Είναι το νέο ελληνικό έργο το φετινό θεατρικό big hit;

Είναι το ελληνικό θεατρικό έργο το νέο big hit; Τα σύγχρονα κείμενα που ανεβαίνουν σε γεμάτες σκηνές κι επαναλαμβάνονται για δεύτερη, τρίτη, ακόμη και τέταρτη σεζόν μάς επιτρέπουν να είμαστε αισιόδοξοι.

Είναι το νέο ελληνικό έργο το φετινό θεατρικό big hit;

Αν προσπαθούσαμε ελάχιστα χρόνια νωρίτερα να ανακαλέσουμε την τελευταία φορά που ένα σύγχρονο ελληνικό έργο μονοπωλούσε το ενδιαφέρον, θα έπρεπε να πάμε τουλάχιστον μία δεκαετία πίσω, όταν το «Γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη ανέβαινε στο Εθνικό. Όμως σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει, καθώς μια σειρά από έργα σύγχρονης προβληματικής βρήκαν δίοδο επικοινωνίας με την πλατεία, μέτρησαν απανωτά sold out και οδηγούνται σε δικαιολογημένες επαναλήψεις.

Δεν είναι σίγουρο αν μπορούμε να μιλήσουμε για έργα με κοινά γνωρίσματα, αν και όσον αφορά τη φόρμα χρησιμοποιούν κυρίως το ρεαλισμό, αφήνοντας παράλληλα χαραμάδες στο παράλογο και σε ποιητικές ή σουρεαλιστικές εκφάνσεις. Μέχρι ενός σημείου, η απήχησή τους οφείλεται στο ότι καταπιάνονται με διαφορετικές πτυχές της ελληνικότητας και της σύγχρονής πραγματικότητας, αγγίζοντας ευαίσθητες χορδές, όπως κάνει ο περιβόητος «Άγριος σπόρος» του Γιάννη Τσίρου, που επαναλαμβάνεται για τέταρτη σεζόν (Επί Κολωνώ, από 1/10).

Είναι όμως κι άλλα: ο «Χαρτοπόλεμος» του πρόσφατα εκλιπόντος Βαγγέλη­ Ρωμνιού, δείγμα γραφής της γενιάς­ των 30άρηδων που ασφυκτιούν μέσα στον διαλυμένο κοινωνικό και οικογενειακό ιστό της Ελλάδας της κρίσης (Μικρό Γκλόρια, από 21/9)· οι «Επαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνας σας» της Αλεξάνδρας Κ., που μεταχειρίζεται τα κλισέ περί ελληνικότητας στην προσπάθεια να συνθέσει ένα σατιρικό πορτρέτο της Ελλάδας της Μεταπολίτευσης (Πειραματική Εθνικού, από 17/10)· το «Mute» του Γιώργου Αδαμαντιάδη, που εκπλήσσει με τη μεταχείριση που επιφύλαξε ένας νέος άνθρωπος σε μια μακρινή σελίδα της ελληνικής Ιστορίας, που διαδραματίζεται το 1920 (Σημείο, από τον Οκτώβριο).

Είναι το νέο ελληνικό έργο το φετινό θεατρικό big hit; - εικόνα 1
«Χαρτοπόλεμος»

Άλλα, αντιθέτως, υπερβαίνουν το «εδώ»: ο «Εθνικός Ελληνορώσων» του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου ξεδιπλώνει μπροστά μας τις ιστορίες μιας «παλιοπαρέας» και με το σπιντάτο ρυθμό και τις συνεχείς ανατροπές του θα μπορούσε να αποτελεί σενάριο ανεξάρτητης αμερικάνικης παραγωγής (Από Μηχανής, από 26/9), ενώ η «Γρανάδα» του Γιάννη Καλα­βριανού είναι ένα ωραίο παράδειγμα σκηνικής διαπραγμάτευσης θεμάτων όπως η απώλεια και το πένθος μέσα σε μια ευφάνταστη δραματουργική κατασκευή, όπου η «μικρή» διάσταση της καθημερινότητας συνομιλεί με το ­μεγαλείο του σύμπαντος (Νέος Κόσμος, από 3/10).

Ούτε οι προηγούμενες δεκαετίες ήταν στείρες από άποψη καλών εκπροσώπων – άλλωστε οι προαναφερθέντες Τσίρος και Κατσικονούρης είναι ανάμεσα σε αυτούς που έθεσαν τα θεμέλια για τη σημερινή έκρηξη. Τουλάχιστον όμως όσον αφορά τη σκηνική τύχη και τη μακροβιότητα των έργων, τα πράγματα δεν ήταν τόσο ανθηρά, κάτι που οφείλεται και στην επικράτηση του devised theatre, όπου ο σκηνοθέτης εκτελούσε «χρέη» συγγραφέα και η σκηνοθεσία γινόταν η νέα δραματουργία.

