Σε έναν κόσμο που μοιάζει να έχει συνηθίσει τον θόρυβο των όπλων, ο Κωνσταντίνος Χατζής επιστρέφει με μια πρόταση που διεκδικεί τη σιωπή και τον στοχασμό. Η performance "Το Ισοκράτημα ενός Θρήνου", που κάνει πρεμιέρα στις 17 Απριλίου στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν (Φρυνίχου) είναι μια "φωνητική παρτιτούρα" λόγου και μουσικής, μια τελετουργία αφιερωμένη στα παιδιά που θυσιάστηκαν στους βωμούς της εξουσίας.
Ο Χατζής, γνωστός για την ιδιαίτερη αισθητική του και την ικανότητά του να μετατρέπει το κλασικό κείμενο σε μια σύγχρονη, σχεδόν μεταφυσική εμπειρία, υπογράφει τη σκηνοθεσία και τη συρραφή των κειμένων. Με όχημα τον λόγο του Ευριπίδη και του Σοφοκλή, φέρνει στη σκηνή τα πρόσωπα της Ιφιγένειας, της Πολυξένης, του Αστυάνακτα και της Αντιγόνης. Αυτές οι "μικρές ζωές", που κόπηκαν βίαια από εμφύλιους και προδοσίες, διασχίζουν τον χρόνο σαν κυρτό βέλος, υπενθυμίζοντας μας πως η ιστορία της ανθρωπότητας είναι ένας αέναος κύκλος αίματος.
Επί σκηνής, ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Χατζής συμπράττει με τον μουσικό και ηθοποιό Δημήτρη Δημάκη, ο οποίος με την ηλεκτρική του κιθάρα και τη φωνή του συνομιλεί με τα έργα κορυφαίων συνθετών, όπως οι Κουμεντάκης, Ξενάκης, Χρήστου και Ligeti. Το αποτέλεσμα είναι ένα σπαρακτικό πορτρέτο του σύγχρονου κόσμου, όπου ο θρήνος γίνεται ισοκράτημα και ο ψίθυρος κραυγή. Η παράσταση στέκεται με δέος απέναντι στο "δίκαιο της απουσίας", δίνοντας φωνή σε εκείνους που δεν έμαθαν ποτέ τι ακολούθησε τη θυσία τους. Για τέσσερις μόνο παραστάσεις, το κοινό καλείται να γίνει μάρτυρας μιας μελέτης πάνω στο σκοτάδι, την προσφυγιά και τη χαμένη αθωότητα, σε μια προσπάθεια να υπερασπιστούμε, επιτέλους, το όνειρο απέναντι στον εφιάλτη.
Διαβάστε Επίσης
