Myrto Tzima
Συνήθως πρώτα ταξιδεύουμε και μετά ανακαλύπτουμε. Τι γίνεται όμως, όταν δε φτάσεις ποτέ στον προορισμό, αλλά ο προορισμός ο ίδιος σε καταλαμβάνει; Η Αυστραλία του The Boy, αυτή που δεν επισκέφθηκε ποτέ και κατοικεί στο μυαλό του από το 2013, από αύριο καταλαμβάνει τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση μέσα από ένα εγχείρημα που προκύπτει μεταξύ άλλων από μουσική -που υπογράφει η Δεσποινίς Τρίχρωμη- κινηματογράφο, installations κ.α. Στο πλαίσιο αυτό, ζητήσαμε από τους δυο τους μερικές διευκρινιστικές εξηγήσεις. Όσα μας είπαν, ακολουθούν.
THE BOY
>Από το 2013, η Αυστραλία κατοικεί μέσα σου "υπερβίαιη, ελεύθερη και ανεξήγητα γνώριμη". Είναι βάρος, απελευθέρωση ή και τα δύο;
Δεν τον νιώθω σαν φανταστικό κόσμο. Δεν είναι μια διαφυγή ή κάτι ονειρικό για μένα η Αυστραλία αλλά μια πραγματική χώρα που με ενδιαφέρει πολύ και που κουβαλάει τα δικά της έντονα χαρακτηριστικά και τα δικά της σκοτάδια.
>Αλήθεια, τι το ιδιαίτερο έχει η Αυστραλία; Υπάρχει κάποιος αδιόρατος παραλληλισμός με την Ιθάκη;
Θα μπορούσαμε με τον ίδιο τρόπο να αναρωτηθούμε τι το ιδιαίτερο έχει η Ελλάδα. Τίποτα και τα πάντα. Και η Αυστραλία μια χώρα είναι, με ανθρώπους που κάνουν σημαντικά και ασήμαντα πράγματα. Με καθημερινότητα. Με μυστικά. Με ομορφιά και ασχήμια. Εγώ για κάποιο λόγο εδώ και πάνω από δέκα χρόνια ενδιαφέρομαι και ασχολούμαι καθημερινά με αυτήν.
>Η Φλομαρία Παπαδάκη είναι ο συνδετικός κρίκος όλης της εμπειρίας. Τι διέκρινες σε εκείνη ώστε μετέπειτα να γίνει μέρος του οράματός σου;
Με τη Φλομαρία δουλεύουμε μαζί εδώ και αρκετά χρόνια. Είναι πολύ καλός άνθρωπος και μια δημιουργός με πολύ κουρδισμένο κριτήριο που την εμπιστεύομαι με κλειστά μάτια. Για την Αυστραλία ήθελα ένα πρόσωπο να ενώνει τις διαφορετικές αφηγήσεις που έχουμε φτιάξει και ήταν μια ευκαιρία να ξαναδουλέψουμε μαζί.
>Το project ξεκίνησε από μια κινηματογραφική σκηνή, ένα hangover, ένα ταξίδι που δεν έγινε ποτέ. Θα διαμορφωνόταν αλλιώς αν είχες επισκεφθεί την Αυστραλία;
Το ενδιαφέρον μου για την Αυστραλία ξεκίνησε μέσα από τον κινηματογράφο της. Από τις αφηγήσεις των σκηνοθετών. Σίγουρα θα ήταν κάτι άλλο όλο αυτό αν είχα επισκεφθεί την Αυστραλία. Αλλά δεν είναι κάτι που το θεωρώ απαραίτητο. Βλέπουμε καθημερινά ταινίες εποχής ή επιστημονικής φαντασίας φτιαγμένες από δημιουργούς που πρέπει να φανταστούν τον χώρο των ταινιών τους γιατί δεν έχουν ζήσει το παρελθόν και το μέλλον. Βλέπουμε ταινίες νεαρών σκηνοθετών που μιλάνε για ηλικιωμένους ανθρώπους και πρέπει να φανταστούν το τι θα νιώθει μέσα του ένας μεγαλύτερος σε ηλικία άνθρωπος. Βλέπουμε δημιουργούς να μιλάνε για τον θάνατο, τον οποίο κανείς δεν έχει βιώσει. Άρα η ιστορία αυτού που λέμε τέχνη είναι άνθρωποι οι οποίοι μιλάνε για κάτι το οποίο πολλές φορές δεν το γνωρίζουν από πρώτο χέρι αλλά τους ενδιαφέρει, νιώθουν κάτι για αυτό, θέλουν να το ψάξουν και θέλουν να μοιραστούν το ψάξιμό τους με τους άλλους ανθρώπους.
>Πόσο ριψοκίνδυνο είναι το εγχείρημα ενός take over;
Το ριψοκίνδυνο είναι να χαθείς στο μεγάλο, στο θέαμα. Είναι ο ίδιος κίνδυνος που έχει ένας σκηνοθέτης αν πάει να κάνει μια πιο ακριβή ταινία ή ένα συγκρότημα αν πάει να κάνει έναν δίσκο σε ένα μεγάλο στούντιο με μια ορχήστρα. Είναι δύσκολο να διατηρήσεις την ουσία του θέματος σε μια μεγάλη κλίμακα και με μια μεγάλη παραγωγή. Οπότε για εμένα και τους συνεργάτες μου αυτό είναι που προσπαθήσαμε να ελέγξουμε."
