"Πέρσες" | Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (3 & 4 Ιουλίου)
Μια μεγάλη παραγωγή φέρνει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου το εμβληματικό αντιπολεμικό δράμα του Αισχύλου, "Πέρσες", υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Χρήστου Θεοδωρίδη. Το παλαιότερο σωσμένο τραγικό έργο της παγκόσμιας δραματουργίας, που πραγματεύεται την οδύνη της ήττας των Περσών στη Σαλαμίνα, ανεβαίνει σε μια παράσταση-σταθμό με ένα κορυφαίο καστ ερμηνευτών. Η Μαρία Ναυπλιώτου (Άτοσσα), ο σπουδαίος Δημήτρης Καταλειφός (Δαρείος), οι Αναστάσης Ροϊλός (Ξέρξης), Σταύρος Σβήγκος (Αγγελιοφόρος) και ένας εξαιρετικός θίασος πρωταγωνιστών ενώνονται με έναν δυναμικό Χορό, υπό τη χαρακτηριστική, τελετουργική μέθοδο του σκηνοθέτη. Η παράσταση προσεγγίζει το κείμενο εστιάζοντας στον θρήνο, την ανθρώπινη απώλεια και την ύβρη της εξουσίας που οδηγεί στην καταστροφή. Ο έμπειρος δημιουργός φωτίζει τις διαχρονικές πολιτικές και υπαρξιακές διαστάσεις του έργου, προσφέροντας μια εμπειρία που αναμένεται να συγκινήσει βαθιά το κοινό, υπενθυμίζοντας πως απέναντι στη φρίκη του πολέμου, ο πόνος είναι κοινός για όλους. (Προπώληση more.com)
"Mothers – A Song for Wartime" | Μικρό Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (4 Ιουλίου)
Μια συγκλονιστική, διεθνής πρόταση έρχεται από το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου στη Μικρή Επίδαυρο από την πρωτοπόρο Πολωνή σκηνοθέτιδα Marta Górnicka. Η παράσταση "Mothers – A Song for Wartime" αποτελεί ένα πολιτικό και καλλιτεχνικό μανιφέστο κατά του πολέμου, φέρνοντας στη σκηνή έναν συγκλονιστικό Χορό αποτελούμενο από 21 γυναίκες από την Ουκρανία, την Πολωνία και τη Λευκορωσία. Πρόκειται για γυναίκες που βίωσαν την προσφυγιά, τη βία και τον ξεριζωμό. Μέσα από παραδοσιακά τραγούδια, νανουρίσματα, αλλά και σύγχρονες μαρτυρίες, οι γυναίκες αυτές ενώνονται σε μια κοινή, δυναμική φωνή που καταγγέλλει τη φρίκη του πολέμου. Η Górnicka αναβιώνει τη δύναμη του αρχαίου Χορού με έναν απόλυτα σύγχρονο, τελετουργικό τρόπο, μετατρέποντας το θέατρο σε έναν τόπο θεραπείας, μνήμης και αντίστασης. Μια μοναδική, βαθιά συγκινητική πρεμιέρα που γεφυρώνει το αρχαίο δράμα με τις ανοιχτές πληγές της σύγχρονης Ευρώπης. (Προπώληση more.com)
"Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας" | Φεστιβάλ Αθηνών (4-5 Ιουλίου)
Ο εμβληματικός και ανατρεπτικός μονόλογος του Δημήτρη Δημητριάδη, "Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας", ζωντανεύει στο Φεστιβάλ Αθηνών υπό τη σκηνοθετική ματιά της Gemma Hansson Carbone. Στο έργο αυτό, η μυθική μάντιδα Κασσάνδρα αποτινάσσει την κατάρα της αιώνιας διάψευσης και μεταμορφώνεται σε ένα ον που κηρύττει την έλευση του απόλυτου έρωτα και της επιθυμίας. Η Carbone προσεγγίζει το ποιητικό και χειμαρρώδες κείμενο του Δημητριάδη μέσα από μια έντονα σωματική και εικαστική performance, μετατρέποντας τον χώρο σε ένα ρευστό, ψυχικό τοπίο. Η παράσταση εξερευνά τα όρια ανάμεσα στην τρέλα και τη διαύγεια, το σκοτάδι του παρελθόντος και το φως μιας νέας αποκάλυψης. (Προπώληση more.com)
