Έχουν μια αρχέγονη δύναμη, άλλοτε φανερή κι άλλοτε κρυφή στα γυναικεία πρόσωπα των έργων του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη κι αυτή αναδεικνύει ο Δήμος Αβδελιώδης αναλαμβάνοντας τη δραματουργία και τη σκηνοθεσία των διηγημάτων "Όνειρο στο κύμα" - "Έρως Ήρως". Στο πρώτο, που δημοσιεύτηκε το 1900, ο Παπαδιαμάντης τόλμησε, για πρώτη φορά στη μέχρι τότε νεοελληνική λογοτεχνία, να υμνήσει την ομορφιά του γυμνού νεανικού γυναικείου σώματος, το ξύπνημα της νιότης και τον πόθο που προκαλεί στο αρσενικό, ιδιαίτερα στον έφηβο που δεν έχει ξαναδεί γυμνό κορίτσι και μάλιστα να αγγίζει στη θάλασσα σαν γοργόνα. Στο δεύτερο, που φαίνεται να είναι εξέλιξη της προηγούμενης ιστορίας, όπως σημειώνει ο δημιουργός της παράστασης "ο έρωτας του Παπαδιαμάντη για την Αρχόντω-Μαχούλα, μετατρέπεται σε οδυνηρότατο πάθος, με άφατο ψυχικό πόνο, όταν διαπιστώνει πως κινδυνεύει να την χάσει από έναν μεγαλύτερό του και ευκατάστατο Άνδρα.
Ο Παπαδιαμάντης δεν χρησιμοποιεί δραματουργικά μοντέλα και τεχνικές. Κάθε του φράση είναι πηγαία κατάθεση ψυχής, ασπαίρουσα, συναρπαστική, σαν θεία μουσική. Αυτήν την αυθεντική, σπάνια ποιητική τέχνη του προσπαθεί να αποδώσει η παράσταση του Δήμου Αβδελιώδη, με τον Θεμιστοκλή Καρποδίνη, αναδεικνύοντας το πνεύμα του που μας διδάσκει αθόρυβα πως κανένας έρωτας δεν μπορεί να ευτυχήσει, εάν δεν υπάρχει σεβασμός προς τον εαυτό μας και προς τον άλλο, αφού η πραγματική απόλαυση ως αγαθό δεν εξαρτάται από την ικανοποίηση ενός πόθου, αλλά από την ψυχική και την ηθική μας πληρότητα”.
Η παράσταση "Όνειρο στο κύμα" - "Έρως Ήρως" παρουσιάζεται σε επανάληψη 25 & 26/11, 2 & 3/12, 9 & 10/12 στο Θέατρο Αθηνών.
Περισσότερες πληροφορίες
Όνειρο στο κύμα / Έρως ήρως
Με τα δύο αυτά έργα ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, αποδίδει δύο από τις όψεις του Έρωτα, με δικά του βιώματα, από το δέος, τη μέθεξη, το πάθος, τη συντριβή, έως το μεγαλείο και τον ηρωισμό της ψυχής του. Στο πρώτο, μας μεταφέρει στα χρόνια της εφηβείας του σ’ ένα παραδείσιο τοπίο εικόνων, χρωμάτων και ήχων. Μια νύχτα αντικρίζει με δέος την νεαρή συνομήλική του Μοσχούλα, καθώς κολυμπώντας γυμνή μες τη θάλασσα, κινδυνεύει. Η ευχαρίστηση ότι της σώζει τη ζωή αποκτά πολύ μεγαλύτερη αξία από την ερωτική επιθυμία. Στο δεύτερο, που θα μπορούσε να ήταν η φυσική εξέλιξη του προηγούμενου, ο Έρωτας του Γιώργη για την αγαπημένη του γίνεται πάθος, όταν κινδυνεύει να την χάσει από έναν πολύ μεγαλύτερό του και ευκατάστατο άνδρα. Είναι μάλλον πιο εύκολο να κατανοήσουμε μιαν αλήθεια μέσα από ένα καλλιτεχνικό έργο, παρά μέσα από μια ενδελεχή ανάλυση, κι ο Παπαδιαμάντης μάς πείθει, λέγοντας απλά και ταπεινά πως κανένας έρωτας δεν μπορεί να ευτυχήσει, εάν δεν υπάρχει σεβασμός προς τον εαυτό μας και προς τον άλλο, αφού η πραγματική απόλαυση ως αγαθό δεν εξαρτάται από την ικανοποίηση, αλλά από την ψυχική και την ηθική μας πληρότητα.
