Το νέο σκηνοθετικό εγχείρημα του Παντελή Φλατσούση με τίτλο "H αισθηματική αγωγή· ερευνώντας ένα αρχείο ρωγμών" είναι μια πρόκληση: πώς ένα μυθιστόρημα, όπως η "Αισθηματική Αγωγή" (L'Éducation sentimentale, 1869) του Γκυστάβ Φλωμπέρ γεμάτο λεπτομέρειες, εσωτερικές σκέψεις και κοινωνικές παρατηρήσεις θα μεταφερθεί στο θεατρικό σανίδι. Το αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας είναι μια συναρπαστική καταγραφή της συναισθηματικής, κοινωνικής και πολιτικής διαμόρφωσης ενός νεαρού άνδρα, του Φρεντερίκ Μορώ, στη Γαλλία του 19ου αιώνα. Με εξαιρετική λεπτομέρεια και καυστική ματιά, ο Φλωμπέρ αποτυπώνει την απογοήτευση, την ανεκπλήρωτη αγάπη και την αποξένωση, θέματα που παραμένουν διαχρονικά.
Μεταφέρεται στο θέατρο για πρώτη φορά στην Ελλάδα και παρουσιάζεται από τις 15 Ιανουαρίου έως τις 2 Φεβρουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Η παράσταση, που ανεβαίνει στο Υποσκήνιο Β΄της Αίθουσας Αλεξάνδρα Τριάντη, αναπλαισιώνει το κλασικό κείμενο σε μετάφραση του Παναγιώτη Μουλλά, διασκευή από τον Παντελή Φλατσούση και την Παναγιώτα Κωνσταντινάκου, η οποία υπογράφει επίσης τη δραματουργία και, με όχημα την αφηγηματικότητα αλλά και τη χρήση βίντεο, επιχειρεί πολλαπλούς παραλληλισμούς και διασταυρώσεις των ιστορικών συγκυριών, κατά τις οποίες εκτυλίσσεται το κείμενο του γάλλου συγγραφέα, με τη σημερινή εποχή.
Ο Παντελής Φλατσούσης είναι γνωστός για τη σύγχρονη, τολμηρή και πολυδιάστατη σκηνοθετική του προσέγγιση. Το ιδιαίτερο στυλ του βασίζεται στην εξερεύνηση των κοινωνικών και πολιτικών διαστάσεων των κειμένων, ενώ συχνά πειραματίζεται με τη φόρμα, ενσωματώνοντας εναλλακτικούς τρόπους αφήγησης και σκηνικής έκφρασης. Πιστεύουμε στην ικανότητά του να αναδεικνύει την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων και τις λεπτές αποχρώσεις των σχέσεων τους ταιριάζει απόλυτα με το έργο του Φλωμπέρ, που είναι γεμάτο ψυχολογικό βάθος και κοινωνικά σχόλια.
Τον σχεδιασμό των σκηνικών και των κοστουμιών έχει αναλάβει ο Κωνσταντίνος Ζαμάνης. Τα βίντεο σχεδίασαν ο Μάριος Γαμπιεράκης και η Χρυσούλα Κοροβέση, ενώ οι φωτισμοί είναι της Ελίζας Αλεξανδροπούλου. Την πρωτότυπη μουσική της παράστασης συνέθεσε ο Σταύρος Γασπαράτος. Στην επιμέλεια κίνησης και τις χορογραφίες, η Θεανώ Ξυδιά. Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Βαγγέλης Δαούσης, Χρήστος Διαμαντούδης, Γιώργος Κριθάρας, Ηλιάνα Μαυρομάτη, Ντέμπορα Οντόνγκ.
Το σημείωμα των συντελεστών για την "Αισθηματική αγωγή· ερευνώντας ένα αρχείο ρωγμών"
1840. Γαλλία. O νεαρός Frédéric Moreau [Φρεντερίκ Μορώ] ξεκινάει το ταξίδι της ενήλικης ζωής του, γεμάτος προσδοκίες και όνειρα. Στο κατάστρωμα του ποταμόπλοιου που τον μεταφέρει, αντικρίζει, σαν σε όραμα, εκείνη που φαντάζει η ιδανική γυναίκα. 1868. Ο μεσήλικας Frédéric Moreau έχει πλέον ηττηθεί, και κανένα από τα νεανικά του όνειρα δεν έχει εκπληρωθεί. Στον απολογισμό της ζωής που κάνει με τον παιδικό του φίλο, δεν έχει "ίσως" τίποτα να θυμηθεί.
Στις σελίδες της "Αισθηματικής αγωγής" (1869) του Gustave Flaubert, παράλληλα με την προσωπική ιστορία εξελίσσεται και η συλλογική, τα γεγονότα που πλαισιώνουν την επανάσταση του 1848, που τερμάτισε την Ιουλιανή Μοναρχία (1830-1848) και οδήγησε στη δημιουργία της Δεύτερης Γαλλικής Δημοκρατίας (1848-1851), την οποία διαδέχτηκε αμέσως η Δεύτερη Αυτοκρατορία (1852-1870). Με πλαίσιο τη μεταβατική αυτή περίοδο, εποχή κομβική όχι μόνο για τη Γαλλία, ο Flaubert αφηγείται, με ύφος ειρωνικό-σατιρικό, όχι απλώς έναν ανεκπλήρωτο έρωτα για μια παντρεμένη γυναίκα, αλλά και όλη τη διάψευση της γενιάς του σε έναν κόσμο αμφιλεγόμενο.
Περισσότερες πληροφορίες
H αισθηματική αγωγή· ερευνώντας ένα αρχείο ρωγμών
Για πρώτη φορά μεταφέρεται στη σκηνή το λογοτεχνικό αριστούργημα του Γκιστάβ Φλομπέρ «Αισθηματική αγωγή» που ακολουθεί τη ζωή του Φρεντερίκ Μορό, η οποία εξελίσσεται παράλληλα με τα γεγονότα μιας ταραγμένης εποχής. Με ειρωνική και σατιρική ματιά, ο σπουδαίος Γάλλος συγγραφέας αφηγείται όχι απλώς έναν ανεκπλήρωτο έρωτα για μια παντρεμένη γυναίκα, αλλά και όλη τη διάψευση της γενιάς του σε έναν κόσμο αμφιλεγόμενο, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη. Η παράσταση αναπλαισιώνει το κλασικό κείμενο σε μετάφραση του Παναγιώτη Μουλλά, διασκευή από τον Παντελή Φλατσούση και την Παναγιώτα Κωνσταντινάκου, αναζητώντας παραλληλισμούς των ιστορικών συγκυριών με τη σημερινή εποχή, με όχημα την αφηγηματικότητα αλλά και τη χρήση βίντεο.
