Μήπως όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν "Caveman";

Ο "Caveman” του Αμερικανού ηθοποιού και συγγραφέα Ρομπ Μπέκερ έμελλε να γίνει η μακροβιότερη σόλο κωμωδία στην ιστορία του Μπρόντγουεϊ κάτι που έκανε τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης να αποκαλεί την 18η Ιουλίου ημέρα του Caveman και να μετονομάσει την οδό 44 West σε Caveman Way.  Είναι ένας ήρωας- σύμβολο που μας βοηθάει να ξεναγηθουμε στα άδυτα της ανδρικής ψυχολογίας μέσα από σκέψεις και αναπάντητα ερωτήματα που αφορούν τις σχέσεις. Το έναυσμα το δίνει η έξωση από το σπίτι του, μετά από ένα καυγά με το έτερον ήμισυ. Ποιες είναι οι βαθύτερες σκέψεις αυτού του "καινούριου" σημερινού άντρα, που σε μια προσωπική εξομολόγηση μεταμορφώνεται στο γιο, τον αδελφό, τον σύντροφο, το αγόρι της διπλανής πόρτας, μεγαλώνει, βλέπει τις νέες εποχές που έρχονται διαρκώς και θέτει νέα ερωτήματα; Ο Γιάννης Δρακόπουλος-”Caveman” τις μοιράζεται μαζί μας και μας βάζει στο νόημα με κάποιες χαρακτηριστικές ατάκες του ήρωα:

"Ένα πράμα ζητάει ένας άντρας από τους φίλους του συνέπεια και σταθερότητα”.

‘’Η Έριν είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, τουλάχιστον έτσι την βλέπω εγώ. προσπαθώ να της προσφέρω όσα χρειάζεται αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα’’.

‘’Ο μόνος τρόπος για να βγάλουμε μια άκρη ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα είναι να τους αντιμετωπίσουμε σαν δύο διαφορετικά είδη, τελείως διαφορετικά όμως’’.

‘’Τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να με απασχολεί πολύ το τι σημαίνει να είσαι άντρας’’.

‘’Είναι τόσο όμορφο αυτό που μόνο δύο άντρες που είναι φίλοι μπορούν να ζήσουν , να αράζουν με τις ώρες και να μην χρειάζεται να λένε τίποτα παρά μόνο τα απαραίτητα’’.

 

Ποιος είναι ο σημερινός "Caveman” ;

"Είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από τους άλλους άντρες, ένα καλός, μέτριος μαλάκας, όπως προσδιορίζει και ο ίδιος τον εαυτό του κατά τη διάρκεια της παράστασης. Ο προβληματισμός του είναι πάνω στο τι, σημαίνει να είσαι άντρας. Προβληματισμός κοινός για όλα τα αρσενικά που απεγνωσμένα πολλές φορές προσπαθούν να ανταποκριθούν στο σύνολο αυτού του φαντασιακού που αντιπροσωπεύει η λέξη "άντρας’’ και με το οποίο η κοινωνία έχει φορτίσει αυτή τη λέξη. Θα τον οδηγήσει βαθιά πίσω στο χρόνο, πριν ακόμα έρθει ο πολιτισμός για να χρωματίσει με τον δικό του τρόπο τις λέξεις αρσενικό και θηλυκό και να τις μπλέξει τόσο πολύ, που φτάσαμε οι σημερινές γενιές να λένε: "Φτάνει πια, δε θέλουμε να είμαστε αυτό ή εκείνο, θέλουμε εμείς να προσδιορίζουμε την ταυτότητα μας και όχι κάποια κοινωνικά στερεότυπα, φαντασιακά’’. Και κάπως έτσι, το παρελθόν, το βαθύ παρελθόν του προϊστορικού ανθρώπου, θα του δώσει τις απαντήσεις του. Αλήθεια, πόσα από αυτά που πρέπει να κάνουμε για να επιβεβαιώσουμε το φύλο μας απορρέουν από τη φυσική κατάσταση του ανθρώπου και πόσα τα φόρτωσε ο πολιτισμός κατά τη διάρκεια της εξέλιξής του, σε μια αμφίδρομη διαδικασία μετασχηματισμών ρόλων και προσδοκιών”.