Λίγο πριν μας βρει αυτό που μας βρήκε, την πανδημία εννοώ φυσικά, η φίλη και μεταφράστρια Χριστίνα Μπάμπου – Παγκουρέλη, μου πρότεινε το έργο "Τζεμ" της Ιρλανδής Ελέιν Μέρφυ. Την επόμενη μέρα αποφάσισα ότι θα το κάνουμε! Έστω και δυο σχεδόν χρόνια μετά, ελπίζω να τα καταφέρουμε….Υπάρχουν τρία στοιχεία στο έργο που με οδήγησαν στην επιλογή του. Η ενδιαφέρουσα δομή του, ο εξαιρετικός τρόπος που αναπτύσσει το θέμα του και το γεγονός ότι δεν έχει παιχτεί ποτέ στην χώρα μας.
Το έργο είναι γραμμένο σε μορφή αφηγηματικών μονολόγων. Οι τρεις γυναίκες αφηγούνται στους θεατές την ιστορία τους. Η ιστορία της καθεμιάς πηγαίνει αρχικά παράλληλα με τις ιστορίες των άλλων δύο και στην συνέχεια, σιγά σιγά αλληλοτέμνονται, μέχρι το φινάλε, όπου οι τρεις γυναίκες φτάνουν στην σχεδόν απόλυτη αλληλοκατανόηση και στην ελπίδα ότι πλέον μπορούν να συνεχίσουν μαζί τις ζωές τους, δυνατές και με την σιγουριά ότι για την καθεμία από αυτές οι άλλες δύο είναι εκεί για να της συμπαρασταθούν, αν και σε ότι χρειαστεί.
Αυτό είναι και το θέμα του έργου ουσιαστικά. Το πώς τρεις διαφορετικές γενιές γυναικών (γιαγιά, κόρη, εγγονή) ξεκινούν από μια αφετηρία απομόνωσης και ατομισμού θα μπορούσα να πω, περνάνε κατόπιν σε μια διαδικασία σύγκρουσης για να καταλήξουν σε μια λυτρωτική παραδοχή των ιδιαιτεροτήτων του άλλου, στην ενσυναίσθηση και τελικά, σε μια απελευθερωτική αγάπη. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον στο έργο, ότι όλη αυτή η πορεία, δίνεται με συνεχείς αφηγήσεις των τριών γυναικών προς τους θεατές, και παρόλα αυτά δημιουργείται στην παράσταση μέσω αυτών των μονολόγων, ένα πολύ ισχυρό πλέγμα σχέσεων που έχουν ως τέταρτο συμμετέχοντα το κοινό! Η απουσία του "τέταρτου τοίχου" λειτουργεί κατά την γνώμη μου λυτρωτικά, τόσο για τους ηθοποιούς της παράστασης, όσο, ελπίζω, και για τους θεατές, ειδικά αυτήν την εποχή που έχουμε τόσο πολύ ανάγκη την "επαφή" με τον διπλανό μας. Αν λοιπόν με ρώταγε κάποιος σε ποιους απευθύνεται η παράστασή μας, θα έλεγα σε αυτούς που ενάμιση χρόνο τώρα, έχουν "χάσει" τους άλλους και θέλουν να ξαναβρεθούμε.
Ο προσωπικός μου φόβος, ήταν και είναι πάντα, το να χάσω την όρεξή μου να κάνω θέατρο. Ευτυχώς, οι δύσκολοι καιροί που περνάμε όλοι μας, λειτούργησε ενισχυτικά σε μένα, με την έννοια ότι ανυπομονώ να ξαναβρεθούμε στην σκηνή, και τελικά μάλλον αυτή η ανυπομονησία είναι που μου δίνει την δύναμη να συνεχίσω και να ονειρεύομαι. Έτσι λοιπόν, εκτός από το "Τζεμ", στα άμεσα σχέδιά μας στο studio Μαυρομιχάλη, είναι η επανάληψη για έκτη χρονιά της παράστασης "Το Κιβώτιο" του Άρη Αλεξάνδρου, το ανέβασμα στα τέλη Νοεμβρίου του έργου του Σάιμον Στήβενς, "Χάρπερ Ρήγκαν", επίσης για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε μετάφραση Έρις Κύργια και σκηνοθεσία δική μου, και προς το τέλος της σεζόν, μια παράσταση με θεατρικοποιημένα διηγήματα του Ρέιμοντ Κάρβερ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καταλειφού.
Περισσότερες πληροφορίες
Τζεμ
Στο βαθιά ανθρώπινο έργο, τρεις γενιές γυναικών μέσα από διαδοχικούς μονολόγους αφηγούνται γεγονότα της ζωής τους που θα τις κάνουν να επαναπροσδιορίσουν τις προτεραιότητές τους.
