Είναι πολύ ενδιαφέρον να ανακαλύπτει κανείς πως ένα έργο κρύβει περισσότερα απ’ ό,τι αρχικά αφήνει να φανερωθούν, όπως συμβαίνει με αυτό του σύγχρονου Βρετανού δραματουργού. Μια γυναίκα ξεκινάει, με χιούμορ και μεγάλη αμεσότητα, να αφηγείται τη γνωριμία με τον άντρα της. η αμεσότητα κρατιέται καθ’ όλη τη διάρκεια, όμως αυτό που αρχικά δείχνει ότι αφορά έναν κωμικό μονόλογο για τις σχέσεις εκτυλίσσεται ως ένα συνταρακτικό δράμα. Ο Κέλι μιλάει για τους έμφυλους ρόλους που επιβάλλει η κοινωνία στα «αγόρια και τα κορίτσια», καθώς και για την ενδοοικογενειακή βία που μπορεί να προκαλέσει η υιοθέτηση αυτών των στερεοτύπων. Αυτό που διακρίνει το έργο και το κάνει σκηνικά συναρπαστικό δεν είναι απλώς το θέμα του, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το εξελίσσει.
Ο Κέλι προβάλλει διάσπαρτα επεισόδια από τη ζωή του ζευγαριού, και μάλιστα επεισόδια που φαίνονται ασήμαντα ή άσχετα, που στις λεπτομέρειές τους, έμμεσα και υπόγεια, χτίζουν την προβληματική σχετικά με τους έμφυλους ρόλους. Κρατώντας κρυφά τα χαρτιά του, παίζει συνεχώς με τα συναισθήματα του θεατή, καθώς τον πηγαίνει από τις ευτυχισμένες στιγμές του ζευγαριού σε άλλες που «χτυπούν καμπανάκι», ώσπου να καταλήξει στο ακραία βίαιο φινάλε. Έτσι, αντί για ένα «διδακτικό» έργο, παραδίδει ένα αριστοτεχνικό κατασκεύασμα, και μάλιστα με τη μορφή μονολόγου, φέρνοντας στο προσκήνιο μια γυναίκα σε roller coaster συναισθημάτων. Εδώ η δουλειά της παράστασης είναι αξιοσημείωτη, καθώς η Άννα-Μαρία Στεφαδούρου καθοδηγεί τη Δώρα Παρδάλη, προσφέροντάς της το απαραίτητο πλαίσιο ασφάλειας και ενθάρρυνσης, ώστε να καταθέσει μια ουσιαστική ερμηνεία γεμάτη σθένος και ευαισθησία σε ένα δύσκολο, ερμηνευτικά και συναισθηματικά, εγχείρημα.
Περισσότερες πληροφορίες
Girls and boys
Η βία, η εξουσία και ο ρόλος τους στη σχέση των δύο φύλων πρωταγωνιστούν στον συνταρακτικό μονόλογο του βραβευμένου με Tony συγγραφέα Ντένις Κέλι.
