"Κεκλεισμένων των θυρών": Η θεατρική "κόλαση" του Ζαν Πολ Σαρτρ

Ένα από τα πιο σημαντικά έργα του παγκόσμιου θεάτρου ανεβάζει στο Studio Μαυρομιχάλη μια ομάδα νέων ηθοποιών.

Κεκλεισμένων των θυρών © Δημήτρης Λαντζούνης

Το φιλοσοφικό-θεατρικό δοκίμιο "Κεκλεισμένων των θυρών" του Ζαν Πολ Σαρτρ που εστιάζει στην υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου ανεβάζει ο Στέλιος Πετράκης στο Studio Μαυρομιχάλη. Επί σκηνής, μια ομάδα νέων ηθοποιών αποτελούμενη από τους Τάμμυ Κασιμάτη, Γιάννη Κατή, Μαρίζα Μανατάκη, Μαρτίνα Ολχάβα και Χρυσάνθη Παπαλεβέντη πρωταγωνιστούν σε ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της παγκόσμιας δραματουργίας.

Κεκλεισμένων των θυρών
© Δημήτρης Λαντζούνης

Η υπόθεση

Τρεις διαφορετικοί ανθρώπινοι χαρακτήρες, που συμβολίζουν το τρίπτυχο του ανθρώπινου ψυχισμού (Προεγώ, Υπερεγώ, Εγώ), συνυπάρχουν σ' έναν μεταφυσικό χώρο, άχρονο και αδρανή, ο οποίος συμβολίζει την κόλαση. Εκεί, τους υποδέχεται το "Γκαρσόν", ένα δισυπόστατο πλάσμα που τους οδηγεί διαδοχικά στο συγκεκριμένο δωμάτιο και τους εξηγεί τους "κανόνες λειτουργίας", σχολιάζει, παρεμβαίνει και φυσικά απολαμβάνει την εξέλιξη. 
Η κόλαση όμως δεν είναι αυτό που περίμεναν οι τρείς νεκροί. Δεν υπάρχουν όργανα βασανιστηρίων παρά μόνο ένα σαλόνι με ευρωπαϊκή επίπλωση. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα σχεδόν άδειο δωμάτιο, με τρεις πολυθρόνες διαφορετικού χρώματος οι οποίες αποτελούν το κεντρικό σετ της σκηνικής σύνθεσης. Οι τρεις προσφάτως αποβιώσαντες χαρακτήρες αναζητούν τον Δήμιο που θα τους υποβάλλει στα βασανιστήρια που τους αξίζουν, αλλά μάταια. Ο Δήμιος είναι ο κάθε ένας από τους τρείς για τους άλλους δυο και η τιμωρία τους είναι η αναγκαστική συνύπαρξή τους σε αυτό το δωμάτιο για πάντα. 
Οι τρεις ήρωες, υπό το άγρυπνο βλέμμα και τις παρεμβάσεις του "Γκαρσόν", σταδιακά εξομολογούνται ο ένας στον άλλον τις αμαρτίες τους, τους λόγους για τους οποίους βρέθηκαν στην κόλαση και όσο γνωρίζονται καλύτερα, αντιλαμβάνονται πως η διαφορετικότητά τους καθιστά την συνύπαρξή τους αδύνατη.

Κεκλεισμένων των θυρών
© Δημήτρης Λαντζούνης

Προπώληση μέσω viva.gr


 

Διαβάστε Επίσης

Περισσότερες πληροφορίες

Κεκλεισμένων των θυρών

  • Κοινωνικό
  • Διάρκεια: 85 '

Τρεις χαρακτήρες, που συμβολίζουν το τρίπτυχο του ανθρώπινου ψυχισμού, αναμετριούνται με τους εαυτούς τους και με τους άλλους στο μεταφυσικό χωροχρόνο της κόλασης.

Studio Mαυρομιχάλη

Μαυρομιχάλη 134

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

Οι θεατρικές πρεμιέρες του Σαββατοκύριακου (31/01-01/02)

Συγκεντρώσαμε τις παραστάσεις που σηκώνουν αυλαία το Σαββατοκύριακο (31/1-1/2) και ξεχωρίζουν.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
31/01/2026

"Χάσαμε τη θεία στοπ": Ο Χρήστος Τριπόδης μπαίνει στο θίασο

Στην ανανεωμένη παράσταση σε σκηνοθεσία Χρήστου Τριπόδη στο θέατρο Φιλίπ, ζωντανεύει το αιχμηρό και βαθιά ανθρώπινο ελληνικό σύμπαν του Διαλεγμένου.

Feelgood παραστάσεις που μας θυμίζουν γιατί αγαπάμε το θέατρο

Ψάχνετε για παραστάσεις που φέρνουν μια ανάσα χαράς, μια αίσθηση συναισθηματικής αποφόρτισης, ένα χαμόγελο που μένει και μετά το χειροκρότημα; Πέντε feelgood παραστάσεις από εκρηκτικά μιούζικαλ και σκοτεινά παραμύθια με καρδιά, μέχρι σύγχρονες αφηγήσεις που αγκαλιάζουν τη διαφορετικότητα λειτουργούν ως στην καθημερινότητα και ανεβάζουν την διάθεση.

Τον Απρίλιο επιστρέφουμε στο σπίτι των "170 τετραγωνικών"

Η παράσταση-φαινόμενο του Γιώργη Τσουρή επιστρέφει για 7η χρόνια στο Θέατρο Νέος Ακάδημος, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Ο Στράτος Τζώρτζογλου μάς λέει 4 πράγματα που πρέπει να ξέρουμε για το "Βροχή τα βέλη"

Ο Στράτος Τζώρτζογλου πρωταγωνιστεί στον μονόλογο "Βροχή τα βέλη" του Μηνά Βιντιάδη ένα έργο που μιλά για απώλεια, αγάπη, συγχώρεση και το θάρρος να κοιτάξεις τον εαυτό σου κατάματα και κάνει πρεμιέρα στο Calderon (από 31/1).

Γιατί ο Δημήτρης Παπαϊωάννου δεν ανήκει στο παρελθόν

Η επιστροφή της αριστουργηματικής performance-installation "Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα" έγινε αφορμή για να αναρωτηθώ τι είναι τελικά αυτό που καθιστά τον Δημήτρη Παπαϊωάννου τόσο καθοριστικό για τη σύγχρονη ελληνική σκηνή.

Mετά τα περσινά sold out, η "Αφηγήτρια Ταινιών" επιστρέφει με νέο κύκλο παραστάσεων

Η παράσταση μας μεταφέρει από τις 6 Φεβρουαρίου σε ένα χωριό στη Χιλή, όπου οι πάμφτωχοι εργάτες δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε στον κινηματογράφο.