Φεστιβάλ και τον χειμώνα: Η Στεφανία Γουλιώτη επιστρέφει με το "Φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ"

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου δεν επαναπαύεται και τον Οκτώβριο του 2026, στο πλαίσιο της σειράς δράσεων "Φθινόπωρο – Απόηχοι", παρουσιάζει ξανά στην Πειραιώς 260 "Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ" της Στεφανίας Γουλιώτη, βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Δημήτρη Χατζή. Δίπλα της επί σκηνής ο Φώτης Στρατηγός μοιράζεται την προσωπική αυτή σκηνική ανάγνωση του έργου.

Πριν βουτήξει στο στοίχημα του "Άμλετ", σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά, η Στεφανία Γουλιώτη ενορχηστρώνει και ερμηνεύει παράλληλα την Ιζαμπέλα Μόλναρ, υπογράφει μία προσέγγιση στην οποία η λογοτεχνία συναντά τη γλυπτική, το ζωντανό σώμα και την ύλη. Η σκηνοθετική της ματιά και η έντονα σωματική ερμηνεία της ξεχώρισαν ήδη από την πρώτη παρουσίαση τον περασμένο Ιούνιο με τέσσερις sold out παραστάσεις στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026, η οποία γνώρισε θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς και οδήγησε σε αυτόν τον νέο, περιορισμένο κύκλο παραστάσεων, από 1 έως 5 Οκτωβρίου 2026.

"Η γλυπτική είναι η τέχνη που αγαπώ": Με αυτή τη φράση ο Δημήτρης Χατζής ανοίγει το διήγημά του "Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ". Μέσα σε αυτό επίσης, επιχειρώντας να περιγράψει τη γλυπτική, θα την ορίσει ανεπανάληπτα ως "έλλογη οργάνωση μέσα στον άλογο κόσμο". Η παράσταση είναι μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος· μια εξερεύνηση του ορίου όπου η Τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή - και, ενίοτε, επικίνδυνη.

Η αναγκαιότητα της Τέχνης για τον ‘τακτοποιημένο’ θεατή, η σύνδεσή του με τον άλογο και χαοτικό κόσμο όπου όλα τα ένστικτα βρίσκουν τη νομιμότητά τους, το θέμα της σχέσης του καλλιτέχνη με το δημιούργημά του, καθώς και το ίδιο το μυστήριο της γλυπτικής τέχνης και των υλικών της, αποτέλεσαν το έναυσμα γι’ αυτή την παράσταση.

Εδώ, η γλυπτική δεν αποτελεί απλώς θέμα, αλλά γίνεται η ίδια πρωταγωνίστρια πάνω στη σκηνή. Η πορεία του υλικού –από την επιδίωξη της τελειότητας και το ερώτημα για το τι τελικά αυτή σημαίνει, μέχρι τη φθορά και τη διάλυση– αναδύεται σε γλαφυρή μεταφορά της εσωτερικής διαδρομής της ηρωίδας.

Ποια είναι η σχέση του ζωντανού σώματος με το πρωτογενές υλικό; Ο πηλός εδώ δεν είναι σκηνικό αντικείμενο αλλά ζωντανό σώμα. Τα γλυπτά –μέσα από τη δουλειά της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου– τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και τη μορφή της Ιζαμπέλας. Αποκτούν πνοή και μεταμορφώνονται για να αποκαλύψουν τη λεπτή και συχνά οδυνηρή σχέση μεταξύ δημιουργού, δημιουργήματος και παρατηρητή.

Τη σκηνοθεσία και τη δραματουργία υπογράφει η Στεφανία Γουλιώτη. Σύμβουλος δραματουργίας είναι ο Έκτορας Λυγίζος, ενώ η συγγραφή του πρόσθετου κειμένου ανήκει στη Νεφέλη Μαϊστράλη. Η μουσική είναι του Γιώργου Πούλιου, η κίνηση της Αντωνίας Οικονόμου, το σκηνικό της Φιλάνθης Μπουγάτσου, τα κοστούμια της Νίκης Ψυχογυιού, ο σχεδιασμός των φωτισμών του Σάκη Μπιρμπίλη, γλύπτρια είναι η Ισμήνη Τσοφίδου και το live video υπογράφουν ο Ιγνάτιος Σκανδάλης και η Θωμαΐς Τριανταφυλλίδου.