>Το ακατέργαστο, ωμό ozploitation σινεμά της δεκαετίας του '80 σε έχει επηρεάσει βαθύτερα από οτιδήποτε άλλο ή στην προκειμένη και μόνο περίπτωση λειτουργεί ως πρίσμα αλληγορίας με διάφορες μεταφράσεις για τον καθένα μας, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του;
Νομίζω ότι πάντα σκέφτομαι σε δίπολα, οπότε θα έλεγα ότι η σχέση και οι διαφορές μεταξύ του Australian New Wave και του Ozploitation είναι που δημιουργούν μέσα μου ενδιαφέρουσες διαδρομές, με κάνουν να σκέφτομαι και να βρίσκω πράγματα που με αφορούν.
>Τι θα ήθελες να κρατήσει κάποιος φεύγοντας από τη Στέγη και έχοντας ζήσει την εμπειρία αυτή;
Κάτι, οτιδήποτε. Νομίζω ότι λόγω ταχύτητας φεύγουν τόσο γρήγορα πια τα πράγματα από μέσα μας που κάτι οτιδήποτε, προσωπικά μου είναι αρκετό.
ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΤΡΙΧΡΩΜΗ
>Το άλμπουμ "Μουσική για διαδρόμους" λειτουργεί ως συνδετικός ιστός που ενώνει τους χώρους της Στέγης. Πώς γράφεις μουσική για ένα "σώμα" που κινείται, που περπατά, περιπλανιέται και ανεβαίνει σκάλες;
Ο τρόπος που προσέγγισα αυτή τη μουσική ήταν αρκετά ενστικτώδης, περισσότερο από κάθε άλλη μουσική που έχω συνθέσει. Σε κάθε στιγμή ακολουθούσα νοερά ανθρώπους να κοιτούν με περιέργεια γύρω τους, να μιλούν με γνωστούς ή αγνώστους, να έχουν αργήσει και να μπαίνουν σαστισμένοι σε αυτόν τον μη τόπο. Γινόμουν κι εγώ κάτι μέσα σε αυτόν τον χώρο. Απόλαυσα κάθε στιγμή της δημιουργίας αυτού του άλμπουμ. Μου άνοιξε νέους δρόμους και νέους ήχους για να εξερευνήσω. Θα αναφερθώ επίσης στην ωραία συνεργασία που είχαμε με τον Κίμωνα Βλαχάκη στην παραγωγή.
>Η συνεργασία σου με τον Αλέξανδρο Βούλγαρη είναι μακροχρόνια και πολυεπίπεδη. Από το soundtrack της "Winona", που κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, μέχρι και σήμερα. Τι αντλείς από αυτή τη δημιουργική σχέση και τι χρειάζεται μία συνεργασία για να έχει τόση διάρκεια;
Με τον Αλέξανδρο έχουμε αναπτύξει έναν κώδικα επικοινωνίας. Ουσιαστικά δεν χρειάζεται να μιλάμε πολύ. Μου έχει μάθει πολλά και πάντα προτείνει πράγματα που αγγίζουν τα δημιουργικά μου όρια. Μέσα από τις συνεργασίες μας είχα πάντα την ευκαιρία, στο πλαίσιο κάποιας ιδέας του, να δοκιμάσω κάτι που δεν είχα ξανακάνει.
Σε αυτό το πρότζεκτ, για παράδειγμα, μου πρότεινε, πέρα από τη "Μουσική για διαδρόμους", να ασχοληθώ με το ενδυματολογικό κομμάτι των ταινιών που γυρίσαμε, να παίξω η ίδια στη μεγάλου μήκους ταινία του "ΜΑΡΑΛΙΝΚΓΑ ΜΑΝΙΝΓΚΡΙΝΤΑ ΜΑΝΤΑΜΑΡΟΥ" και μου έδωσε απόλυτη ελευθερία να εκφραστώ. Οπότε θα πω ότι μια συνεργασία χρειάζεται εμπιστοσύνη, σεβασμό και ο ένας να εμπνέει τον άλλον. Και όχι λόγια πολλά.
>Η Αυστραλία του The Boy δεν είναι χώρα, αλλά φαντασίωση, ένας εσωτερικός τόπος. Βρήκες τον δικό σου προορισμό καθώς δούλευες σε αυτό το project;
Ναι, τον βρήκα απόλυτα. Σε αυτή τη μη-χώρα βρήκα κι εγώ έναν τρόπο να υπάρχω και να νιώθω ο εαυτός μου.
>Γράφεις μουσική για σινεμά και παραστάσεις εδώ και χρόνια. Πώς αλλάζει η διαδικασία όταν η μουσική δεν είναι υποστηρικτική αλλά αφηγηματικά ισότιμη, όπως τώρα;
Η αλλαγή για μένα είναι ότι προσπαθώ να δουλεύω πιο ελεύθερα, όπως όταν είσαι μπροστά σε μια λευκή σελίδα και δεν ξέρεις τι πρόκειται να ακολουθήσει. Προσπαθώ να μην παρεμβαίνω πολύ σε κάτι που πάει να δημιουργηθεί, κάτι άμορφο που σιγά σιγά αποκτά μορφή, (είναι εφικτό) αρκεί να του δώσεις χρόνο.
>Κάθε τραγούδι που γράφεις, έχεις πει, νομίζεις ότι θα είναι το τελευταίο. Τι συμβαίνει τελικά και γράφεις ξανά;
Παλαιότερα, όταν έγραφα ένα τραγούδι, αγχωνόμουν ότι δεν θα προλάβω να το ηχογραφήσω, ότι θα το ξεχάσω ή ότι δεν θα καταφέρω να το αποτυπώσω όπως το άκουγα στο μυαλό μου. Η δημιουργική διαδικασία είναι κάτι τόσο άπιαστο για μένα, που συχνά αναρωτιόμουν αν θα μου συμβεί ξανά. Πλέον δεν με αγχώνει αυτή η σκέψη.
Περισσότερες πληροφορίες και εισιτήρια για το "Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία" του The Boy στη Στέγη, βρίσκεις εδώ.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.
