Σπύρος Στεργίου©
"Πάει πολύς καιρός που δεν έχω πιει σαμπάνια", ήταν οι τελευταίες λέξεις του Άντον Πάβλοβιτς Τσέχοφ το 1904, σφραγίζοντας μια ζωή μοιρασμένη ανάμεσα στην ιατρική και τη δραματουργία. Σήμερα, πάνω από έναν αιώνα μετά, ο "Γλάρος", το έργο που καθιέρωσε το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας και το σύστημα Στανισλάφσκι, συνεχίζει να συναρπάζει, αποδεικνύοντας τη διαχρονικότητα των υπαρξιακών αδιεξόδων που περιγράφει. Λόγω της θερμής υποδοχής του κοινού, η παράσταση σε σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη ανακοινώνει την παράταση των παραστάσεών της στον χώρο ΦΙΑΤ για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων μετά το Πάσχα.
Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ο νεαρός Κονσταντίν (Τρέπλιεφ), ένας ήρωας που διψά για "νέες φόρμες" στην τέχνη, θεωρώντας πως χωρίς αυτές η δημιουργία στερείται νοήματος. Το όραμά του, όμως, συνθλίβεται από το χάσμα των γενεών και την παγερή αδιαφορία του περιβάλλοντός του σε ένα απομονωμένο κτήμα δίπλα σε μια λίμνη. Εκεί, η εγωκεντρική μητέρα του, Αρκάντινα, ο κυνικός εραστής της, Τριγκόριν, και ο ανεκπλήρωτος έρωτάς του για τη Νίνα, συνθέτουν έναν θίασο "έκπτωτων αγγέλων" παγιδευμένων ανάμεσα σε τσακισμένα όνειρα και προδομένες ελπίδες.
Μέσα από τον ιδιότυπο ρεαλισμό του Τσέχοφ, οι ήρωες αδυνατούν να επικοινωνήσουν πραγματικά· μονολογούν παράλληλα, βυθισμένοι σε μια αθεράπευτη μοναξιά όπου η ατολμία και η υποταγή στη συνήθεια οδηγούν αναπόφευκτα στην ψυχική φθορά. Η σκηνή αντανακλά έτσι τη ζωή στην πιο ωμή της μορφή: μια πραγματικότητα ταυτόχρονα απλή και αβάσταχτα σύνθετη.
Η σκηνοθετική πρόταση του Γιώργου Βάλαρη επιχειρεί μια ισορροπημένη γεφύρωση του κλασικού κειμένου με τον 21ο αιώνα. Μέσα από τη ρέουσα μετάφραση του Αντώνη Γαλέου και τα καλαίσθητα κοστούμια της Ιωάννας Κουρμπέλα, στήνεται μια παράσταση που σέβεται το ποιητικό κλίμα του δημιουργού, αποφεύγοντας τις περιττές εξάρσεις.
Στο κέντρο της διανομής, η Κατερίνα Διδασκάλου χαρίζει μια ερμηνεία ουσίας ως Αρκάντινα, επιλέγοντας να "ενσαρκώνει" τη ματαιοδοξία του ρόλου παρά να την αναπαριστά απλώς. Δίπλα της, ο Παναγιώτης Μπουγιούρης (Τριγκόριν) και ο Δημήτρης Τσίκλης (Κονσταντίν) αναδεικνύουν τη σύγκρουση ανάμεσα στο κατεστημένο και το νέο, ενώ οι Τάκης Σακελλαρίου, Νάνσυ Μπούκλη, Αναστασία Γαλερού Βλάσση, Βασίλης Αφεντούλης και Πάνος Κλάδης υπηρετούν με συνέπεια το τσεχοφικό σύμπαν.
Η παράσταση φωτίζει τη σύγχρονη κοινωνική αδράνεια. Αν και διατηρεί μια χαμηλόφωνη προσέγγιση που ίσως δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό, καταφέρνει να μεταφέρει την ουσία του Τσέχοφ: ότι στη σκηνή, όπως και στη ζωή, τα πάντα οφείλουν να είναι τόσο απλά όσο και σύνθετα. Ο "Γλάρος" είναι ένα έργο-σταθμός, που παραμένει πρωτοπόρος στην ψυχογραφική του δεινότητα.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Περισσότερες πληροφορίες
Ο γλάρος
Τολμηρή ανάγνωση του εμβληματικού έργου που φωτίζει εκ νέου τα υπαρξιακά αδιέξοδα, τις συγκρούσεις ανάμεσα στον έρωτα και τη ματαίωση, την κοινωνική αδράνεια και την αγωνία της δημιουργίας σε έναν κόσμο που φθείρει τα όνειρα. Η Αρκάντινα, διάσημη ηθοποιός, της οποίας η έντονη παρουσία κυριαρχεί τόσο στη σκηνή όσο και στις προσωπικές της σχέσεις, φτάνοντας στο εξοχικό του αδελφού της Σόριν για το Σαββατοκύριακο, βρίσκεται μπλεγμένη σε μια καταιγίδα αντικρουόμενων επιθυμιών. Ο γιος της Κονσταντίν, αγωνίζεται να βγει από τη σκιά της καθώς κυνηγά τις δικές του καλλιτεχνικές φιλοδοξίες. Ο εραστής της, ο διάσημος συγγραφέας Τριγκόριν, γίνεται αντικείμενο θαυμασμού και έρωτα για την επίδοξη νεαρή ηθοποιό Νίνα. Οι ζωές τους μπλέκονται σε ένα τοπίο έρωτα, φιλοδοξίας και απογοήτευσης, όπου όλοι επιθυμούν κάτι που δεν μπορούν να αποκτήσουν. Όλοι ονειρεύονται μια ζωή διαφορετική από αυτή που ζουν. Και όλοι αποτυγχάνουν, όχι θεαματικά, αλλά υπαρξιακά.
