Τα μάτια τέσσερα

Με το δεύτερο έργο του, ο Γιάννης Τσίρος (2007) συνέχισε το θέατρο σύγχρονου κοινωνικού προβληματισμού που ξεκίνησε με τα "Αξύριστα πηγούνια" και συνεχίζει έκτοτε. Εδώ τον απασχολεί η αυστηρότητα και η ακαμψία της εξουσίας απέναντι σε μια κοπέλα που έκλεψε ένα κραγιόν κι έπειτα αντιστάθηκε στη σύλληψη και διέφυγε. Η ηρωίδα, η Άννα, δεν εμφανίζεται παρά στην τελευταία σκηνή, καθώς ο Τσίρος δομεί το έργο του γύρω από τους διαφόρους φορείς της εξουσίας και τον παππού της, που προσπαθεί απευθυνόμενος σε κάθε κατεύθυνση να ελαφρύνει τη θέση της εγγονής του, καθώς, όπως έντονα τονίζεται, το αδίκημα της "αντίστασης κατά της αρχής" ούτε εξαγοράζεται ούτε αναστέλλεται.

Tα "Μάτια τέσσερα" εκτυλίσσονται μέσα από μια παράθεση σκηνών στις οποίες πρωταγωνιστούν μία αστυνομικός, ένας δικαστής, ένας βουλευτής και ένας δημοσιογράφος, που είναι και ο μόνος που στέκεται στο πλευρό της Άννας. Πρόκειται για ένα ωραίο συγγραφικό εύρημα, καθώς η δράση δεν εξελίσσεται με τον αναμενόμενο τρόπο και κάθε σκηνή δεν αποκαλύπτει αμέσως τη σχέση της με το κεντρικό συμβάν, τονώνοντας το ενδιαφέρον του θεατή. Μπορεί να μη λείπει κάποιος διδακτισμός ή η επίκληση στο συναίσθημα από μεριάς του συγγραφέα, όμως συνολικά το έργο αιχμαλωτίζει γλαφυρά τις στρεβλώσεις του συστήματος, οι οποίες θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν στην ατάκα: "η δικαιοσύνη είναι ανθρώπινο δημιούργημα· άρα αδυνατεί να είναι δίκαιη".

Η σκηνοθεσία του Γιώργου Πυρπασόπουλου, με πίστη στο έργο, αναδεικνύει τα πρόσωπα και τα σημεία που θίγει προς προβληματισμό. Η επιλογή τού να μοιράσει τους οχτώ ρόλους σε τέσσερις ηθοποιούς λειτουργεί καλά και δίνει την ευκαιρία στους ηθοποιούς όχι απλώς να αναμετρηθούν με δύο ρόλους ο καθένας αλλά και να ερμηνεύσουν ανθρώπους με διαφορετική στάση απέναντι στο διακύβευμα του έργου. Ξεχωρίζουν ο Χρήστος Σαπουντζής (Παππούς, Δικαστής) και η Μαρία Κατσανδρή (Αστυνομικός, Οικιακή βοηθός) για τις εσωτερικές ποιότητες που επιδεικνύουν και τη μεταμόρφωσή τους σε τελείως διαφορετικούς χαρακτήρες.

Περισσότερο εξωστρεφής και κάπως μονοκόμματος είναι ο Πανάγος Ιωακείμ στους ρόλους του Βουλευτή και του Δημοσιογράφου, ενώ η Ναταλία Σουίφτ, που επωμίζεται το ρόλο της Συζύγου του βουλευτή και της Άννας, αποδεικνύει το ταλέντο της, αν και ερμηνεύει τους δύο ρόλους σε παρόμοιο, οργισμένο, ύφος· όσον αφορά αυτόν της Άννας, πάντως, υπάρχει και συγγραφική ευθύνη στη σκιαγράφηση ενός ίσως μονοδιάστατου προσώπου. Ωραίο και λειτουργικό το σκηνικό της Άννας Ζούλια αποτελεί ένα σύνολο από πολυμορφικά ντουλάπια, που διαμορφώνουν κατάλληλα τα έπιπλα των διαφορετικών χώρων όπου εκτυλίσσονται οι σκηνές του έργου – εικόνα που συμπληρώνεται ωραία από άλλες λεπτομέρειες, όπως οι οθόνες που κρύβονται στο σκηνικό και η γκρίζα, μουντή ομοιομορφία των κοστουμιών και των ψυχρών σκηνικών, αποτυπώνοντας την πικρή επίγευση που αφήνει το έργο.