Το "Φαράσι", ένα νέο ζιν του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας - Εργαστήριο Ιστορίας, Θεωρίας και Εννοιολογικού Σχεδιασμού για την Αρχιτεκτονική, την Πόλη και το Περιβάλλον, κυκλοφορεί επισήμως σε ψηφιακή μορφή, στην ιστοσελίδα του τμήματος.
Το "Φαράσι" είναι ένα φανζίν που αφιερώνει τη δράση του στο χώμα, τον αέρα, το νερό, το βουνό ή τη θάλασσα. Ετυμολογία: αραβικά ةشارف φαράσα, η πεταλούδα, γιατί το σχήμα του φαρασιού μοιάζει με ενήλικη πεταλούδα. Η πεταλούδα είναι έντομο της τάξης των Λεπιδόπτερων. Γεννιέται σε μορφή αυγού και όταν γίνεται κάμπια (προνύμφη) οι αδένες της εκκρίνουν λεπτά στρώματα μεταξιού χτίζοντας ένα κουκούλι στο οποίο μετατρέπεται σε χρυσαλίδα. Βγαίνοντας από το νηματοειδές περίβλημα παίρνει τη μορφή ενήλικης πεταλούδας με φτερά. Οι πεταλούδες είναι φυτοφάγες και το μεγαλύτερο τμήμα τους παρουσιάζει περιπτώσεις σεξουαλικού διμορφισμού.
Διαβάστε Επίσης
Η πρώτη, τελευταία και παντοτινή μπιενάλε του Ψηλορείτη είναι μια ιδεατή καλλιτεχνική διοργάνωση με πραγματικά έργα τα οποία όμως γίνονται γνωστά μέσα από αυτοσχέδιους καταλόγους αφού κανείς δεν μπορεί να παρευρεθεί σε μια έκθεση στην δυσπρόσιτη κορυφή ενός βουνού, ακόμα και αν υπήρχε πρόσκληση. Σαν μια συναυλία που δεν πήγε κανείς, αλλά έγινε γνωστή από την ηχογράφηση, τα έργα που τοποθετούνται ή υλοποιούνται στα μονοπάτια και στην κορυφή του βουνού καταγράφονται με σκοπό την παρουσίαση τους από ένα έντυπο, που τουλάχιστον στην αρχή, κυκλοφορεί από χέρι σε χέρι.
Το πιο πρόσφατο έργο που υλοποιήθηκε στο πλαίσιο της Μπιενάλε είναι το "Χίλιοι ήχοι από το όρος Ίδη" του Νίκου Αρβανίτη και πρόκειται για μια κασέτα που με τις δυο πλευρές της και τη θήκη της αποτελεί μια τρίπτυχη αντιμετώπιση του φυσικού τοπίου και της τεχνικής διαμεσολάβησης του. Η επιλογή της κασέτας σαν μέσο καταγραφής γίνεται με στόχο την αναδρομή σε τεχνολογίες περιπατητικής καταγραφής και ακρόασης ενώ αναπόφευκτα αναφέρεται και σε πρακτικές διαμοιρασμού/εξάπλωσης μουσικής μέσα από ανοιχτά, ερασιτεχνικά και πειρατικά μοντέλα διανομής μουσικής και καλλιτεχνικού περιεχομένου.
Μέσα από το υβριδικό φανζίν "Φαράσι", η πρώτη, τελευταία και παντοτινή μπιενάλε του Ψηλορείτη διανέμει ένα έργο ελεύθερα για αναπαραγωγή και ακρόαση. Κατεβάζεις τις δυο πλευρές της κασέτας από τα ισάριθμα QR codes και τα αντιγράφεις σε μια κασέτα εξήντα λεπτών (αν βρεις). Κόβεις το μισό τεύχος και το διπλώνεις για να φτιάξεις το εξώφυλλο.
Το φανζίν είναι μια μορφή έκδοσης συνδεδεμένη με την αντικουλτούρα και την υποκουλτούρα, με τον δημόσιο αλλά μειοψηφικό και μη-κυρίαρχο λόγο. Κατά κανόνα, πολιτιστικοί θεσμοί και εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν ήταν επίσημοι υποστηρικτές αλλά υπήρξαν οι κύριοι χώροι διακίνησης και παραγωγής, έστω και αν αυτό γινόταν με παρασιτικούς όρους.
Το Φαράσι.ζίν εκδίδεται από το Εργαστήριο για την Ιστορία την Θεωρία και τον Εννοιολογικό Σχεδιασμό του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Σε κάθε τεύχος του πρώτου κύκλου προσκαλείται ένα πρόσωπο για να παρέμβει μέσω του ζίν στη δημόσια σφαίρα. Ανάλογα με τα μέσα που χρησιμοποιούνται σε κάθε τεύχος, αυτό διανέμεται με διάφορους τρόπους, ως ψηφιακό αρχείο ή έντυπο.
Σύνταξη και σχεδιασμός τεύχους: Σταμάτης Σχιζάκης, με το έργο του Νίκου Αρβανίτη Χίλιοι ήχοι από το όρος Ίδη
Αρχισυνταξία: Φοίβη Γιαννίση, Ίρις Λυκουριώτη, Φανή Παραφόρου
Διαβάστε Επίσης
