Ελίνα Γιουνανλή©
"Σιρόκος"
Η ομάδα 4Frontal ανεβάζει το έργο του Σταύρου Γιαννουλάδη, σε δική του σκηνοθεσία. Εμπνευσμένο από το διήγημα της Λένας Κιτσοπούλου "΄Άουστρας ή η αγριάδα" πραγματεύεται την αντιμετώπιση ενός Σύρου πρόσφυγα από μία παρέα Ελλήνων, που πρόκειται να τον φιλοξενήσει ("Μπέλλος", από 18/4).
"Ο ουρανός κατακόκκινος. Στον γαλαξία της Αναγνωστάκη"
Η Ρούλα Πατεράκη επισκέπτεται το σύμπαν της Λούλας Αναγνωστάκη, σκηνοθετώντας και ερμηνεύοντας το έργο της "Ο ουρανός κατακόκκινος", έχοντας συνοδοιπόρο επί σκηνής τον μουσικό Βάιο Πράπα. Ηρωίδα είναι μία περιθωριοποιημένη πια πρώην καθηγήτρια Γαλλικών, που αναμοχλεύει το παρελθόν και τις αναμνήσεις της (Ψυρρή, από 18/4).
"Το πόδι της χήνας"
Η Ζωή Μυλωνά σκηνοθετεί τη μαύρη κωμωδία που υπογράφουν δραματουργικά η ΄Άρτεμη Μάνου και η Ευδοξία Ανδρουλιδάκη. Η ιστορία διαδραματίζεται κατά το διάλειμμα των εργαζομένων μίας πολυεθνικής εταιρείας και σχολιάζει με στοιχεία θρίλερ αλλά και ρομάντσου τη σύγχρονη εργασιακή κουλτούρα. Ερμηνεύουν: Κατερίνα Μαυρογεώργη, Γιάννης Παναγόπουλος, Νατάσα Σφενδυλάκη κ.ά. (Από Μηχανής Θέατρο, από 19/4).
"Τέλος το θέατρο"
Η νέα παραγωγή της ομάδας Θέρος είναι μια πολυφωνική σύνθεση, που περιηγείται στον κόσμο του θεάτρου, σε κείμενο της Ηλέκτρας Ελληνικιώτη και της Γεωργίας Κανελλοπούλου και σκηνοθεσία της πρώτης. Επί σκηνής, οι Μάνος Βαβαδάκης, Νοεμή Βασιλειάδου, Βίκυ Κυριακουλάκου κ.ά. (Θησείον, από 19/4).
"'Άμλετ (machine)"
Η Σοφία Αντωνίου αναμετριέται με τον εμβληματικότερο ίσως ήρωα της παγκόσμιας δραματουργίας, μέσα από μία διερευνητική παράσταση, που στηρίζεται τόσο στη σαιξπηρική τραγωδία όσο και στη πρωτότυπη μεταγραφή του Χάινερ Μίλερ. Ερμηνεύουν: Μιχάλης Αφολαγιάν, Δημήτρης Καπουράνη, Aurora Marion, Λωξάνδρας Λούκας κ.ά. (Πορεία, από 19/4).
"Το ποδήλατο της Ωραίας Ελένης"
Η Αλμπέρτα Τσοπανάκη γράφει και σκηνοθετεί μία σύγχρονη μαύρη κωμωδία, εμπνευσμένη από τον κλασικό αμερικανικό κινηματογράφο, που επιχειρεί να αποτυπώσει τον παραλογισμό της κοινωνικής πραγματικότητας (Θέατρο Παραμυθίας, από 19/4).
Περισσότερες πληροφορίες
Άμλετ (machine)
Ο «Άμλετ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ συναντά τη «Μηχανή Άμλετ» του Χάινερ Μίλερ σε μια παράσταση - ανοιχτή αναμέτρηση με τα φαντάσματά μας - τα προσωπικά, τα συλλογικά, τα ιστορικά. Η Σοφία Αντωνίου, συνεχίζοντας την ερευνητική της πορεία πάνω στα κλασικά έργα και τη σύγχρονη δραματουργία, αναμετριέται με τον Άμλετ ως μια αναγκαία διαπραγμάτευση του παρελθόντος με το παρόν σε έναν κόσμο που επαναλαμβάνεται μηχανικά. Ο Άμλετ επιστρέφει ως το δικό μας φάντασμα και ζητά να μην τον ξεχάσουμε. Σκηνοθετεί την παράσταση της ίδιας του της ζωής. Μαζί του, μια ομάδα ηθοποιών αφηγείται ξανά και ξανά την ιστορία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να υπάρξει μέσα σε έναν κόσμο που καταρρέει.
Ο ουρανός κατακόκκινος. Στον γαλαξία της Αναγνωστάκη
Η Ρ. Πατεράκη μπαίνει ξανά στο σύμπαν της Λούλας Αναγνωστάκη με τον εμβληματικό μονόλογο «Ο ουρανός κατακόκκινος». Η ηρωίδα του έργου, Σοφία Αποστόλου, αστικής καταγωγής, καθηγήτρια γαλλικών, πέφτει στο αλκοόλ. Μένοντας χωρίς δουλειά, στο περιθώριο, αναμοχλεύει το παρελθόν της φέρνοντας στην επιφάνεια αναμνήσεις μιας ζωής που μοιράστηκε ανάμεσα σε δύο άνδρες, σε δύο σχέσεις που την καθόρισαν ως γυναίκα και ως μητέρα: τον ιδανικό εραστή σύζυγο που έχει πλέον πεθάνει και τον παραβατικό προβληματικό γιο. Το ψυχικό κενό, την απουσία και την απώλεια έρχεται να καλύψει μια παλιά της αγάπη: να πηγαίνει στο θέατρο. Η Σοφία Αποστόλου έχει ανάγκη να ταυτίζεται με τις μαγικές ζωές των ηθοποιών και των ρόλων.
