Κωνσταντίνος Λέπουρης©
Δύο παιδιά, η Ασσόλ και ο Γκρέυ, διανύουν την πορεία προς την ενηλικίωση και την ερωτική αφύπνιση έως ότου συναντηθούν στην εκπλήρωση μιας προφητείας και μιας κοινής μοίρας. Οι ήρωες κινούνται σε μια πορεία από την πεζή πραγματικότητα προς το όνειρο στη νουβέλα του Αλεξάντρ Γκριν τα "Πορφυρά Πανιά", που η Δανάη Ρούσσου μεταφέρει στο θέατρο. Η γεμάτη ευαισθησίες σκηνοθέτρια παρουσιάζει στο Θέταρο Καλλιρόης μια παράσταση ενδεδυμένη με συμβολισμούς και στοιχεία παραμυθιού, ενσωματώνει κούκλες φυσικού μεγέθους, όπου οι ηθοποιοί σε διπλό ρόλο κουκλοπαίκτη – ηθοποιού, υποδύονται τις πολλαπλές ηλικιακές φάσεις του ανθρώπου και διατρέχουν με λεπτότητα των ψυχισμό των ηρώων.
Η Δανάης Ρούσσου γράφει για τα "Πορφυρά πανιά"
Τον Απρίλιο του 22’ ξανά έπιασα στα χέρια μου τη νουβέλα του Αλεξάντρ Γκριν, την είχα διαβάσει αρκετά χρόνια πριν, αυτή τη φορά για να την διασκευάσω για το θέατρο. Τέσσερις άνθρωποι συναντηθήκαμε και δώσαμε τα χέρια. Έτσι ξεκίνησε ο απόπλους του καραβιού με τα "Πορφυρά Πανιά". Ένα δύσκολο εγχείρημα, άλλωστε η διασκευή και η μεταφορά ενός λογοτεχνικού κειμένου από μόνη της αποτελεί μια κοπιαστική και δύσκολη εργασία διότι δεν επιτρέπει αυθαιρεσίες, εάν επιθυμείς να μείνεις πιστός στο πνεύμα του συγγραφέα. Η διαδικασία αυτή ωστόσο με βοήθησε στο να κατανοήσω εις βάθος το κείμενο επιτρέποντας μου να ακούσω τις ανάσες του και τις ανάγκες του. Η επιλογή του κειμένου, μια ιδέα της Όλιας Λαζαρίδου, που εκ των υστέρων κατανόησα γιατί την έκανα, έγινε υπακούοντας στην ανάγκη μου να ξεφύγω από την οδυνηρή πραγματικότητα δημιουργώντας έναν κόσμο ολότελα πραγματικό αλλά με λεπτότητα και ευαισθησία, να σταθώ σε αυτές τις λεπτές αποχρώσεις του ψυχισμού που ο καθημερινός ρυθμός δεν επιτρέπει να βγουν στην επιφάνεια. Επέτρεψα λοιπόν στην παράσταση να υπάρξουν η σιωπή και η ησυχία προσκαλώντας τον θεατή σε μία ώρα θέασης, έξω από τους κανονικούς ρυθμούς με τους οποίους εισέρχεται στον χώρο. Εντέλει μέσα από τη διαδικασία μαζί με τους υπέροχους συνοδοιπόρους μου (Στεφανί Καπετανίδη, Κωσταντή Μιζάρα και Κυριάκο Υφαντή) η παράσταση εξελίχθηκε σε μια πολύ προσωπική διαδικασία και διαδρομή όπου ο καθένας είχε τον χώρο και τον χρόνο να αναπτυχθεί και να δώσει με γενναιοδωρία κάτι από τα μύχια και τα κατάβαθα του. Και συνειδητοποιώ ότι πέρα από τα καλλιτεχνικά οράματα, πέρα από τις δημιουργικές επιθυμίες, το πιο πολύ που κάνει τα πράγματα να συμβαίνουν είναι οι άνθρωποι. Γιατί τίποτα από τα παραπάνω δε θα είχαν συμβεί, εάν όλα αυτά δε μας αφορούσαν τόσο προσωπικά και δεν είχαμε επιτύχει την ουσιαστική σύνδεση μεταξύ μας.
Η προσωπική εμπλοκή του καθενός και η διαθεσιμότητα επέτρεψαν σε αυτό το φαινομενικά απλό παραμύθι να ενδυθεί με συμβολισμούς και ισχυρά νοήματα. Υπάρχουν παραστάσεις που γεννιούνται στα σαλόνια. Όταν οι άνθρωποι συναντιούνται σε ένα σαλόνι για να συν δημιουργήσουν σημαίνει ότι το θέλουν πολύ. Και μείς το θέλαμε πολύ και το καταφέραμε ενάντια σε όλες τις αντιξοότητες.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Πορφυρά πανιά
Η δημοφιλής ρωσική νουβέλα ακολουθεί δύο παιδιά στην πορεία τους προς την ενηλικίωση, την ερωτική αφύπνιση και το όνειρο σε μια παράσταση με στοιχεία παραμυθιού και κούκλες φυσικού μεγέθους.
