Τι μπορεί να πάει στραβά σε μια μεσαιωνική πλατεία, όταν έχεις έναν δήμιο, ένα τσεκούρι, έναν φοροφυγά υφαντουργό, ένα περιστέρι και μια επανάσταση που περιμένει στη γωνία; Αρκετά. Και, ευτυχώς, όλα αυτά μπορούν να γίνουν και μιούζικαλ. Η "Μπαλάντα ενός ευαίσθητου δήμιου" του Γιάννη Κεντρωτά έρχεται στο Θέατρο Olvio για μόλις 12 παραστάσεις, από τις 28 Σεπτεμβρίου, και έχει ό,τι χρειάζεται μια καλή αναρχική κωμωδία: Μεσαίωνα, παραλογισμό, πολιτική σάτιρα, ζωντανή μουσική, χορογραφίες που μάλλον δεν θα ενέκρινε καμία βασιλική αυλή και, φυσικά, το πνεύμα των Monty Python να πλανάται πάνω από τη σκηνή.
Διαβάστε Επίσης
Στην υποβαθμισμένη αγγλική επαρχία όπου μας μεταφέρει η ιστορία, όλα είναι λίγο-πολύ όπως πρέπει να είναι: οι φόροι ανεβαίνουν, τα διατάγματα πέφτουν βροχή και ένας κακομοίρης υφαντουργός ετοιμάζεται να γνωρίσει από κοντά το τσεκούρι του δήμιου. Μόνο που ο δήμιος έχει ένα μικρό πρόβλημα. Είναι… ευαίσθητος. Και κάπου εκεί, ένα βασιλικό διάταγμα φτάνει με περιστέρι και τα κάνει όλα άνω κάτω. Ο άνθρωπος που μέχρι χθες εκτελούσε πιστά τις εντολές αρχίζει να κάνει ερωτήσεις. Ο υφαντουργός ανακαλύπτει τη δύναμη του συνδικαλισμού και η επανάσταση μοιάζει να βρίσκεται ένα βήμα πριν ξεκινήσει. Ή μήπως όχι;
Ο Μιχάλης Κοιλάκος σκηνοθετεί, για τέταρτη φορά, έργο του Γιάννη Κεντρωτά, μετά τα "Τόρνος", "Γιοσίρου" και "Πιγκάλ", ενώ επί σκηνής οι Γιάννης Οικονομίδης, Βασίλης Χατζηδημητράκης, Μαρία Μπαλούτσου, Γιώργος Ντούσης και Άγγελος Λιάγκος αναλαμβάνουν να μας θυμίσουν πως μερικές φορές η επανάσταση χρειάζεται....χιούμορ.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Ένας δήμιος ακονίζει το τσεκούρι του. Δεν είναι κακός άνθρωπος — κάνει απλώς τη δουλειά του. Ώσπου ένα καλοταϊσμένο ταχυδρομικό περιστέρι καταφθάνει με το νέο
βασιλικό διάταγμα, και η πίστη του δήμιου στο σύστημα κλονίζεται. Ο Γιάννης Κεντρωτάς γράφει ένα έργο που μοιάζει να συμβαίνει στη μεσαιωνική Σκωτία, αλλά μυρίζει επικίνδυνα σημερινό. Μεσοπρόθεσμο σχέδιο. Ιδιωτικοποίηση. Κατάργηση επιδομάτων. Πλαφόν στο σανό. Μια φορολογική απόδειξη που δεν κόπηκε ποτέ.
Το γέλιο εδώ δεν έρχεται από την απόσταση, αλλά από την αναγνώριση — και γι' αυτό κόβει.
Το έργο μιλάει για τη στιγμή που ο πιο πιστός υπηρέτης του συστήματος αρχίζει να αμφιβάλλει. Όχι επειδή ξύπνησε η συνείδησή του, αλλά επειδή του έκοψαν τον μισθό. Η επανάσταση δεν ξεκινάει από ιδέες. Ξεκινάει από απλήρωτους λογαριασμούς. Ένα λαϊκό πανηγύρι που πάει στραβά: μεσαιωνικές χορογραφίες, ζωντανή μουσική, ένα καλάθι, ένα τσεκούρι, και το πνεύμα των Monty Python να στέκεται από πάνω μας σαν ευλογία και σαν απειλή. Και κάπου εκεί, σε μια γωνιά, περιμένει ο Θάνατος. Δεν μιλάει, δεν απειλεί. Περιμένει να πληρωθεί, όπως όλοι.
Προπώληση: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