Τέλος το θέατρο
Μια πολυφωνική σύνθεση, που περιηγείται στον κόσμο του θεάτρου, αντλώντας έμπνευση από το αμετάφραστο στα ελληνικά και άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Εντουάρντο ντε Φίλιππο «Η Τέχνη της κωμωδίας». Μια πολιτικός συναντά έναν θίασο σε ένα θέατρο, ξανά και ξανά, χωρίς κανένα -συμβολικό ή κυριολεκτικό- αίτημα. Τι διαθέτει, άλλωστε, σήμερα ένας άνθρωπος του θεάτρου που να μην του το έχει ήδη πάρει η πολιτική εξουσία; Χωρίς σχέδιο και συγκεκριμένη φόρμα, χρησιμοποιεί κάθε θεατρικό μέσο για να δοκιμάσει τις αντοχές ανάμεσα στον δημόσιο λόγο και την καλλιτεχνική πράξη. Πρόζα και ρίμα, πραγματικές αφηγήσεις και θεατρικές σκηνές, μουσικά κομμάτια, αρχειακό υλικό και εμβληματικές παραστάσεις περιπλέκονται με σκοπό να φέρουν στη σκηνή το εξωφρενικότερο ψέμα.
Σιρόκος
Η ομάδα 4Frontal εμπνέεται από το θεατρικό της Λένας Κιτσοπούλου «Άουστρας ή Η Αγριάδα» για να θίξει το φλέγον θέμα της αθρόας άφιξης προσφύγων και μεταναστών στη χώρα μας μέσα από ένα σύγχρονο νεοελληνικό έργο. Στο σαλόνι ενός υπόγειου διαμερίσματος της Αθήνας, ο Μπάμπης, ο Γιώργος και η Μυρτώ κάθονται, συζητούν, καπνίζουν, πίνουν μπύρες, παίζουν τάβλι, βλέπουν μπάλα και περιμένουν την άφιξη του Σύρου πρόσφυγα που πρόκειται να φιλοξενήσουν. Η άφιξη του ξένου θα λειτουργήσει ως ένα δυνατός άνεμος, που θα ταρακουνήσει για πάντα την πραγματικότητά τους. Θα ανασύρει όλα τα κοινωνικά στερεότυπα, την ξενοφοβία, τις σεξιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις των ηρώων, όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί και παγιωθεί στα πλαίσιο ενός δυτικού κόσμου που φαινομενικά αναπτύσσεται και ενός άλλου γειτονικού κόσμου που παλεύει για την επιβίωσή του.
Το πόδι της χήνας
Τέσσερις εργαζόμενοι μιας πολυεθνικής εταιρείας βρίσκονται παγιδευμένοι σ’ ένα διάλειμμα που μοιάζει να μην έχει τέλος, στη μαύρη κωμωδία για την σύγχρονη εργασιακή κουλτούρα. Κάτω από φώτα φθορίου και μέσα σε κλίμα επιβεβλημένης εταιρικής ευγένειας και επαναλαμβανόμενων καλεσμάτων αφοσίωσης στην εταιρεία, περιμένουν τη στιγμή που θα επιστρέψουν στην ασφάλεια της δουλειάς τους. Άνθρωποι που ξέρουν να μεταθέτουν την ευτυχία για αργότερα, αφοσιωμένοι στον μόχθο της εργασίας, παραμένουν -ακόμα και μέσα στην παράξενη αυτή συνθήκη- προσηλωμένοι στους κανόνες της εταιρίας με την ελπίδα ότι κάποτε θα ανταμειφθούν. Καθώς όμως η αναμονή παρατείνεται, η πίεση να διατηρήσουν μια θετική στάση στα όσα συμβαίνουν, και ταυτόχρονα απόλυτο επαγγελματισμό, γίνεται αφόρητη. Την ίδια στιγμή οι πιο κρυφές τους επιθυμίες απειλούν να ξεσπάσουν.
Το ποδήλατο της Ωραίας Ελένης
Μια μαύρη κωμωδία για τον παραλογισμό της κοινωνικής πραγματικότητας. Η Ελένη μιλάει για τη δύναμη του έρωτα και του θανάτου, την προδοσία που άλλοτε δημιουργεί συναισθήματα εκδίκησης και άλλοτε παραδίδεται μελαγχολικά στο αναπόφευκτο της μοίρας. Η διαφθορά της ανθρώπινης συνείδησης του ασυνειδήτου, γεννάει εικόνες του Αμερικάνικου κινηματογράφου, προβάλλοντας καρέ-καρέ τη σιωπή της μαφίας, τη δύναμη της εξουσίας, την υποκρισία της διαφορετικής προσέγγισης του αλάθητου.
