Ένα νέο πρωτότυπο θεατρικό-εικαστικό δρώμενο έχει σκηνοθετήσει η Φρόσω και το κεντρικό πρόσωπο είναι ο «Δράκουλας». Άραγε πώς συνδέει τον διάσημο ήρωα με το σήμερα; Διαβάστε τι μας είπε.
Επέλεξες τον Κόμη Δράκουλα, έναν ήρωα που βασίζεται στον λεγόμενο Βλάντ, που έμεινε στην ιστορία για την τρομακτική βιαιότητα του. Τι είναι αυτό που σε τράβηξε σ’ έναν τόσο αντισυμβατικό ήρωα για να φτιάξεις την νέα σου παράσταση;
Διαβάζοντας το μυθιστόρημα έγινε μια σχεδόν αυτόματη ταύτιση της προσωπικότητας του Κόμη Δράκουλα με τους καταραμένους ποιητές και συγγραφείς της εποχής που γράφτηκε. Σκέφτηκα ότι στα μάτια των απλοϊκών ανθρώπων της εποχής που έζησαν και δημιούργησαν οι υπέροχοι αυτοί ποιητές, που έψαχναν και δοκίμαζαν και εξαντλούσαν μέσα τους όλα τα δηλητήρια της ζωής και τα ναρκωτικά του κόσμου ζώντας στα άκρα και υμνώντας την ζωή και τις ηδονές, κάπως έτσι σαν το Δράκουλα θα φάνταζαν! Φοβάμαι πως η βιαιότητα, όπως συμβαίνει και σε ολόκληρο το σύμπαν είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να γεννηθεί ένας καινούργιος κόσμος. Ο Δράκουλας, επιχείρησε και ως ένα βαθμό τα κατάφερε εφόσον ακόμα και μέχρι σήμερα μας εμπνέει, να αντισταθεί στην φθορά και να εναντιωθεί στον θάνατο. Μόνο ένας άνθρωπος με απαράμιλλη γενναιότητα ηρωισμό διαστροφή, ιδιοφυή τρέλα και φαντασία θα το τολμούσε. Μπορεί οι πράξεις του να προκαλούν την φρίκη και αποτροπιασμό όμως στα αλήθεια κρύβουν έναν βαθύ συμβολισμό που αφορά όλους μας.
Βασίστηκες στο βιβλίο του Μπραμ Στόουκερ και τα ημερολόγια-μαρτυρίες των ηρώων;
Πόσο δύσκολη ήταν η θεατρική προσαρμογή; Πολύ! Αληθινή πρόκληση, όμως αυτού του είδους οι προκλήσεις είναι που συχνά καταφέρνουν να δημιουργούν ύφος και στυλ μη αναμενόμενο. Καθώς η γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων αλλάζει και εξελίσσεται μέσα στον χρόνο, το θέατρο αναζητά καινούργιους τρόπους αφήγησης. Και η συγκεκριμένη μεταφορά μας άνοιξε καινούργιους ορίζοντες.
Πώς συνδέεις το «Δράκουλα» με το σήμερα;
Το μυθιστόρημα καθώς και ο Δράκουλας σαν ήρωας, βρίθουν, συμβολισμών, αλληγοριών και αναγνώσεων. Είναι αλήθεια πως στην δική μου ανάγνωση, δεν έγιναν αναγωγές στην έννοια του βαμπιρισμού, δηλαδή στην διαστροφή του να πίνει κάποιος το αίμα του άλλου για να ζήσει. Αντίθετα το δάγκωμα για μένα συμβολίζει τον ερωτισμό και την σεξουαλικότητα την δίψα για ζωή άρα την αντίσταση και την σύγκρουση με στην φθορά της καθημερινότητας και τον πνευματικό θάνατο. Αυτές οι αντιστοιχίες με το σήμερα είναι που με ενέπνευσαν.
Τι είναι αυτό που σε εμπνέει και σε «σπρώχνει» έξω από τον συμβατικό θεατρικό χώρο;
Είναι οι αγάπες μου, οι αρέσκειες μου, οι εμμονές μου και πάνω από όλα οι επιθυμίες μου που με οδηγούν. Εμπνέομαι και δημιουργώ με βάση αυτό που θα ήθελα να έχω εγώ σαν εμπειρία μέσα από την θέαση ενός θεατρικού δρώμενου. Η ιδιαιτερότητα αλλά και η μαγεία του θεάτρου συντελείτε μέσα από την συνύπαρξη όλων των μορφών τέχνης. Και αυτό δίνει την δυνατότητα να ζήσει ο θεατής μια ολοκληρωτική εμπειρία μέσα από όλο το φάσμα της τέχνης. Οι αντισυμβατικοί χώροι αποτελούν για μένα βιότοπους για την δημιουργία αυτού του είδους παραστάσεων. Το ενδιαφέρον είναι ότι Πέρσι, το Φεστιβάλ Αθηνών, «υιοθέτησε» αυτήν την τάση, προσθέτοντας μια καινούργια κατηγορία θεαμάτων που λέγεται, «Άνοιγμα στην πόλη», οπότε και έπαψε και να είναι αντισυμβατικό το να κάνεις παραστάσεις εκτός των θεατρικών αιθουσών. Ήρθε η ώρα λοιπόν να ανακαλύψουμε καινούργιους αντισυμβατικούς δρόμους…
Με ποιο τρόπο το σκηνικό ενός ναυαγίου πλαισιώνει τη μεταφυσική ατμόσφαιρα του έργου;
Το νερό και ο βυθός είναι από τους πιο όμορφους και ενδιαφέροντες συμβολισμούς της μνήμης. Η έμπνευση για το σκηνικό ενός ναυάγιου που αναδύεται μέσα από δέκα κυβικά άμμου ήρθε μέσα από το ίδιο το έργο και την κατασκευή του καθώς η αφήγηση χτίστηκε πάνω στην ανάγνωση ημερολογίων. Από την άλλη, η έλευση του Δράκουλα στην Αγγλία περιγράφεται με την εμφάνιση ενός πλοίου μέσα σε μια άγρια και πρωτοφανή καταιγίδα που φτάνει στο λιμάνι χωρίς πλήρωμα. Ο βυθός περιέχει τον πύργο, το λιμάνι στο Γιόρκσαϊρ το Αβαείο στο Γουίντμπι και το Λονδίνο, ενισχύοντας την μεταφυσική ατμόσφαιρα του έργου. Ο Μανόλης Παντελιδάκης ο σκηνογράφος μας, ο Στέλιος Γαβαλάς, ο γλύπτης που εγκατέστησε δημιουργίες του μέσα στο σκηνικό, ο Νίκος ο Χαρλαύτης με την φθαρμένη πολυτέλεια των κοστουμιών, ο Αχιλλέας ο Χαρήτος με το μακιγιάζ ο Σάκης ο Μπιρμπίλης με τον σχεδιασμό των φωτισμών, η σειρηνική μουσική των DNA η χορογραφίες του Αλέξη Φουσέκη που θυμίζουν χορό στο νερό, και πάνω από όλα η ερμηνευτική ιδιαιτερότητα των ηθοποιών δημιουργούν ένα απόλυτα μεταφυσικό περιβάλλον για τον Δράκουλα.
Πώς συνδέονται τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα με την ιστορία του «Δράκουλα»;
Τα επτά αμαρτήματα έχουν να κάνουν με την εισβολή του Δράκουλα στις ψυχές των ανθρώπων. Ο δράκουλας τρυπώνει στην ψυχή μας μέσα από τις ρωγμές- αμαρτήματα που φέρουμε σαν προσωπικότητες.
