Όσα θα δούμε στο Διάχρονο Θέατρο Μαίρης Βιδάλη τη σεζόν 2024-25

Δύο σημαντικά έργα των κορυφαίων θεατρικών συγγραφέων Χάρολντ Πίντερ και Λουίτζι Πιραντέλο, θα ανέβουν φέτος στο Διάχρονο.

ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΜΕ ΘΕΣ ΔΙΑΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ Μαίρης Βιδάλη Απόστολος Δελάλης©

Χάρολντ Πίντερ και Λουίτζι Πιραντέλο θα δούμε τη χειμερινή σεζόν 2024-25 στο Διάχρονο Θέατρο Μαίρης Βιδάλη. Ξεκινάμε από 4 Νοεμβρίου με την "Προδοσία" του Νομπελίστα Χάρολντ Πίντερ. Οι Βύρων Κολάσης, Κώστας Μπίγαλης και Έμμυ Δημητρακοπούλου μοιράζονται τις τρεις πλευρές ενός ερωτικού τριγώνου στο ευφυές σκηνικό παιχνίδι με το χρόνο και τη μνήμη.

Προδοσία Διάχρονο
Απόστολος Δελάλης©

Η "Προδοσία" του νομπελίστα Χάρολντ Πίντερ γράφτηκε το 1978, αφού ο Πίντερ χώρισε με την πρώτη του γυναίκα, Βίβιεν Μέρτσαντ και εξιστορεί στην ουσία την εξωσυζυγική σχέση του με την τηλεπαρουσιάστρια του BBC Τζόαν Μπέικγουελ. Μέσα από το πρίσμα του ερωτικού τριγώνου στην προκειμένη περίπτωση, ο Πίντερ δημιουργεί ένα πολύ ενδιαφέρον σκηνικό παιχνίδι με το χρόνο ανάμεσα σε τρεις ήρωες που εξελίσσεται με κινηματογραφική δομή: τον αινιγματικό σύζυγο Ρόμπερτ (Βύρων Κολάσης), τον παθιασμένο αλλά ταυτόχρονα ανασφαλή και ενοχικό εραστή Τζέρι (Κώστας Μπίγαλης) και την σύζυγο του πρώτου, μια ηρωίδα με περίπλοκο ψυχισμό, την Έμμα (Έμμυ Δημητρακοπούλου). 

Η ιστορία, που σκηνοθετεί ο Βύρων Κολάσης, διαδραματίζεται μέσα από εννιά σκηνές κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας. Το εύρημα του Πίντερ έγκειται στο ότι τα γεγονότα παρουσιάζονται από το τέλος της προς την αρχή, παρακολουθώντας με αντίστροφη χρονική σειρά όχι μόνο το θυελλώδες ξεκίνημα της παράνομης σχέσης της Έμμας και του Τζέρι, αλλά και όλη την διαδρομή της φθοράς των σχέσεων ανάμεσα και στους τρεις χαρακτήρες. Η παράσταση βασίζεται στη μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη. Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει η Μπέττυ Λυρίτη, τους φωτισμούς ο Γιώργος Δανεσής και τη μουσική επιμέλεια ο Κώστας Μπίγαλης.

ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΜΕ ΘΕΣ ΔΙΑΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ Μαίρης Βιδάλη
Απόστολος Δελάλης©

Από την 1η Μαρτίου η Μαίρη Βιδάλη σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σ’ ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα του Λουίτζι Πιραντέλο, το "Έτσι όπως με θες", σε μετάφραση και διασκευή του Γιώργου Δανεσή. Στο έργο η κεντρική ηρωίδα πρέπει να επιλέξει αν αξίζει να παραμείνει με τον άντρα που έγινε για χάρη του έτσι όπως αυτός την ήθελε, ή να επιστρέψει σ’ αυτόν που στρέφει ένα περίστροφο στον εαυτό του για να μη τη χάσει. Πρώτα απ΄ όλα όμως πρέπει η ίδια ν’ αποφασίσει ποια είναι. Το μυστήριο και το πάθος κυριαρχούν μέσα σ’ έναν παράλογα κωμικό περίγυρο. 

Τη θεωρία που ανέπτυξε στα έργα του ο συγγραφέας, πρέπει να την εμπνεύστηκε από την προσωπική του εμπειρία, αφού η γυναίκα του ήταν νευρασθενική. Όπως έλεγε και ο ίδιος "Έχουμε δυο μάσκες, μια εσωτερική, που μόνο εμείς τη ξέρουμε και μια εξωτερική με την οποία μας γνωρίζουν οι άλλοι. Πολλές φορές την εξωτερική μας την επιβάλλουν οι συνθήκες του κοινωνικού μας περίγυρου".

ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΜΕ ΘΕΣ ΔΙΑΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ Μαίρης Βιδάλη
Απόστολος Δελάλης©

Τα σκηνικά δημιουργεί η Ιωάννα Κατσιαβού, τα κοστούμια εποχής υπογράφει η Γκαλίνα Σουλτανόβιτσι και τους φωτισμούς ο Γιώργος Δανεσής. Συμπρωταγωνιστούν οι Βύρων Κολάσης, Μπάμπης Χατζηδάκης και Ελένη Ροδά. Συμμετέχουν επίσης οι Σωτήρης Αντωνίου, Κώστας Ζέκος, Φιλίτσα Καλογεράκου, Τάσος Μπλάτζιος, Αιμιλία Σπαχάι και Έφη Χαντζούλη

Ο Λουίτζι Πιραντέλο (1867 – 1936) θεωρείται ο κορυφαίος Ιταλός δραματουργός, όπου μέσα από τα εγκεφαλικά του έργα ξεπηδούν το πάθος και η βιαιότητα του σικελικού του αίματος. Έλεγε "Δεν είναι δυνατόν η τέχνη να μπορεί να μιμηθεί την πολύπλοκη ανθρώπινη φύση, την τόσο ρευστή και αβέβαιη”. Γι’ αυτό τα κείμενά του κρύβουν πάντα ένα μυστήριο. 

Διαβάστε Επίσης

Περισσότερες πληροφορίες

Έτσι όπως με θες - Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα

  • Σκηνική Σύνθεση
  • Διάρκεια: 110 '

Δύο έργα του Πιραντέλο ανεβαίνουν σε μια παράσταση: στο έργο μυστηρίου «Έτσι όπως με θες» η κεντρική ηρωίδα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στον άντρα που έγινε για χάρη του έτσι όπως αυτός την ήθελε, ή σ’ εκείνον που στρέφει ένα περίστροφο στον εαυτό του για να μην τη χάσει. Πρώτα απ΄ όλα όμως πρέπει να βρει τον εαυτό της η ίδια. Το μονόπρακτο «Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα», θέτει ερωτήματα γύρω από το θάνατο και τη ματαιότητα της ζωής μέσα από τη συνάντηση ενός φιλήσυχου οικογενειάρχη μ’ έναν άγνωστο.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

"JUNE JULY": Χορογραφικό ταξίδι από το αρχέγονο παρελθόν στο ψηφιακό μέλλον

Η Ελεονώρα Σιαράβα χορογραφεί τη σκόνη του σύμπαντος στο "JUNE JULY".

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
09/04/2026

Ο βυσσινόκηπος

Ο Έκτορας Λυγίζος προσεγγίζει το εμβληματικό τσεχοφικό έργο, αναδεικνύοντας τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία μπροστά σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της

Η ζωηρή σκηνοθεσία του Γιάννη Μπέζου και οι τρεις ερμηνείες προσδίδουν ενέργεια σε ένα κείμενο που θέλει να είναι καυστικό, αλλά δεν απογειώνεται.

Συνεχίζει ο "Γλάρος" με την Κατερίνα Διδασκάλου στον εμβληματικό ρόλο της Αρκάντινα

Η σκηνοθεσία του Γιώργου Βάλαρη στον "Γλάρο" του Άντον Τσέχοφ φωτίζει τα υπαρξιακά αδιέξοδα και την αγωνία της δημιουργίας. Μέσα από τη σύγκρουση έρωτα και ματαίωσης, αναδεικνύεται η σύγχρονη κοινωνική αδράνεια που φθείρει τα όνειρα σε έναν κόσμο γεμάτο αθεράπευτη μοναξιά.

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά: Η μεγάλη σκηνή της πόλης και τα ορόσημα που την καθόρισαν

Με αφετηρία την εμβληματική εγκατάσταση "Στάσεις" στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και τη συνεργασία της Πειραιώτισσας γλωσσολόγου Αγγελικής Φωτοπούλου, επιχειρούμε ένα ταξίδι στον χρόνο. Δεν πρόκειται απλώς για μια αναδρομή σε τοίχους και μάρμαρα, αλλά για μια διαδρομή στις στιγμές, τους ανθρώπους και τις παραστάσεις που έδωσαν φωνή και ψυχή στο "μεγάλο οικοδόμημα" του λιμανιού.

"Μονοπάτια": Μια θεατρική περιπλάνηση από την Αθήνα ως την Τζιά και τη Σίφνο

Η ομάδα UrbanDig Project μάς καλεί να επιβραδύνουμε το βήμα μας. Τα "Μονοπάτια" είναι μια παράσταση-ταξίδι που ενώνει την πόλη με τα κυκλαδίτικα μονοπάτια, αναζητώντας την ελευθερία, τη μνήμη και τη φύση μέσα μας.

"Bones" & "Sunward": Δύο παραστάσεις όπου το σώμα γίνεται το απόλυτο υλικό δημιουργίας

Τον Μάιο, ο σύγχρονος χορός και η performance συναντιούνται σε δύο ιδιαίτερες παραστάσεις. Το "Bones" και το "Sunward" εξερευνούν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής, μεταμορφώνοντας το σώμα και το τραύμα σε ζωντανή τέχνη.