Αμαλία Κωβαίου©
Το Θέατρο "Τζένη Καρέζη" υπήρξε ανέκαθεν ένα πνευματικό οχυρό, ένας τόπος όπου η καλλιτεχνική δημιουργία δεν ήταν ποτέ αποκομμένη από την πολιτική παρέμβαση. Πιστό στην παράδοση των έργων που "ξεβολεύουν" τη συνείδηση, το θέατρο φιλοξενεί από τις 7 Μαΐου το εμβληματικό έργο του Μπράιαν Φρίελ, "Πολίτες Β’ Κατηγορίας" (The Freedom of the City, 1973). Η επιστροφή αυτή φέρει ένα βαρύ ιστορικό φορτίο: ανεβαίνει στην ίδια σκηνή όπου, σχεδόν μισό αιώνα πριν, ο Κώστας Καζάκος και η Τζένη Καρέζη μετέτρεψαν το δράμα του Φρίελ σε μια διαχρονική κραυγή ενάντια στην καταπίεση. Η νέα παραγωγή, σε σκηνοθεσία Τζένης Κόλλια, αποτελεί έναν ελάχιστο φόρο τιμής στον Κώστα Καζάκο, τον άνθρωπο που μέχρι την τελευταία του πνοή υπερασπίστηκε τη δύναμη του ανθρώπου απέναντι στους μηχανισμούς της εξουσίας. Στην παράσταση παίζουν οι: Χρήστος Σαπουντζής, Βασιλική Διαλυνά, Γιάννης Λατουσάκης, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Αργύρης Λάμπρου, Τίτος Μακρυγιάννης.
Η ιστορία μάς μεταφέρει στο Derry της Βόρειας Ιρλανδίας, το 1972, αντλώντας την πρώτη της ύλη από τα γεγονότα της "Ματωμένης Κυριακής". Πρόκειται για μια ανοιχτή πληγή που στοίχειωσε την παγκόσμια τέχνη· όπως ακριβώς οι U2 με το "Sunday Bloody Sunday" μετέτρεψαν την οργή σε έναν παγκόσμιο ύμνο κατά της βίας, έτσι και ο Φρίελ χρησιμοποιεί το γεγονός για να ανατομήσει τον μηχανισμό της κρατικής προπαγάνδας. Ο "Τσέχωφ της Ιρλανδίας", όπως αποκαλείται, συνδυάζει τον βαθύ ανθρωπισμό με μια χειρουργική πολιτική ματιά. Η γραφή του είναι αποκαλυπτική, καθώς αρνείται να ωραιοποιήσει την κατάσταση, εστιάζοντας στην ψυχολογία των ανθρώπων που συνθλίβονται από την Ιστορία.
Η υπόθεση ακολουθεί τρεις καθημερινούς ανθρώπους που, μετά από μια ειρηνική διαδήλωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα η οποία πνίγεται στο αίμα από τον στρατό, βρίσκουν τυχαία καταφύγιο στο Δημαρχείο της πόλης. Παγιδευμένοι εκεί, μοιράζονται ελπίδες, φόβους και εξομολογήσεις. Ωστόσο, ο Φρίελ χρησιμοποιεί την τεχνική των παράλληλων αφηγήσεων: ενώ μέσα στο κτίριο αναπνέει η θερμή ανθρώπινη αλήθεια, έξω η εξουσία στήνει μια ψυχρή, κατασκευασμένη αφήγηση. Το κράτος τους βαφτίζει "τρομοκράτες" για να δικαιολογήσει τη δολοφονική του βία.
Το έργο λειτουργεί ως ένας εφιαλτικός καθρέφτης του σήμερα, αναδεικνύοντας πώς το σύστημα κατασκευάζει "ενόχους" για να διατηρήσει τον έλεγχο. Οι "Πολίτες Β’ Κατηγορίας" είναι μια αιχμηρή υπενθύμιση ότι η ανθρώπινη κραυγή για δικαιοσύνη παραμένει η μόνη επίκαιρη πράξη αντίστασης απέναντι στον πολιτικό κυνισμό. Παραμένει τόσο, μα τόσο επίκαιρο!
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