"Medea’s Children" | Πειραιώς 260 (4-5 Ιουλίου)
Ο διεθνούς φήμης, ριζοσπάστης σκηνοθέτης Milo Rau επιστρέφει στο Φεστιβάλ Αθηνών με το "Medea’s Children", μια παραγωγή του NTGent που αναμένεται να συζητηθεί έντονα. Ο Rau, γνωστός για το πολιτικό θέατρο ντοκουμέντο που δημιουργεί, συνδέει τον αρχαίο μύθο της Μήδειας με μια πραγματική, σύγχρονη τραγωδία: την υπόθεση μιας μητέρας στο Βέλγιο που σκότωσε τα ίδια της τα παιδιά. Στη σκηνή, μια ομάδα παιδιών-ηθοποιών αναλαμβάνει να αφηγηθεί την ιστορία, ανακρίνοντας τους ενήλικες, την κοινωνία και τις θεσμικές δομές. Μέσα από αυτή την ανατρεπτική δομή, η παράσταση εξερευνά τη φύση του εγκλήματος, τη ζήλια, τη θλίψη και την αθωότητα. Ο Milo Rau αποφεύγει τον εύκολο διδακτισμό και παραδίδει ένα βαθιά συγκλονιστικό, σκοτεινό αλλά και ποιητικό έργο, που ανατέμνει τις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής και της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας. (Προπώληση more.com)
"Το σώμα και το μυστήριο της ίασης" – Αφηγηματική Αρχαιολογία | Φεστιβάλ Επιδαύρου (4-26 Ιουλίου)
Μια ξεχωριστή και πρωτοποριακή βιωματική δράση ξεκινά στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, υπό τον τίτλο "Το σώμα και το μυστήριο της ίασης". Η δράση αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της Αφηγηματικής Αρχαιολογίας και επιχειρεί να συνδέσει τον εμβληματικό αρχαιολογικό χώρο του Ασκληπιείου με το θέατρο και την ανθρώπινη εμπειρία. Καθ' όλη τη διάρκεια του Ιουλίου, οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν σε δρώμενα που αναδεικνύουν την ιστορία της θεραπείας, του σώματος και του πνεύματος στην αρχαιότητα. Μέσα από την κίνηση, τον λόγο και τη μουσική, η δράση φωτίζει τη σημασία του Ασκληπιείου ως του πρώτου ολιστικού θεραπευτηρίου του κόσμου.
Διαβάστε Επίσης
Πρόκειται για μια μοναδική γέφυρα ανάμεσα στην επιστήμη, την ιστορία και την τέχνη, προσφέροντας μια εναλλακτική, βαθιά πνευματική περιήγηση που αναδεικνύει την Επίδαυρο ως διαχρονικό σύμβολο σωματικής και ψυχικής ίασης. Επιμέλεια-Συντονισμός Ισαβέλλα-Δήμητρα Καρούτη. Δραματουργική επιμέλεια Ελένη Μολέσκη. Συνεργάτιδα επιμέλειας Ηλιάνα Καλαδάμη. Εικαστική επιμέλεια Γιώργος Σαπουντζής. Ηχητική & μουσική επιμέλεια Νικολέτα Χατζοπούλου. Σύμβουλος αρχαιολόγος Αλεξάνδρα Σφυρόερα. Καλλιτέχνες – Ερευνητές Σπύρος Ανεμογιάννης, Νίκος Ζιάζιαρης, Χρυσιάνα Καραμέρη, Φοίβος Μίχος-Ράμος, Μάνος Πετράκης, Μαρίσσα Φαρμάκη, Ανδρομάχη Φουντουλίδου, Θεόδωρος Αλεξάς. Ιδέα – Εποπτεία Μιχαήλ Μαρμαρινός. (Προπώληση more.com)
"Μήδεια" | Θέατρο Βράχων (5 Ιουλίου) & Λυκαβηττός (7 Ιουλίου)
