανή κοπέλα – ένα πλάσμα αθώο και ανεξάρτητο, που παλεύει να επιβιώσει. Της προτείνει να παντρευτούν, εκείνη δέχεται, αλλά ο γάμος τους μετατρέπεται σε έναν λαβύρινθο φόβου και αμοιβαίας αδυναμίας. Η σιωπή της γίνεται καθρέφτης της δικής του ενοχής.
Πέρσες
Ο Φ. Καστρής προσεγγίζει την ιστορική τραγωδία ως μια «λειτουργία, δέηση κι ακολουθία των παθών των Περσών». Η σκηνή μεταμορφώνεται σ’ ένα "παρεκκλήσι", μια κρύπτη πλάι στον τάφο του Δαρείου, εκεί όπου ο πρωταγωνιστής γίνεται ο ίδιος μια γέφυρα στο βασίλειο των νεκρών, στους εφιάλτες των ζωντανών. Στο αρχαίο αυτό κτίσμα, που λειτουργεί σαν μουσείο αλλά και σαν τόπος ιερός για τον ίδιο, η κρύπτη γίνεται ένας «πανάγιος τάφος» κι ακόμη ένας χώρος με ευρήματα κι εγκαταστάσεις μιας θεοτόκου Άτοσσας κι ενός μισού αγγέλου και προδρόμου, ενός αγγελιοφόρου που μας οδηγεί σε μια ακολουθία των παθών των Περσών. Ο ηθοποιός - ιερέας βιώνει την λειτουργία του, μοιράζεται με πάθος την αναβίωση των επεισοδίων μιας άλλης Μεγάλης Εβδομάδας, μιας κατάβασης στα έγκατα της ύπαρξης του αρχαίου και μαζί του μέλλοντος ανθρώπου...
Αγγέλα
Στο εμβληματικό έργο που ανεβαίνει με νέα ματιά, η δεκαεπτάχρονη Αγγέλα έρχεται από την επαρχία και βρίσκει δουλειά σ’ ένα αθηναϊκό σπίτι του ‘50, όπου μόλις έχει αυτοκτονήσει η προηγούμενη υπηρέτρια. Της δίνουν την θέση της και το όνομα της: Τασία. Ο Λάμπρος, αδελφός της Τασίας, επιστρέφει από ναύτης και ψάχνει να βρει την αλήθεια για την νεκρή αδερφή του. Αυτοκτόνησε ή την αυτοκτόνησαν; Ήταν πόρνη όπως λένε οι φήμες ή όχι; Η Αγγέλα και ο Λάμπρος, ζευγάρι πια, ψάχνουν τη λύση στο μυστήριο. Στο έργο του Σεβαστίκογλου δεν βλέπουμε καθόλου τα αφεντικά, μα μονάχα τις υπηρέτριες στις ταράτσες και στις εξόδους τους. Μέσα από την εργατική τάξη της εποχής φανερώνονται όλοι οι μηχανισμοί εξάρτησης και εξουσίας που επιστρατεύουμε οι άνθρωποι ώστε να επιβιώσουμε σε ακραία δυσμενείς και τρομοκρατικές συνθήκες ζωής. Η παράσταση έρευνα την σχέση Αφέντη - Δούλου και πως αυτή μπορεί παράδοξα να υπάρχει όχι μόνο ανάμεσα σε συναδέλφους της ίδιας τάξης αλλά και το πως μπορεί να έχει μείνει αναλλοίωτος ο πυρήνας της μέχρι και σήμερα, καταλήγοντας στο διαχρονικό ερώτημα για κάθε άνθρωπο που η ζωή του μετατρέπεται σε αγώνα επιβίωσης: «Μόνος μου ή με τους άλλους;».
Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας
Το «Le Consentement», το κείμενο-τομή για τη συναίνεση και την κατάχρηση εξουσίας, αποτελεί την προσωπική μαρτυρία της εκδότριας Vanessa Springora σχετικά με τη σχέση που σύναψε ως δεκατετράχρονη ανήλικη με τον πενηνταδυάχρονο συγγραφέα Gabriel Matzneff, σημαίνον πρόσωπο των γαλλικών Γραμμάτων με ισχυρές πολιτικές διασυνδέσεις. Μεταφέρεται για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή αποκαλύπτοντας την πολυπλοκότητα των γεγονότων μέσα από μια υπόθεση που σημάδεψε τη γαλλική πνευματική ζωή και αναζωπύρωσε διεθνώς το ερώτημα των ορίων της συναίνεσης. Η νεαρή Vanessa μετατρέπεται σταδιακά από ανθρώπινη ύπαρξη σε «μούσα», σε πρόσωπο παγιδευμένο σε μια συνθήκη στην οποία επισήμως έχει «συναινέσει» — ένα αφήγημα που καταρρέει όταν, χρόνια αργότερα, αποφασίζει να το αμφισβητήσει δημόσια. Τα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά: Μπορεί μια σχέση να είναι ελεύθερη όταν δεν είναι ισότιμη; Όταν η τέχνη αγγίζει σκοτεινές πραγματικότητες, ποια είναι η δική μας θέση απέναντί της;
Αναπαραγωγή
Το θέμα της υιοθεσίας από ένα ομόφυλο ζευγάρι ανδρών πραγματεύεται το βρετανικό έργο «Breeding», το οποίο, παράλληλα με την ανάγκη του για γονεϊκότητα, αναμετράται με κανόνες, φόβους και κοινωνικές αντιλήψεις. Το πώς αποδεικνύεις ότι είσαι «κατάλληλος» για γονιός, όταν το σύστημα απογυμνώνει τη ζωή σου σχολιάζει το έργο, φωτίζοντας ταυτόχρονα τον τρόπο που η κοινωνία αντιλαμβάνεται την «κανονικότητα» όταν πρόκειται για LGBTQ+ άτομα. Ο Όουιν και ο Ζεμπ γνωρίζονται, ερωτεύονται και παντρεύονται. Και αποφασίζουν να υιοθετήσουν ένα παιδί. Η δύσκολη διαδρομή που ξεκινά δε διαφέρει από αυτή που περνά σε μία αντίστοιχη περίπτωση ένα ετερόφυλο ζευγάρι, όμως οι δύο άνδρες έχουν ακόμη περισσότερα να αποδείξουν, προκειμένου να πείσουν τις κοινωνικές υπηρεσίες πως είναι κατάλληλοι να μεγαλώσουν ένα παιδί. Η Μπεθ, μία συμπαθής και φαινομενικά αποστασιοποιημένη κοινωνική λειτουργός αναλαμβάνει την αξιολόγηση του ζευγαριού.
Αντιγόνη
Ο Θ. Σαράντος προσεγγίζει το σοφόκλειο δράμα φωτίζοντας το διάλογο ανάμεσα στην ατομική συνείδηση και τη συλλογική ηθική, τη σύγκρουση εξουσίας και ελευθερίας. Αντιμέτωπος με τις συνέπειες ενός εμφυλίου, ο Κρέων διατάζει να μην ταφεί ο Πολυνείκης, εφόσον ηγήθηκε της εξέγερσης κατά της Θήβας. Η απόφαση αυτή υπογραμμίζει την πεποίθησή του ότι η αφοσίωση στο κράτος είναι υψίστης σημασίας και η προδοσία πρέπει να τιμωρείται αυστηρά, ώστε να διατηρείται η κοινωνική σταθερότητα. Οι πράξεις του μπορούν να θεωρηθούν δικαιολογημένες, αν τις δει κανείς υπό το πρίσμα της πραγματιστικής διακυβέρνησης και της ανάγκης διατήρησης της πολιτειακής τάξης. Πού βρίσκονται, όμως, τα όρια ανάμεσα στην ηθική ευθύνη και την πολιτική εξουσία; Πώς εξασφαλίζεται άραγε η διαρκής δημοκρατία;
