Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση "κατακτά" το Βίλνιους: Greek Focus στο 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Sirenos

Η σύγχρονη ελληνική θεατρική και χορευτική σκηνή ταξιδεύει στη Βαλτική. Από τις 2 έως τις 8 Οκτωβρίου 2026, το 23o Διεθνές Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών Sirenos στο Βίλνιους της Λιθουανίας στρέφει το βλέμμα του στην Ελλάδα, φιλοξενώντας ένα μεγάλο Greek Focus. Με την υποστήριξη του Onassis Stegi Touring Program, η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση παρουσιάζει τρεις από τις πιο δυναμικές παραγωγές της, έργα που μιλούν κατευθείαν στο "εδώ και τώρα". Η παρουσία στο Sirenos αποτελεί συνέχεια των επιτυχημένων ελληνικών focus των τελευταίων ετών (Λιέγη και Λευκωσία το 2022, Άμστερνταμ και Μπασάνο ντελ Γκράπα το 2024). Από το 2011, περισσότερες από 100 παραγωγές της Στέγης έχουν ταξιδέψει σε 60 χώρες, αποδεικνύοντας ότι η σύγχρονη ελληνική σκηνή βρίσκεται σε διαρκή, ζωντανό διάλογο με την παγκόσμια καλλιτεχνική πραγματικότητα.

"Ποιος είναι ο ρόλος του θεάτρου όταν οι καθημερινές ειδήσεις μοιάζουν πιο δραματικές από αρχαίες τραγωδίες;" αναρωτιέται η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Sirenos, Kristė Agota Savė. Με αυτή την αφετηρία, το φεστιβάλ στρέφεται στην πολυσήμαντη λέξη "αποκάλυψις" —ως καταστροφή αλλά και ως φανέρωση της αλήθειας— καθρεφτίζοντας την εποχή μας, η οποία σημαδεύεται από πολέμους και κοινωνικές αναταράξεις. Σύμφωνα με την ίδια, οι Έλληνες καλλιτέχνες φέρνουν στο Βίλνιους μια μοναδική αντίφαση: από τη μία πλευρά εκφράζουν ανοιχτά την απογοήτευσή τους για τον κόσμο, και από την άλλη φέρουν ένα βαθύ, αυθεντικό "κέφι", μια κατάσταση πάθους που διεκδικεί τη ζωή κόντρα στο σκοτάδι.

Οι τρεις παραγωγές της Στέγης που ταξιδεύουν

"Mami" του Μάριο Μπανούσι (2 & 3 Οκτωβρίου 2026)

Στην Κεντρική Σκηνή του Λιθουανικού Εθνικού Δραματικού Θεάτρου ο βραβευμένος με Αργυρό Λέοντα στην Μπιενάλε Θεάτρου της Βενετίας Μπανούσι προκαλεί τη συγκίνηση αβίαστα με τη παράσταση του που αγγίζει τη θεματική της μητρότητας. Στήνει επί σκηνής ένα ιδιότυπο, ανίερο ιερό γεμάτο τάματα, μνήμες και έρωτα, δημιουργώντας έναν ύμνο για τις γυναίκες που μας μεγάλωσαν. Το "Mami" είναι μια βιωματική, τελετουργική παράσταση που καθηλώνει με την υποβλητική της ατμόσφαιρα, την εικαστική της καθαρότητα και τον τρόπο που μετατρέπει το προσωπικό πένθος σε καθολική ποιητική εμπειρία. Μάλιστα έχει ήδη διαγράψει θριαμβευτική διεθνή πορεία (Αβινιόν, Παρίσι, Μαδρίτη, Νέα Υόρκη). Διαβάστε κριτική για την παράσταση

 "It's the end of the amusement phase” της Χαράς Κότσαλη (5 Οκτωβρίου 2026)

Στο Black Hall of Arts Printing House θα παρουσιαστεί η πολυσυζητημένη χορογραφία της υπέροχης Χαράς Κότσαλη που εξερευνά την αμφίθυμη σχέση του ατομικού και του συλλογικού σώματος με την Ιστορία. Τρεις χορεύτριες συνομιλούν επί σκηνής με το παρελθόν και το μέλλον. "Στο "It’s the end of the amusement phase” επιχειρούμε να αναμετρηθούμε με τη δυναμική σχέση ελπίδας και απογοήτευσης, όπως αυτή έχει εγγραφεί στο ατομικό σώμα και –σε αυτό που λίγο συμψηφιστικά λέμε– συλλογικό σώμα μέσα στο ιστορικό συνεχές. Η κίνηση, και ακόμα πιο συγκεκριμένα ο χορός, έχει υπάρξει ένας διαφορετικός ιστορικός μάρτυρας, έχει διαμορφώσει κι έχει διαμορφωθεί από αντιλήψεις για το τι σημαίνει ομορφιά, επιθυμία ή και διασκέδαση και την ίδια στιγμή έχει θέσει εαυτόν στην υπηρεσία εθνικών και πολιτικών αφηγημάτων" δήλωνε η Χαρά Κότσαλη στο "α" με αφορμή την παράσταση. 

Το έργο της Κότσαλη έχει ενθουσιάσει το κοινό για την εκρηκτική του ενέργεια, τον punk χαρακτήρα του και τον ευφυή πολιτικό του σχολιασμό. Υποψήφιο για το διεθνές Bloom Prize 2027, ξεχωρίζει για την έντονη σωματικότητα και τον τρόπο που αποδομεί τα ιστορικά στερεότυπα. Έχοντας ήδη κατακτήσει μεγάλα φεστιβάλ (Βιέννη, Βερολίνο, Άμστερνταμ, Ρώμη), ετοιμάζεται για το Sadler’s Wells του Λονδίνου το 2027.

"Το σπίτι" του Δημήτρη Καραντζά (8 Οκτωβρίου 2026)

Στο Black Hall of Arts Printing House θα παρουσιαστεί "Το σπίτι", η πρώτη "ενήλικη" συγγραφική απόπειρα του Δημήτρη Καραντζά· μια θεατρική "βόμβα" για τη βία, τον εθισμό στην εικόνα και την αναπόφευκτη εισβολή της πραγματικότητας. Πρόκειται για μια αλληγορική, κλειστοφοβική περφόρμανς-παραβολή. Ο Καραντζάς, ο οποίος αυτό το καλοκαίρι υπογράφει και μία από τις δύο μεγάλες παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου (την "Άλκηστη" του Ευριπίδη), χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο σασπένς, όπου η καθημερινή ασφάλεια απειλείται από μια αόρατη βία. Οι κριτικοί έχουν αποθεώσει την ακρίβεια της σκηνοθεσίας του, καθώς και την ικανότητα του έργου να λειτουργεί ως καθρέφτης των σύγχρονων κοινωνικών μας φοβιών.
Διαβάστε κριτική για την παράσταση.