Η Στεφανία Γουλιώτη, μια από τις πιο ουσιαστικές φωνές του θεάτρου μας, μοιράζει φέτος το καλοκαίρι το ταλέντο της σε δύο άκρως ενδιαφέρουσες και διαφορετικές παραγωγές. Από σήμερα 08/06 έως και τις 11/06/2026 στην Πειραιώς 260, η ταλαντούχα δημιουργός βυθίζεται στον κόσμο του Δημήτρη Χατζή με το "Φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ" στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου. Εκεί η Γουλιώτη που υπογράφει την σκηνοθεσία και δραματουργία, μαζί με τον Φώτη Στρατηγό επί σκηνής, δίνουν φωνή στον πηλό ορμώμενοι από τη σκέψη του Δημήτρη Χατζή και το διήγημά του Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ. Μέσα σε αυτό, επιχειρώντας να περιγράψει τη γλυπτική, ο Χατζής θα την ορίσει ανεπανάληπτα ως "έλλογη οργάνωση μέσα στον άλογο κόσμο".
Η αναγκαιότητα της Τέχνης για τον ‘τακτοποιημένο’ θεατή, η σύνδεσή του με τον άλογο και χαοτικό κόσμο όπου όλα τα ένστικτα βρίσκουν τη νομιμότητά τους, το θέμα της σχέσης του καλλιτέχνη με το δημιούργημά του, καθώς και το ίδιο το μυστήριο της γλυπτικής τέχνης και των υλικών της, αποτέλεσαν το έναυσμα για αυτή την παράσταση. Εδώ, η γλυπτική δεν αποτελεί απλώς θέμα, αλλά γίνεται η ίδια πρωταγωνίστρια πάνω στη σκηνή. Η πορεία του υλικού –από την επιδίωξη της τελειότητας και το ερώτημα για το τι τελικά αυτή σημαίνει, μέχρι τη φθορά και τη διάλυση– αναδύεται σε γλαφυρή μεταφορά της εσωτερικής διαδρομής της ηρωίδας.
Μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος
Ποια είναι η σχέση του ζωντανού σώματος με το πρωτογενές υλικό; Ο πηλός εδώ δεν είναι σκηνικό αντικείμενο αλλά ζωντανό σώμα. Τα γλυπτά –μέσα από τη δουλειά της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου– τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και τη μορφή της Ιζαμπέλας. Αποκτούν πνοή και μεταμορφώνονται για να αποκαλύψουν τη λεπτή και συχνά οδυνηρή σχέση μεταξύ δημιουργού, δημιουργήματος και παρατηρητή.
Η παράσταση είναι μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος· μια εξερεύνηση του ορίου όπου η Τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή – και, ενίοτε, επικίνδυνη. Για μια ακόμα φορά, τα λόγια του συγγραφέα έρχονται να αποκαλύψουν τα δώρα της χωρίς όμως να πληγώσουν το μυστήριό της: "Και τ’ άγαλμα τότε, έτσι που ορθώνεται τελειωμένο σε ανθρώπινα μέτρα, στ’ ανθρώπινα μέτρα, είναι μια νίκη της εναντίωσης του ανθρώπου στην τυχαία του φύση".
Περισσότερες πληροφορίες
Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ
Βασισμένη στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή είναι η παράσταση που αποκαλύπτει τη λεπτή και συχνά οδυνηρή σχέση μεταξύ δημιουργού, δημιουργήματος και παρατηρητή. Τα γλυπτά –μέσα από τη δουλειά της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου– τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και τη μορφή της Ιζαμπέλας. Εδώ, η γλυπτική δεν αποτελεί απλώς θέμα, αλλά γίνεται η ίδια πρωταγωνίστρια πάνω στη σκηνή. Η πορεία του υλικού –από την επιδίωξη της τελειότητας και το ερώτημα για το τι τελικά αυτή σημαίνει, μέχρι τη φθορά και τη διάλυση– αναδύεται σε γλαφυρή μεταφορά της εσωτερικής διαδρομής της κεντρικής ηρωίδας. Η παράσταση είναι μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος· μια εξερεύνηση του ορίου όπου η Τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή – και, ενίοτε, επικίνδυνη.