Μια από τις πιο πολυαναμενόμενες παραγωγές του καλοκαιριού, η "Μήδεια" σε σκηνοθεσία του διεθνούς φήμης Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς, ξεκινά την περιοδεία της στις 5 Ιουλίου από το Θέατρο Βράχων, πριν ανηφορίσει στον Λυκαβηττό στις 7 Ιουλίου. Η παράσταση συγκεντρώνει ένα κορυφαίο καλλιτεχνικό καστ, με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στον ομώνυμο ρόλο, και τους Ρένη Πιττάκη, Λάζαρο Γεωργακόπουλο και Άρη Λεμπεσόπουλο να συμπληρώνουν τον σπουδαίο θίασο. Ο Milivojević στήνει ένα σκοτεινό, ατμοσφαιρικό σύμπαν, εστιάζοντας στην ψυχολογική αποδόμηση της ηρωίδας και στη σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων. Η ερμηνεία της Καραμπέτη αναμένεται να δώσει νέα διάσταση στο πάθος και την εκδίκηση της Μήδειας, ενώ η σύμπραξη των σπουδαίων πρωταγωνιστών υπόσχεται μια παράσταση υψηλής αισθητικής και σπάνιας θεατρικής έντασης, που θα αποτελέσει το απόλυτο γεγονός της περιοδείας. (Προπώληση more.com)
"ΓΕΛΑΣ" | Θέατρο Δελφινάριο (Από 4 Ιουλίου)
Με τη νέα του επιθεώρηση υπό τον ευφάνταστο τίτλο "ΓΕΛΑΣ", ο Μάρκος Σεφερλής επιστρέφει στο καλοκαιρινό του ορμητήριο, το θέατρο Δελφινάριο, από τις 4 Ιουλίου. Ο γνωστός κωμικός ανεβαίνει στη σκηνή για να κάνει τις δικές του, άκρως σατιρικές (προ)εκλογικές δηλώσεις. Αντί για υποσχέσεις για αυξήσεις, επιδόματα και φοροελαφρύνσεις, ο Σεφερλής εγγυάται το μόνο πράγμα που έχει ανάγκη το κοινό: το άφθονο γέλιο. Όπως κάθε χρόνο, η παράσταση αφήνει τεράστιο χώρο για αυτοσχεδιασμό, πειραματισμό και άμεση διάδραση με τους θεατές, κάνοντας κάθε βραδιά μοναδική. Τα κείμενα και τους στίχους υπογράφει ο ίδιος μαζί με τον Στέλιο Παπαδόπουλο, ενώ τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει επίσης ο Σεφερλής. Μαζί του στη σκηνή βρίσκεται η σταθερή και αγαπημένη ομάδα συνεργατών του (Έλενα Τσαβαλιά, Γιώργος Λαμπάτος, Λεωνίδας Ιορδάνου κ.ά.), πλαισιωμένη από πολυμελές μπαλέτο σε χορογραφίες του Θοδωρή Πανά. (Προπώληση more.com)
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Πέρσες
Στην πρώτη κάθοδό του στην Επίδαυρο ο Χρ. Θεοδωρίδης χτίζει μια σύγχρονη, πολιτικά αιχμηρή ανάγνωση της «τραγωδίας των ηττημένων» μετά τη Ναυμαχία της Σαλαμίνα, του παλαιότερου σωζόμενου στο σύνολό του έργου της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας, με τον άνθρωπο και το συλλογικό τραύμα στο επίκεντρο. Μια βαθιά αντιπολεμική κραυγή που ανοίγει έναν διαχρονικό διάλογο: οι ηττημένοι δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν, αλλά σε κάθε εποχή, σε κάθε πλευρά. Ένας πολυμελής θίασος συγκροτεί έναν Χορό-πρωταγωνιστή σε μια σκηνή σχεδόν γυμνή. Οι «Πέρσες» αποτελούν το αρχαιότερο και ταυτόχρονα την πρώτη θεατρική καταγραφή ιστορικών γεγονότων. Ο Αισχύλος, αυτόπτης μάρτυρας της ναυμαχίας, δημιουργεί ένα «σκηνικό ρεπορτάζ» πολέμου, μόλις οκτώ χρόνια μετά την καταστροφή.
