"Το σώμα της γυναίκας ως πεδίο μάχης": Το έργο του Ματέι Βίζνιεκ για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Η βία του πολέμου, το πώς εγγράφεται στην ανθρώπινη συνείδηση αλλά και το θαύμα της ζωής από την άλλη πλευρά απασχολούν τον σύγχρονο Ρουμάνο συγγραφέα του "Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα".

Το σώμα της γυναίκας ως πεδίο μάχης © Archlabyrinth

Η εταιρεία θεάτρου OneTwoFree παρουσιάζει για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό το έργο "Το σώμα της γυναίκας ως πεδίο μάχης" του Ματέι Βίζνιεκ ("Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα"), του σύγχρονου Ρουμάνου συγγραφέα που θέτει σημαντικά ερωτήματα για το σήμερα, μιλώντας για τα τραύματα που αφήνει ο πόλεμος. Ο Στέλιος Πατσιάς σκηνοθετεί και η Νατάσα Σίδερη υπογράφει τη μετάφραση της παράστασης που θα κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Χώρος στις 13 Μαρτίου.

Το σώμα της γυναίκας ως πεδίο μάχης
© Archlabyrinth

Λίγα λόγια για την υπόθεση

Δύο γυναίκες με διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο συναντιούνται στον απόηχο του εθνοτικού πολέμου της Βοσνίας. Η Κέιτ, μια Αμερικανίδα ψυχολόγος γνωρίζει τη Ντόρα, θύμα γενοκτονικού βιασμού. Μέσα από ένα κολλάζ πραγματικών και φανταστικών εικόνων και καταστάσεων ξετυλίγεται η ιστορία των δύο αυτών γυναικών και ο αγώνας τους να ξεπεράσουν τη φρίκη καθώς και τα προσωπικά τους αδιέξοδα. 

Το σώμα της γυναίκας ως πεδίο μάχης
© Archlabyrinth

Η κεντρική θεματολογία του έργου είναι ο πόλεμος, και παραμένει τραγικά επίκαιρη. Παράλληλα, αναδύονται η εθνικιστική τρέλα, η μισαλλοδοξία, ο βιασμός ως πολεμικό όπλο, ο ρατσισμός, η μετανάστευση, η βία αλλά και η αλληλεγγύη, η πίστη στον άνθρωπο και το θαύμα της ζωής που δεν είναι άλλο από τη γέννηση.

Το σώμα της γυναίκας ως πεδίο μάχης
© Archlabyrinth

Μέσα από τις δύο αυτές γυναίκες που μπορεί να σώθηκαν από τον πόλεμο σωματικά αλλά παλεύουν να σωθούν και ψυχικά- αντιλαμβανόμαστε ότι στο πλαίσιο μιας βίαιης σύγκρουσης υπάρχει και ένας τύπος βίας εκτός της δολοφονικής, που δεν στοχεύει να επιτύχει τον θάνατο ενός εχθρού ως κύριο σκοπό, αλλά στοχεύει στο να καταστρέψει τον ίδιο τον πυρήνα του ανθρώπινου όντος, ενώ κρατά το σώμα ζωντανό.

Το σώμα της γυναίκας ως πεδίο μάχης
© Archlabyrinth

Από συνέντευξη του Ματέι Βίζνιεκ: "Από την αρχαιότητα το θέατρο αναφέρεται στη βία, χωρίς να είναι αντίδοτο. Ξυπνάει τις συνειδήσεις, καταγγέλλει, προκαλεί συζητήσεις. Τα έργα μου που θίγουν τον πόλεμο τείνουν δυστυχώς να είναι επίκαιρα. Πιστεύω ότι οι γυναίκες παίζουν τεράστιο ρόλο προκειμένου η ανθρωπότητα να βγει από αυτό το μεταφυσικό τούνελ που είναι ο πολιτισμός της βίας. Η γυναίκα μόνο από το γεγονός ότι γεννάει τη ζωή, δεν είναι ικανή να σκοτώσει με την ευκολία ενός άνδρα".

