Η "Βασίλισσα του αργεντίνικου νουάρ" και τρίτη πιο μεταφρασμένη συγγραφέας της Αργεντινής μετά τον Μπόρχες και τον Κορτάσαρ τα κατάφερε και πάλι. "Ο Χρόνος των Μυγών” που μόλις μεταφράστηκε στα ελληνικά από τις Ασπασία Καμπύλη και Χριστίνα Φιλήμονος για τις εκδόσεις Carnivora συγκαταλέγεται ήδη στα βιβλία page-turners του καλοκαιριού.
Συνδυάζοντας αριστοτεχνικά την αγωνία και τις ανατροπές με το κοινωνικό σχόλιο, στην περίπτωση αυτή πάνω στον φεμινισμό και την εξέλιξή του, μέσα στο συγκείμενο της Αργεντινής και της Λατινικής Αμερικής αλλά και γενικότερα, την κινηματογραφική πλοκή με την πειραματική γραφή (με το εύρημα του χορού μιας αρχαίας τραγωδίας, της Μήδειας, να αποκτά τις δικές του φωνές παράλληλα με τη βασική αφήγηση), "Ο Χρόνος των Μυγών” διαβάζεται σε ένα Σαββατοκύριακο, αντί για binge-watching. Κάτι που άλλωστε μας έχει συμβεί και με τα προηγούμενα βιβλία της Κλαούδια Πινιέρο που έχουμε διαβάσει όπως τα "Η Ελένα ξέρει”, "Καθεδρικοί” και "Οι χήρες της Πέμπτης”.
Δεν είναι τυχαίο που μετά το "Η Ελένα ξέρει”, μεταξύ άλλων, και "Ο Χρόνος των Μυγών” έγινε πριν λίγο καιρό ισπανόφωνη σειρά στο Netflix, ενσωματώνοντας στην αφήγηση και κομμάτια από το προηγούμενο βιβλίο της Πινιέιρο "Δικιά σου για πάντα” του οποίου αποτελεί κατά κάποιο τρόπο συνέχεια, αν και μπορεί να διαβαστεί εντελώς αυτόνομα. Οι κριτικές μιλούν για ένα θρίλερ με στοιχεία μαύρης κωμωδίας, μια τίμια μεταφορά από μια εκλεκτή ομάδα συντελεστών σε σκηνοθεσία των Ana Katz και Benjamín Naishtat, με δυο δυνατές γυναικείες ερμηνείες (Carla Peterson, Nancy Dupláa).
Η ιστορία: "θάνατος", "θηλυκό" και "μύγα"
Δεκαπέντε χρόνια μετά την καταδίκη της για τη δολοφονία της ερωμένης του άντρα της, η Ινές αποφυλακίζεται. Η ζωή της είναι διαφορετική, αλλά το ίδιο και η κοινωνία: η εξέλιξη του φεμινισμού, οι νόμοι για τις αμβλώσεις, η συμπεριληπτική γλώσσα. Με νέο όνομα και τα μαλλιά της πλέον γκρίζα, ξεκινά, παρέα με τη μόνη φίλη που απέκτησε στη φυλακή, την επιχείρηση που ονομάζουν ΘΘΜ, από το "θάνατος", "θηλυκό" και "μύγα".
Η Ινές, μια παραδοσιακή νοικοκυρά για την οποία η μητρότητα δεν υπήρξε ποτέ πηγή ευτυχίας, καταλαβαίνει πως πρέπει να φανεί πρακτική και να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Όσο κι αν της κοστίζει.
Συνεταιρίζεται με τη μοναδική φίλη που απέκτησε στη φυλακή, την Κουλή, και μαζί ιδρύουν μια διττή επιχείρηση: η Ινές αναλαμβάνει απεντομώσεις, ενώ η συνέταιρός της δουλεύει ως ιδιωτική ντετέκτιβ. Όσο η συνέταιρός της, η Κουλή, αναλαμβάνει ιδιωτικές έρευνες, η Ινές ξαναβρίσκει τα βήματα και τον ρόλο της στην κοινωνία, εξειδικεύοντας τις γνώσεις της στις οικολογικές απεντομώσεις και με αρχή της να μην εξοντώσει ξανά κανένα έμβιο πλάσμα άκριτα, αλλά να βρίσκει λύσεις στην αντίφαση "σκότωσέ μου τις κατσαρίδες αλλά να σώσουμε και τον κόσμο μαζί". Ώσπου μια από τις πελάτισσες της Ινές θα της προτείνει κάτι που θα μπορούσε να την ωθήσει εκ νέου στα όρια της παρανομίας. Μια εξαιρετικά ανησυχητική ανταλλαγή· ως διέξοδος από τα σκοτάδια του παρελθόντος, η πρόταση μπορεί να γείρει επικίνδυνα τη ζυγαριά προς τη λάθος πλευρά. Μπορεί όμως και να τους αλλάξει τη ζωή
"Η λέξη που πλέον διαλέγει κανείς"
Ένα από τα ευρήματα του βιβλίου είναι η εμμονή της κεντρικής ηρωίδας, της πρόσφατα αποφυλακισμένης Ινές με τις μύγες, η ζωή και ο χρόνος των οποίων, ο οποίος μετράται, όπως θα δούμε, διαφορετικά από των ανθρώπων. Επιστημονικές παρατηρήσεις που αφορούν ένα από τα έντομα που προκαλούν συνήθως αρνητικά συναισθήματα διεισδύουν ενοχλητικά στην πλοκή διαβρώνοντας με τον δικό τους τρόπο τη γραμμικότητα της ιστορίας και επιδρώντας συν-αισθηματικά κατά την ανάγνωση.
Στον πολυφωνικό χορό της Μήδειας αλλά και στη σχέση της κεντρικής ηρωίδας με τη γλώσσα η 66χρονη Πινιέιρο εντάσσει οργανικά αναφορές και επιρροές από τα φεμινιστικά κινήματα, τις νέες ιδεολογίες, αλλά και τις μάχες που εξαπολύονται σχετικά με "τη λέξη που πλέον διαλέγει κανείς". Η μητρότητα, η φιλία, η επιθυμία, η τάξη, το μεγάλωμα, είναι μερικές από τις θεματικές που διατρέχουν την ιστορία, παραμένοντας όμως στην ουσία της ένα θρίλερ, ένα καλό αστυνομικό, στο οποίο, άλλωστε, η κοινωνικοπολιτική διάσταση και η πόλη παίζουν πάντα καθοριστικό ρόλο. Η γραφή της παρόλα αυτά δεν πλατιάζει, παραμένει ποιητική στην ουσία της, βάζοντας σε τάξη την πραγματικότητα, κρατώντας όμως ζωντανή την ενόχληση που προκαλεί η "μύγα” που δεν φεύγει ποτέ από το μάτι της Ινές.
Διαβάστε Επίσης