Μήδεια
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη επιστρέφει σ’ ένα ρόλο σταθμό, είκοσι εννέα χρόνια μετά τη θρυλική της ερμηνεία, σε μια ανάγνωση που δεν αντιμετωπίζει την ηρωίδα ως «τέρας», αλλά ως μια συνειδητή ανθρώπινη ύπαρξη που φτάνει στο έσχατο όριο καθώς συνθλίβεται ανάμεσα στον έρωτα και την κοινωνική τάξη. Η παράσταση αναμετριέται με τον πυρήνα της αρχαίας τραγωδίας, τη διαχρονική της ένταση και την επίκαιρη ειρωνεία της, κουβαλώντας στη σκηνή το αφόρητο φορτίο του έρωτα που οδηγεί στην προδοσία, την εξορία και τον θάνατο. Η ιστορία μοιάζει να ξεδιπλώνεται μέσα από όσα ανακαλεί η ίδια η Μήδεια, σαν εικόνες που επιστρέφουν επίμονα· ο έρωτας, η φυγή, τα παιδιά, η προδοσία.
Αφηγηματική αρχαιολογία: Επίδαυρος - Το σώμα και το μυστήριο της ίασης
Μια περιπατητική performance μέσα από την οποία το κοινό γνωρίζει με βιωματικό τρόπο την ιστορία του αρχαιολογικού χώρου του Ασκληπιείου, άρρηκτα συνδεδεμένου με την ίαση, πάνω σε μια ιδέα του Μιχαήλ Μαρμαρινού, σε επιμέλεια & συντονισμό Ισ.-Δ Καρούτη, δραματουργία Ελ. Μολέσκη, εικαστική επιμέλεια Γ. Σαπουντζή, ηχητική & μουσική επιμέλεια Ν. Χατζοπούλου. Μια ομάδα οκτώ καλλιτεχνών - ερευνητών ζωντανεύει μοναδικά την ιστορία του ιερού αυτού τόπου, όπου η ίαση λειτουργούσε ως σπουδή της οντότητας και της κοινότητας στις συνήθειες, τις ιδέες και τις μεθόδους που διασφαλίζουν την υγεία. Έτσι, το Ασκληπιείο αποσπάται από την αόριστη ιστορική ολότητα της «αρχαιότητας» και εντάσσεται σε μια διαδικασία προσωπικής ανασκαφής. Η διαδρομή περιλαμβάνει κίνηση σε ανώμαλο έδαφος για περίπου 1 χλμ. Η παρακολούθηση της δράσης ενδέχεται να είναι δυσχερής για άτομα με κινητικές δυσκολίες, βάση της δεδομένης προσβασιμότητας του αρχαιολογικού χώρου καθώς και σε άτομα με απώλεια ακοής. Ο χώρος δεν είναι προσβάσιμος σε άτομα με αμαξίδιο.
Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας
Μετά από πολυετή έρευνα πάνω στο εμβληματικό «Πεθαίνω σαν χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη, η δημιουργός βουτά ακόμη πιο βαθιά στο σύμπαν του συγγραφέα, μεταμορφώνοντας ριζικά την Κασσάνδρα, σε ένα περιβάλλον φωτός, αντανάκλασης και ηχητικής διάχυσης. Η Κασσάνδρα, στο έργο, δεν είναι πλέον η καταραμένη προφήτις ενός απρόσιτου μέλλοντος, καταδικασμένη να μην γίνει πιστευτή. Γίνεται η φύλακας, η φωνή και το σώμα ενός ριζικά νέου κόσμου όπου τα αντίθετα συμφιλιώνονται, όπου η άρνηση υποχωρεί και στη θέση της αναδύεται η επιθυμία ως δημιουργική δύναμη. Η σκηνογραφία των Αλεσάντρο Παντζαβόλτα και Φραντσέσκο Τέντε οργανώνει έναν ανοιχτό και εμβυθιστικό σκηνικό τόπο, τον «Κόσμο του Τώρα». Το τεράστιο ύφασμα που την περιβάλλει λειτουργεί ως επέκταση του κοστουμιού και της σκηνικής εγκατάστασης: ένα ‘δεύτερο δέρμα’ που απλώνεται προς το κοινό και το ενσωματώνει στον χώρο της παράστασης. Η φωνή της διατρέχει τον χώρο ως δύναμη που υπερνικά τα φυσικά όρια του σώματος – ενός σώματος που ανασαίνει μέσα στον λόγο και ταυτόχρονα τον υπερβαίνει.