Είναι το νέο ελληνικό έργο το φετινό θεατρικό big hit; - εικόνα 2
«Εθνικός Ελληνορώσων»

Τώρα, το ενδιαφέρον στρέφεται ξανά στο κείμενο και τα αποτελέσματα φαίνονται και στη σκηνή, και στο ταμείο. Έπειτα, δράσεις όπως το Αναλόγιο και το Φεστιβάλ Ελληνικού Θεατρικού Έργου ή η πολιτική του Εθνικού να δίνει βήμα σε νέα ελληνικά έργα (παρότι η κριτική φάνηκε υπερβολικά αυστηρή στο όχι χωρίς προτερήματα «Ένας στρατιώ­της που τον έλεγαν Λαβ» του Ιάσονα Σίγμα), έπαιξαν το δικό τους σημαντικό ρόλο.

Φυσικά, τα νέα έργα ακολουθούν το ύφος της εποχής τους: εστιάζουν στο «πια­σάρικο» story, στις ανατροπές, στους γρήγορους διαλόγους και δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα έχουν γραφτεί από πρακτικούς της σκηνής: ο Καλαβριανός είναι σκηνοθέτης, ο Ρωμνιός, ο Τσιοσιόπουλος και ο Αδαμαντιάδης ηθοποιοί, ενώ το άλλο talk of the town που επαναλαμβάνεται, το «Στέλλα κοιμήσου», είναι δημιουργία του κινηματογραφιστή Γιάννη Οικονομίδη («Τζένη Καρέζη», από 1/10).

Κάποια, μάλιστα, έχουν δοκιμαστεί στο εξωτερικό, αποδεικνύοντας πως μπορούν να ενδιαφέρουν το ξένο κοινό: η «Απειλή» της Άρτεμης Μουστακλίδου, που πραγματεύεται το φλέγον θέμα του προσφυγικού, επικεντρώνοντάς το εύστοχα σε ένα μικροαστικό ζευγάρι που ζει κλεισμένο στο σαλόνι του, ξεκίνησε από το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, έφτασε στο Φεστιβάλ Αβινιόν και τώρα έρχεται στην Αθήνα (Από Μηχανής, από 24/9).

Είναι το νέο ελληνικό έργο το φετινό θεατρικό big hit; - εικόνα 3
«Απειλή»

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

"Lebensraum": Ένα μονόπρακτο πείραμα για την καλοσύνη

Το επίκαιρο έργο του Θανάση Τριαρίδη που εμπνέεται από την ναζιστική, επεκτατική θεωρία του Ζωτικού Χώρου, επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στο Faust.

Το Μικρό Εθνικό συζητά στην διημερίδα "Έφηβοι, θέατρο και κοινωνία"

Το εφηβικό θέατρο βρίσκεται στο επίκεντρο της διήμερης εκδήλωσης που διοργανώνεται στο πλαίσιο του προγράμματος "Το Θέατρο στο Νέο Σχολείο" στο Σχολείον της Αθήνας Ειρήνη Παπά.

"Ζορμπάς": Όσα είπαν οι πρωταγωνιστές και οι συντελεστές για την παράσταση

Πάρτε μία πρώτη γεύση από την θεατρική μεταφορά του εμβληματικού έργου του Νίκου Καζαντζάκη μέσα από τα λόγια του θιάσου.

Στον "Κωλόκαιρο" πρωταγωνιστεί ο Στάθης Σταμουλακάτος στο "Τζένη Καρέζη"

Το νέο έργο του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου, απότοκο της τάσης του σκληρού ρεαλισμού, σκηνοθετεί ο Γιώργος Παλούμπης, με φόντο ένα παρακμιακό νυχτερινό κέντρο της Ελευσίνας.

Ο Τουλούζ-Λοτρέκ ζωντανεύει στο Ολύμπια μέσα από ένα δυνατό υποκριτικό ντουέτο

Θανάσης Τσαλταμπάσης και Βερόνικα Αργέντζη πρωταγωνιστούν στην παράσταση "Τουλούζ Λοτρέκ - Η φαντασία της αμαρτίας" του Χριστόφορου Χριστοφή, σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη, στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο "Μαρία Κάλλας".

"Γεια - The musical": Ξεκίνησε η προπώληση

Τον Νοέμβριο αναμένεται η πρεμιέρα του μιούζικαλ με θίασο-έκπληξη που ετοιμάζει ο Δημήτρης Μαλισσόβας, αντλώντας έμπνευση από το "Γεια" της Δέσποινας Βανδή, σε μουσική και στίχους του Φοίβου.