Ομολογούμε πως όταν πρωτοακούσαμε τον τίτλο "Κέικ", ξαφνιαστήκαμε· τι μπορεί άραγε να κρύβει μια παράσταση με τόσο απλό, σχεδόν αθώο όνομα; Κι όμως, όπως εξηγεί ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης στο κείμενό του ως guest editor, το κέικ λειτουργεί σαν το απόλυτο comfort food: μια μυρωδιά που γεννά θαλπωρή, αλλά και μια μεταφορά για τις ανθρώπινες σχέσεις, όπου καχυποψία, μοναξιά, τρυφερότητα και συμφιλίωση "μπαίνουν στον κάδο του μίξερ". Με τους Φαίδρα Δρούκα, Ερρίκο Λίτση, Γιάννη Λεάκο και Προμηθέα Δοκιμάκη, η παράσταση στο Εμπορικόν υπόσχεται γέλιο και αλήθεια. Ας ακούσουμε λοιπόν τι λέει ο δημιουργός πριν τη δούμε επί σκηνής.
Μια γεύση από τον δημιουργό πριν την παράσταση
Στην κατηγορία comfort food, το κέικ είναι πιστεύω το κατ' εξοχήν αντιπροσωπευτικό γλύκισμα, ο απόλυτος βασιλιάς. Η γεύση του και η μυρωδιά του καθώς ψήνεται δημιουργεί θαλπωρή, ευχαρίστηση, ίσως και συγκίνηση καθώς φέρνει μνήμες από παιδική ηλικία. Και αρέσει, νομίζω, σε όλους. Το έργο "Κέικ" έχει και αυτό πλατιά απεύθυνση, τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που περιγράφει είναι απολύτως οικείες, παρότι ξεχωριστές, το ίδιο άλλωστε και τα αισθήματα που προκαλεί στον θεατή, οικεία και ξεχωριστά. Το πνίξιμο απ' την αδικία, η καχυποψία προς όλους, η επιθετικότητα, η προκατάληψη, η μοναξιά, η ανάγκη για αποδοχή αλλά και η γλύκα της συμφιλίωσης μπαίνουν στον κάδο του μίξερ. Στην πραγματικότητα μιλάει για την ομορφιά της επικοινωνίας των ανθρώπων αλλά και την τεράστια δυσκολία που έχουμε ως είδος να νικήσουμε τον εγωισμό μας, την σιγουριά πως το δίκιο είναι πάντοτε με το μέρος μας, τη σιγουριά πως όσα υποψιαζόμαστε δεν γίνεται παρά να είναι οπωσδήποτε αληθινά.
Τέσσερις συνένοικοι μιας πολυκατοικίας "βγάζουν μαχαίρια" κι είναι έτοιμοι να σφαχτούν για ένα εντελώς δευτερεύον κι ασήμαντο ζήτημα, όχι επειδή μισιούνται αλλά γιατί το μυαλό τους είναι προγραμματισμένο να λειτουργεί είτε σε θέση άμυνας είτε σε θέση επίθεσης. Είναι αυτό μια παρενέργεια της μοναξιάς; Μπορεί. Των προηγούμενων προδοσιών; Μάλλον. Θα ήταν δυνατόν να βγουν από αυτή τη θέση διαρκούς άμυνας και επίθεσης πάνω στην οποία στροβιλίζονται σαν καθισμένοι στην μπαλαρίνα του λούνα παρκ; Ναι, θα ήταν, όπως βλέπουμε στο κλείσιμο του έργου. Έστω κι αν αυτό διαρκέσει μόνο μια μέρα, μόνο μια ώρα.
Η παράσταση που έκανε ο Θανάσης Ζερίτης, έχοντας στα χέρια του αυτούς τους τέσσερις έξοχους ηθοποιούς, βγάζει στην επιφάνεια όλα τα αρώματα των επιμέρους συστατικών του έργου και τον ευχαριστώ γι' αυτό. Το καθένα "ακούγεται" όσο πρέπει και όλα μαζί δένουν σε ενιαίο μίγμα. Το κωμικό, το σκληρό, το ανθρώπινο, το αλλόκοτο.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Κέικ
Ποιος είναι ο ασυνείδητος που ρίχνει σκουπίδια από το μπαλκόνι της πολυκατοικίας; Καθώς οι ένοικοι αρνούνται την ενοχή τους, τα πνεύματα οξύνονται στη γλυκόπικρη κωμωδία. Ενώ ένα κέικ ψήνεται στον φούρνο, τα μικρά δράματα της καθημερινότητας, οι προκαταλήψεις και οι εύθραυστες ισορροπίες των ανθρώπινων σχέσεων βγαίνουν στην επιφάνεια, σ’ ένα έργο γεμάτο αλήθειες, παρεξηγήσεις, λεπτό χιούμορ και απρόσμενες στιγμές τρυφερότητας. Η Σάσα, μια «ημι-διάσημη» συγγραφέας αισθηματικών μυθιστορημάτων, χτυπά αγανακτισμένη το κουδούνι του διαχειριστή για να διαμαρτυρηθεί: η κατάσταση με τα σκουπίδια μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας, εξαιτίας της ασυνείδητης συμπεριφοράς ενός ενοίκου που τα πετάει όπως βρει, έχει φτάσει στο απροχώρητο. Μολονότι αποδείξεις δεν έχει, η ίδια είναι σίγουρη για τον υπαίτιο (τον αλλοδαπό που μένει στον πρώτο) και ζητά να του γίνει σύσταση. Ο διαχειριστής συγκαλεί μια μίνι συνέλευση, στην οποία συμμετέχουν τόσο ο αλλοδαπός όσο και ο Μπάμπης, ένοικος του δευτέρου ορόφου, που επίσης βαρύνεται με υποψίες. Ο διαχειριστής, σε ρόλο άτυπου δικαστή, θα ακούσει όλες τις πλευρές και θα βγάλει την απόφαση για τον αληθινό ένοχο.
