Ο Τάσος Ιορδανίδης γράφει και σκηνοθετεί τη δική του "Τζούλια"

Μετά το "Θέλω να σου κρατάω το χέρι" και το "Φακντ-απ", ο αγαπημένος ηθοποιός Τάσος Ιορδανίδης συνεχίζει τη συγγραφική του δραστηριότητα, αυτή τη φορά βασισμένος σε ένα αριστούργημα του παγκόσμιου θεάτρου. Βασισμένος στη "Δεσποινίδα Τζούλια" του Σουηδού Στρίντμπεργκ υπογράφει τη δική του "Τζούλια". Στο πρωτότυπο έργο του 1888, η ιστορία αφηγείται τη συγκρουσιακή σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ μίας γυναίκας ανώτερης τάξης και του υπηρέτη που εργάζεται στην έπαυλη. 

Ο Τάσος Ιορδανίδης σημειώνει: "Δύο ήταν τα στοιχήματα που θέσαμε σαν ομάδα όταν ξεκινήσαμε το εγχείρημα. Να αποκωδικοποιήσουμε τα ζητήματα που έθεσε ο Στρίντμπεργκ στην εποχή του και να τα μεταγράψουμε, να τα μεταφέρουμε στη σύγχρονη πραγματικότητα, προσπαθώντας να καταθέσουμε εύστοχες αναγωγές και για τους ψυχισμούς των χαρακτήρων και για το περιβάλλον στο οποίο κινούνται και δρουν. Ο Στρίντμπεργκ στην εισαγωγή του έργου κατέθεσε το νατουραλιστικό μανιφέστο του. Μπήκαμε στη διαδικασία να φανταστούμε πως θα ήθελε να μεταφραστούν και να κατατεθούν οι αρχές αυτού του μανιφέστου σε ένα σύγχρονο ανέβασμα. Τολμήσαμε, με θάρρος και θράσος, να προσπαθήσουμε να "γκρεμίσουμε" τον τέταρτο τοίχο που υπάρχει ανάμεσα στους θεατές και τους ερμηνευτές. Για αυτό και η δράση από την κουζίνα των υπηρετών του μεταφέρεται σε ένα θέατρο. Στο εδώ και τώρα. Με την εξέλιξη των γεγονότων να πραγματοποιείται σε πραγματικό χρόνο. Με το συγκεκριμένο κώδικα υποκριτικής. Με αυτό το δραματουργικό λόγο. Στόχος, η δημιουργία της αίσθησης ή και της ψευδαίσθησης, ότι όλα αυτά που διαδραματίζονται, μπορεί και να μην ανήκουν στο πλαίσιο μιας θεατρικής παράστασης."

Σε αυτή τη σύγχρονη εκδοχή, αναδύονται ζητήματα όπως η πάλη των κοινωνικών τάξεων -οι ομοιότητες και οι διαφορές τους-, το αδηφάγο πρόσωπο των ΜΜΕ, η έννοια της φιλίας, η τοξικότητα των εξαρτητικών σχέσεων, ο κοινωνικός ρατσισμός, η χρήση ουσιών, η προδοσία, ο έρωτας στη διάσταση του πόθου, η δυσκολία του ανθρώπου να αγαπήσει, η βαθιά του ανάγκη να αγαπηθεί, το ανικανοποίητο του είδους μας. Μήπως τελικά υπάρχει και αυτό που λέμε κάρμα; Μήπως τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο; Όλα αυτά τα θέματα τίθενται κάτω από τη σκιά του υποβόσκοντος κεντρικού θέματος. Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα…

Η παράσταση ξεκινάει κάπως έτσι:  Σ' ένα ιστορικό θέατρο της Πατησίων, Μάρτιος 2024. Σε λίγες μέρες έχει πρεμιέρα ο "Άμλετ". Το θέατρο έχει μετατραπεί σε εργοτάξιο. Γίνονται ηλεκτρολογικές και κατασκευαστικές σκηνογραφικές εργασίες. Σκόνη και μπερδεμένα καλώδια παντού. Η σκηνογράφος,ο ηλεκτρολόγος και η υπεύθυνη του θεάτρου, ανάμεσά τους. Μετά από λίγο καταφθάνει η θιασάρχις, σκηνοθέτις και πρωταγωνίστρια (στο ρόλο του Άμλετ) της παράστασης. Απόψε θα έπρεπε να βρίσκεται στην τιμητική βραδιά για τον πατέρα της. Κι όμως, θα είναι στο θέατρο. Στο θέατρο που της ανήκει. Που ανήκει, τέλος πάντων, εδώ και χρόνια στην οικογένεια της. Θα είναι στο θέατρο γιατί μια βραδιά σαν κι αυτή πριν από κάποια χρόνια...

Το κείμενο η σκηνοθεσία, οι φωτισμοί & η διαμόρφωση σκηνικού χώρου είναι του Τάσου Ιορδανίδη, τα κοστούμια & το styling της Σίσσυς Σουβαλτζόγλου. Παίζουν: Ευσταθία Τσαπαρέλη, Κυριάκος Σαλής, Δήμητρα Βήττα, Μαρία Καρτσαφλέκη.

Η πρεμιέρα προγραμματίζεται στις 11 Μαρτίου, στο θέατρο Αλφα-"Ληναίος-Φωτίου". Οι αναγνώστες του "α" θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την παράσταση σε avant premiere.