Η Σοφία Καραγιάννη φέρνει τα κολαστήρια της οδού "Μπουμπουλίνας 18" στη σκηνή του Νέου Κόσμου

Μετά την επιτυχημένη παρουσίασή της στο Φεστιβάλ Αθηνών, η βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική παράσταση "Μπουμπουλίνας 18" μεταφέρεται στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, από τις 25 Απριλίου και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Η σκηνοθετική ματιά της Σοφίας Καραγιάννη, δίνει ζωή σ' ένα από τα πιο εμβληματικά και αναγνωρίσιμα κείμενα της Μεταπολίτευσης.

Το βιβλίο-μαρτυρία της Κίττυς Αρσένη γράφτηκε το 1968 κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με τρένο από το Παρίσι στο Στρασβούργο, η παράσταση μεταφέρει στη σκηνή μια προσωπική εμπειρία που έμελλε να αποκτήσει ιστορική βαρύτητα.

Η νεαρή τότε ηθοποιός είχε μόλις διαφύγει από την Ελλάδα, προκειμένου να καταθέσει στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τα βασανιστήρια που υπέστη, στα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας, κατά τη διάρκεια της Χούντας. Η μαρτυρία της, μαζί με πλήθος άλλων καταθέσεων, συνέβαλε καθοριστικά στη διεθνή καταγγελία των βασανιστηρίων που εφαρμόζονταν συστηματικά εκείνη την περίοδο.

Η δημοσιοποίηση της σχετικής έκθεσης προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και οδήγησε τελικά την ελληνική κυβέρνηση να αποχωρήσει από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Γεγονός που αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα για το καθεστώς.

Ωστόσο, η συγγραφέας στο βιβλίο, δεν επικεντρώνεται καθόλου στις ωμές περιγραφές της βίας. Αντίθετα, εστιάζει στους ανθρώπους, στους φίλους, τους συναγωνιστές της, στο κοινό όραμα για ελευθερία, και στη δύναμη που γεννιέται μέσα από τη συντροφικότητα και την αντίσταση. 

Η ηρωίδα κατά την διάρκεια του εγκλησμού της, οδηγείται σε μια βαθιά σύγχυση μνήμης και πραγματικότητας, σε σημείο που δεν μπορεί πια να ξεχωρίσει αν βρίσκεται στο κελί ή στο καμαρίνι της. Η βραβευμένη σκηνοθέτρια Σοφία Καραγιάννη, εμπνέεται από αυτό και αποφασίζει να μεταμορφώσει το κολαστήριο της Μπουμπουλίνας σε ένα καμαρίνι θεάτρου.

Μια κασέτα με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, που βρέθηκε στην κατοχή της Αρσένη, αποτέλεσε αφορμή για τη σύλληψή της. Την ίδια περίοδο ο Θεοδωράκης κρατείται επίσης στο κτίριο της οδού Μπουμπουλίνας. H Αρσένη δεν μπορεί να τον δει, ακούει όμως συνεχώς το σφύριγμά του, το οποίο στην παράσταση μετατρέπεται σε ηχοτοπίο μνήμης, βίας και βαθιάς επιθυμίας για ελευθερία.

Στη σκηνή, η Αμαλία Αρσένη, ανιψιά της Κίττυς Αρσένη, αναλαμβάνει να μεταφέρει αυτή τη ζωντανή μνήμη, σε μια ερμηνεία που λειτουργεί ως φόρος τιμής τόσο στη συγγενική όσο και στην καλλιτεχνική της κληρονομιά. Τη μουσική υπογράφει ο Μάνος Αντωνιάδης, την κίνηση η Μαργαρίτα Τρίκκα, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια ανήκουν στη Γεωργία Μπούρδα και τους φωτισμούς ανέλαβε η Βασιλική Γώγου.

Η παράσταση τελεί υπό την αιγίδα της Διεθνής Αμνηστίας, ενισχύοντας τον χαρακτήρα της ως έργο μνήμης και πολιτικής συνείδησης. Μια παράσταση που δεν αφηγείται απλώς την ιστορία αλλά  φωτίζει τη μνήμη ως πράξη αντίστασης και την τέχνη ως χώρο ελευθερίας.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com