Medea’s children
Ο προκλητικός Μίλο Ράου αντλεί από τη «Μήδεια» του Ευριπίδη και μια σοκαριστική υπόθεση παιδοκτονίας από το Βέλγιο, σε μια παράσταση για το τραύμα και την οικογένεια, με live κάμερες και μεγάλης κλίμακας προβολές. Η δράση ξεκινά ανατρεπτικά: μετά την τέλεση της δολοφονίας, μια μετα-συζήτηση ξεκινάει επί σκηνής, όπου ο ηθοποιός και συντονιστής Πέτερ Σέιναβε συνομιλεί με τους ανήλικους ερμηνευτές για το θέατρο, την τραγωδία, τις οικογενειακές σχέσεις, την αγάπη, τη ζήλια, το τραύμα και τον θάνατο. Σύμφωνα με τη σκηνική σύμβαση της αρχαίας τραγωδίας, τόσο τα παιδιά όσο και ο φόνος μένουν συνήθως εκτός σκηνής, εδώ όμως και τα δύο έρχονται στο προσκήνιο. Τα παιδιά δεν είναι κάποια αόρατη παρουσία πίσω από τα τείχη, αλλά εμφανίζονται, μιλούν και μας κοιτούν κατάματα.
Mothers – A song for wartime
Η Πολωνή δημιουργός Μάρτα Γκόρνιτσκα φέρνει επί σκηνής είκοσι μία γυναίκες από την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και την Πολωνία, ηλικίας από 9 έως 71 ετών, δημιουργώντας έναν σύγχρονο πολυφωνικό Χορό για το βίωμα του πολέμου. Μια Χορωδία που αποτελείται από μητέρες και κόρες, επιζώσες και μάρτυρες του ολέθρου που γεννούν οι ένοπλες συρράξεις, λειτουργεί εδώ ως φορέας διαφορετικών βιωμάτων και πολιτικών εμπειριών. Ανάμεσά τους υπάρχουν πρόσφυγες από τη Μαριούπολη, το Κίεβο, το Ιρπίν και το Χάρκοβο, γυναίκες που διώχθηκαν, αλλά και γυναίκες που άνοιξαν τα σπίτια τους για να υποδεχθούν άλλες. Οι μαρτυρίες μητέρων και παιδιών, ξεριζωμένων από τον πόλεμο, γίνονται το υλικό ενός έργου που αρθρώνει μια συλλογική φωνή καταγγελίας. Οι γυναίκες αυτές μεταφέρουν στη σκηνή όσα έχουν ζήσει ως κοινή πνοή. Έτσι αντιστέκονται στη βαρβαρότητα, με το τραγούδι να γίνεται για εκείνες ο τρόπος να θυμούνται, να φροντίζουν η μία την άλλη και να αντέχουν. Ερμηνεύουν: K. Aleinikova, Sv. Berestovska, V. Blonska, S. Cherkas, P. Dabravolskaja, V. Kalakoltsava, Ewa Konstanciak, L. Kozlova, An. Kulinich, N. Mazur, K. Michalska, H. Mykhailova, V. Obodianska, Sv. Onischak, Yul. Ridna, M. Robaszkiewicz, P. Shkliar, Al. Sroka, K. Taran, B. Zazhytska, El. Zui-Voitekhovskaya.
