Ο χορός του θανάτου

Βιτριολικοί διάλογοι, πικρόχολα σχόλια, κυνισμός, πλήξη, καβγάδες, ταπεινώσεις: πάνω σε αυτήν τη συνθήκη στήνει το έργο του ο Σουηδός δραματουργός, που για (ακόμη) μία φορά ασχολείται με την κόλαση της γαμήλιας συμβίωσης. Έργο μινιμαλιστικής εξωτερικής δράσης, ο "Χορός του θανάτου" τοποθετείται σε ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον, σε ένα από τα νησάκια του αρχιπελάγους της Στοκχόλμης, μέσα σ’ ένα φρούριο που κάποτε ήταν φυλακή. Τώρα αποτελεί το σπίτι-φυλακή του λοχαγού Έντγκαρ και της συζύγου του, πρώην ηθοποιού, Αλίς. Εμείς τους συναντάμε τη βραδιά που γιορτάζουν τα είκοσι πέντε χρόνια γάμου τους με τον μόνο τρόπο που γνωρίζουν: κατασπαράζοντας τις σάρκες τους. Απομονωμένοι όσο ποτέ –καθώς τα παιδιά τους έχουν αποξενωθεί, οι υπηρέτριες παραιτούνται η μία μετά την άλλη και οι γείτονες τους αποφεύγουν–, ο Έντγκαρ και η Αλίς έχουν μόνο ο ένας τον άλλον. Η έλευση του Κουρτ, μακρινού ξαδέρφου της Αλίς που κάποτε την είχε διεκδικήσει, θα διαταράξει για λίγο τις ισορροπίες όμως δεν θα επιφέρει κάποια αλλαγή· οι δυο τους θα συνεχίσουν να επιδίδονται σφιχταγκαλιασμένοι σε αυτόν το "χορό του θανάτου" που τους κρατάει ζωντανούς.

Ο Γιάννης Χουβαρδάς ανέσυρε κάτω από τη νατουραλιστική κατασκευή του έργου τη φρίκη που κοχλάζει κι έστησε επί σκηνής έναν εξπρεσιονιστικό εφιάλτη. Ένα κατεξοχήν στατικό κείμενο, που στηρίζεται στη δύναμη του λόγου και των λέξεων, εδώ ζωήρεψε, κινήθηκε, ανέπνευσε. Η επιδραστική μουσική του Φώτη Σιώτα, μαζί με τους μεγεθυσμένους ήχους του εξωτερικού περιβάλλοντας έδωσαν τα θεμέλια σε μια παράσταση που κινήθηκε σχεδόν με χορογραφικούς όρους, στους ρυθμούς μιας παρτιτούρας, ενώ οι φωτισμοί του Κάρολ Γιάρεκ βοήθησαν τη σκηνογραφική δουλειά και αποτύπωσαν καίρια τις συναισθηματικές αποχρώσεις. 

Σαν δύο βαμπίρ, δύο νεκροζώντανα πλάσματα που έρχονται από τα βάθη του χρόνου και θα συνεχίσουν να υπάρχουν εσαεί, εμφανίστηκαν η Έλενα Τοπαλίδου και ο Σίμος Κακάλας, καθώς επιδίδονταν με μανία, πόνο και ηδονή στο τελετουργικό του ερωτικού μίσους τους. Κι ενώ οι δύο ήρωες δεν ανταλλάσσουν ούτε βλέμμα, καθώς συνδιαλέγονται στην πρώτη σκηνή (εύστοχα η Θάλεια Μέλισσα χώρισε τη μεγάλη σκηνή του Υποσκηνίου σε δύο ξεχωριστά σαλόνια), πολύ γρήγορα ο Χουβαρδάς τούς φέρνει κοντά μόνο και μόνο για να επιδοθούν σε ασφυκτικά αγκαλιάσματα και μάχες σώμα με σώμα. Η Έλενα Τοπαλίδου, στην καλύτερη ως τώρα ερμηνεία της, καθοδήγησε αυτό το τανγκό για δύο με μια άκρως θεατράλε παρουσία, που αποτυπώθηκε και στα εξαιρετικά κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη. Αυτή η βραδιά ήταν η βραδιά της Αλίς, η βραδιά της περφόρμανς της και το σαλόνι ήταν η σκηνή της. Δίπλα της ο Σίμος Κακάλας απέδωσε εξαιρετικά την αμφίρροπη θέση του ισχυρού/ανίσχυρου Έντγκαρ, υπέροχος ο Χάρης Φραγκούλης στο ρόλο του Κουρτ, που γίνεται στόχος και θήραμα αυτής της ανελέητης ανθρωποφαγικής συνθήκης.