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε Επίσης

Περισσότερες πληροφορίες

Το σώμα της γυναίκας ως πεδίο μάχης

  • Δράμα
  • Διάρκεια: 90 '

Δύο γυναίκες με διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο συναντιούνται στον απόηχο του εθνοτικού πολέμου της Βοσνίας. Η Κέιτ, μια Αμερικανίδα ψυχολόγος γνωρίζει τη Ντόρα, θύμα γενοκτονικού βιασμού. Μέσα από ένα κολάζ πραγματικών και φανταστικών εικόνων και καταστάσεων ξετυλίγεται η ιστορία των δύο αυτών γυναικών και ο αγώνας τους να ξεπεράσουν τη φρίκη, τα τραύματα του πολέμου καθώς και τα προσωπικά τους αδιέξοδα. Η κεντρική θεματολογία του έργου είναι ο πόλεμος, κάτι που δυστυχώς παραμένει τραγικά επίκαιρο. Παράλληλα, μέσα από το έργο αναδύονται θέματα όπως η εθνικιστική τρέλα, η μισαλλοδοξία, ο βιασμός ως πολεμικό όπλο, ο ρατσισμός, η μετανάστευση, η βία αλλά και η αλληλεγγύη, η πίστη στον άνθρωπο και το θαύμα της ζωής που δεν είναι άλλο από τη γέννηση. Μέσα από τις δύο αυτές γυναίκες -που μπορεί να σώθηκαν από τον πόλεμο σωματικά αλλά παλεύουν να σωθούν και ψυχικά- αντιλαμβανόμαστε ότι στο πλαίσιο μιας βίαιης σύγκρουσης υπάρχει και ένας τύπος βίας εκτός της δολοφονικής, που δεν στοχεύει να επιτύχει τον θάνατο ενός εχθρού ως κύριο σκοπό, αλλά στοχεύει στο να καταστρέψει τον ίδιο τον πυρήνα του ανθρώπινου όντος ενώ κρατά το σώμα ζωντανό.

Χώρος Θέατρο

Πραβίου 6

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

"Τζόνι Μπλε": Γιατί η sold out επιτυχία του Γιώργη Τσουρή συνεχίζει να καθηλώνει στο Θέατρο Άνεσις

Μετά τα περσινά συνεχόμενα sold out, το "Τζόνι Μπλε" του Γιώργη Τσουρή συνεχίζει ακάθεκτο στο Θέατρο Άνεσις. Ανακαλύψτε γιατί αυτή η σκοτεινή, αστεία και βαθιά ανθρώπινη παράσταση έχει γίνει το απόλυτο θεατρικό talk of the town.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
06/11/2026

Τα "170 Τετραγωνικά" ανεβάζουν αυλαία για 8η χρονιά

Το οικογενειακό "ρινγκ" του Γιωργή Τσουρή, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη, επιστρέφει για άλλη μια θεατρική σεζόν, αυτή τη φορά στο θέατρο Διάνα.

"Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες": Ο ιδιαίτερος μονόλογος της Μαργαρίτας Παπαγιάννη επιστρέφει

Η παράσταση, σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη, επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, μιλώντας για την απουσία, τις χαμένες αγκαλιές, το ghosting και τα αμέτρητα τσιγάρα που συνοδεύουν όσα έμειναν ανείπωτα.

Οι πρεμιέρες του Σαββατοκύριακου (07 & 08/11)

Νέες αυλαίες ανοίγουν αυτό το Σαββατοκύριακο στις θεατρικές σκηνές της πόλης, υποδεχόμενες φρέσκες παραγωγές αλλά και επιτυχημένες επαναλήψεις.

Τρεις τελευταίες παραστάσεις για τη "Νέκυια" της Φένιας Παπαδόδημα στο Μέγαρο Μουσικής

Η Φένια Παπαδόδημα παρουσιάζει μια μουσικοθεατρική εκδοχή της ομηρικής "Νέκυιας", με το αφρικανικό νγκόνι και ζωντανή αφήγηση, για τρεις τελευταίες παραστάσεις.

Το "Mother Tongue" για δεύτερη χρονιά στο Theatre of the No

Η Γεωργία Τσαγκαράκη επιστρέφει με έναν γυναικείο μονόλογο για τη γλώσσα, τη μνήμη και το τραύμα, από τις 9 Νοεμβρίου στο Theatre of the No.

Ένας "σταθμός" φέρνει τρεις ανθρώπους αντιμέτωπους με όσα φοβούνται να κοιτάξουν

Ο Ευάγγελος Καμπέρος υπογράφει μια θεατρική ιστορία ανάμεσα στην κωμωδία και τη συγκίνηση, με τον Δημήτρη Τσάκωνα, τον Μάριο Τσουμάρη και την Ειρήνη Καπελώνη.